All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 81 - Chapter 90

แสงแรกของอรุณเบิกฟ้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างของเรือนชิงหนิงแห่งจวนเหรินอี้โหว แสงทองอาบไล้เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับมงคลที่แขวนพาดไว้บนฉากกั้นอย่างอ่อนโยนชุดเจ้าสาวที่ตัดเย็บจากผ้าไหมสีแดงชาดเนื้อนุ่มที่ตี๋ลี่เสวี่ยเป็นผู้เลือกเอง ปักลวดลายหงส์คู่มังกรอันวิจิตรด้วยด้ายทองคำและไข่มุกเม็ดจิ๋ว ทุกรายละเอียดสะท้อนถึงความประณีตบรรจงของช่างปักผ้าชั้นสูงของหอเสื้อหว่านเยว่โหลวผมดำขลับของ ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ ถูกเกล้าขึ้นอย่างงดงาม ประดับด้วยปิ่นปักผมทองคำและดอกไม้มงคล ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างพิถีพิถันจากฝีมือของช่างแต่งหน้าประจำจวนดวงตาเมล็ดซิ่งฉายแววแห่งความสุขจนเจิ่งหย่าหลินที่ติดตามฉินซื่อเข้ามาในเรือนชิงหนิงยังนึกอิจฉา แต่ด้วยฉินซื่ออธิบายให้นางเข้าใจว่า ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ นั้นได้ตบแต่งกับพ่อค้าที่ต่ำศักดิ์ที่สุดในชนชั้น อีกทั้งยังเป็นเพียงถุงเงินให้พวกนางถลุงเล่นเท่านั้นเจิ่งหย่าหลินจึงได้หายอัดอั้นตันใจไปไม่น้อย...จนกระทั่งลวี่จือบรรจงคลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบางเบาลงบนศีรษะของตี๋ลี่เสวี่ย เพื่อรอคอยขบวนของเจ้าบ่าวที่กำล

เมื่อล่วงเข้าสู่ยามไฮ่มาประมาณหนึ่งเค่อ บานประตูของเรือนเหลียนหลี่ก็ถูกเปิดออกกว้าง ร่างสูงใหญ่ของกู้เหยียนยืนจังก้าอยู่ที่หน้าประตู ในอ้อมแขนของเขามีร่างเด็กน้อยในวัยแปดหนาวของหลิงเฟิงหยุนที่ทำหน้าบึ้งตึงเป็นอย่างมากกู้เหยียนย่อตัววางร่างเล็กจ้อยลงบนพื้นอย่างกระอักกระอ่วน ครั้นวางอาหยุนลงในเขตเรือนเหลียนหลี่แล้ว เขาก็รีบงับประตูปิดลงในทันที แล้วกระโจนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว“เสวี่ย-เอ๋อร์!” เสียงแหลมเล็กของเด็กน้อยร้องดังขึ้น เมื่อเห็นชายาเอกของตนที่บัดนี้เปลี่ยนมาใส่ชุดสำหรับพักผ่อนนั่งยิ้มกว้างอยู่บนเตียงกว้างอย่างตั้งใจ “เจ้าสั่งให้กู้เหยียนมาพาข้าไปชมเมืองหลวงด้วยเหตุใดกัน!?”ใช่... ตี๋ลี่เสวี่ยรู้ดีว่าหลิงอวิ๋นฟานจะต้องรีบกลับมาเข้าหอกับนางเป็นแน่ หากแต่นางกลัว... กลัวความกระตือรือร้นของเขานี่แหละ!ดังนั้น นางจึงแอบไปติดสินบนกู้เหยียนว่าหากหลิงอวิ๋นฟานออกจากห้องโถงมาเมื่อใด ก็ให้เขาพาหลิงอวิ๋นฟานไปชมเมืองหลวงสักรอบสองรอบ รอให้เขากลายเป็นอาหยุนสักหนึ่งเค่อแล้วค่อยพากลับมา...สุดท้าย นางจึงได้เห็นเด็กน้อยยืนหน้าบึ้งอ

“ท่านพี่... ยะ... อย่า...” ตี๋ลี่เสวี่ยร้องห้าม เมื่อได้เห็นเขาเงยหน้าผละจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง “อื้อ~~~”อกอวบอิ่มทั้งสองข้างของนางถูกหลิงอวิ๋นฟานใช้ทั้งริมฝีปากและฝ่ามือครอบครองจนเปียกแฉะและช้ำเป็นรอยแดง แต่หลิงอวิ๋นฟานยังคงไม่พอใจ เขาค่อย ๆ ลากริมฝีปากลงไปตามหน้าท้องเรียบเนียน เช่นเดียวกับฝ่ามือสากที่ลูบต่ำลงไปที่เอวคอดตี๋ลี่เสวี่ยอ้าปากหอบเอาลมหายใจเข้าไปเต็มปอด เมื่อคิดว่าความเสียวได้เบาบางลงแล้ว ก่อนที่นางจะรู้ว่าตนคิดผิดมหันต์ เมื่อความเปียกชื้นที่นุ่มนิ่มแตะลงบนกลีบบุปผาของนาง!“อ๊ะ! อ๊า!” ตี๋ลี่เสวี่ยครางเสียงสั่น เมื่อบุปผาลึกของนางถูกล่วงล้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว เอวบางร่อนหนีในทันที แต่มือหนาของหลิงอวิ๋นฟานก็จับขาอ่อนของนางไว้แน่นก่อนที่จะส่งปลายลิ้นลากไล้ไปตามกลีบบุปผาทีละกลีบอย่างละเมียดละไม ท่ามกลางเสียงครางกระเส่าของตี๋ลี่เสวี่ย มือเล็กขยำผ้าปูเตียงจนยับย่น เพื่อระบายความเสียวซ่านที่แผ่ไปทั้งกายา“อ๊ะ... อึก... ท่านพี่...” ตี๋ลี่เสวี่ยรู้สึกว่าหากหลิงอวิ๋นฟานยังจงใจใช้ปลายลิ้นทรมานนา

แสงสีทองของดวงตะวันสาดส่องผ่านเข้ามาในเรือนเหลียนหลี่ สะท้อนให้เห็นสองร่างที่ยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง ทั่วร่างปรากฏรอยจูบ รอยฟัน และรอยช้ำกระจายไปทั่ว บ่งบอกถึงความร้อนแรงของกิจกรรมยามค่ำคืนที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดีเป็นหลิงอวิ๋นฟานที่ตื่นขึ้นก่อน หากแต่เขายังไม่ยอมลุกไปไหน ทั่วทั้งใบหน้ามีแต่ความอิ่มเอม ในอ้อมแขนของเขามีร่างแน่งน้อยที่ยังหลับใหลฝันหวานปลายนิ้วของเขาลากวนอยู่บนแขนนวลเนียนที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ปรากฏรอยจูบช้ำเด่นชัด แม้ในใจของเขาจะนึกสงสาร และตั้งใจว่าคราวหน้าจะอ่อนโยนให้มากกว่านี้แต่เขาก็ไม่มั่นใจมากพอว่าจะสามารถทำได้หรือไม่... เพราะพอได้เห็นร่างบอบบางครางเสียงสั่นอยู่ใต้ร่างเช่นนั้น ใครจะไปทนไหว!แม้ว่าช่วงแรกจะเป็นเหมือนการทรมานนาง แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่นางเป็นศิษย์หัวไว เรียนรู้เร็ว เลียนแบบเขาได้ไม่มีผิดเพี้ยน จากที่เขาปล้ำนาง บางครั้งนางก็ลุกขึ้นพลิกกลับมาปล้ำเขาแล้วเหมือนกันคิดได้เท่านั้น หลิงอวิ๋นฟานก็ก้มมองรอยจูบช้ำบนหน้าอกของตนเองด้วยเช่นกัน...เอาเถิด! เราก็รุนแรงเหมาะสมกันดี!“อื้อ...&rdqu

หลังจากที่พวกเขาทั้งสี่คนรับประทานอาหารกลางวันร่วมกันแล้ว จึงได้แยกย้ายกันไปพักผ่อน หลิงจิ่นหัวและสวีซื่อวางแผนว่าจะอยู่เที่ยวที่เมืองหลวงสักพัก แล้วค่อยเดินทางกลับ ดังนั้น จึงยังไม่มีกำหนดกลับที่แน่นอนหลิงอวิ๋นฟานและตี๋ลี่เสวี่ยก็เดินกลับมาพักผ่อนที่เรือนเหลียนหลี่ นางทรุดตัวเอนกายลงบนตั่งไม้ยาว ในขณะที่หลิงอวิ๋นฟานนั่งลงบนเก้าอี้กลมกลางเรือน พลางยกกาน้ำชาขึ้นมาเทลงถ้วยชา“อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันประมูลของที่เหลือของหอประมูลเทียนจี๋แล้ว…” หลิงอวิ๋นฟานเปิดประเด็นอย่างหนักใจ “แต่อีกฝั่งยังคงเงียบกริบ ราวกับว่าการที่หอประมูลเทียนจี๋ถูกสั่งปิดไม่ส่งผลกระทบอื่นใดกับมันเลย”ตี๋ลี่เสวี่ยเคาะปลายนิ้วลงบนตั่งไม้อย่างครุ่นคิด “หอประมูลเทียนจี๋… หอประมูลอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่มีสมบัติทั้งของจวนโหวและยักยอกของหลวงมาขาย… ข้าว่าอย่างไรคนทางนั้นย่อมต้องกระอักเลือดไม่น้อยเทียว”หลิงอวิ๋นฟานคิดตามก็พยักหน้าเห็นด้วย “หอประมูลเทียนจี๋คงเปรียบเสมือนถุงเงินใบใหญ่ที่ไว้ให้พวกมันระบายของหลวงและโกยเงินเข้ากระเป๋าตนเองได้อย่างปลอดภัย ในยามแรกที่ถูกศาลต้าหลี่จับจ้อง พวกมันจะอยู