All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 131 - Chapter 140

ในขณะที่นอกห้องทรงงานเกิดการปะทะกันระหว่างฟางไท่เฟยและเย่อี้หมิงห้องทรงงานภายในก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานจันทน์ขาว แสงตะวันสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้สลักลาย ม่านไหมสีทองพลิ้วไหวตามแรงลม แต่บรรยากาศกลับอึดอัดดุจมีเมฆหมอกปกคลุมฮ่องเต้ไท่ผิงประทับอยู่หน้าโต๊ะทรงงานที่เต็มไปด้วยกองฎีกาสูงท่วมหัว พระหัตถ์ที่ถือพู่กันสั่นเทาเล็กน้อย ทรงถอนพระทัยยาว ก่อนจะวางพู่กันลงอย่างหมดแรง“เสด็จแม่... ลูกยิ่งอ่านฎีกาเหล่านี้ก็ยิ่งหนักใจ” ฮ่องเต้ไท่ผิงตรัสเสียงเศร้า พลางทอดพระเนตรไปยังเย่ไทเฮาที่ประทับอยู่ไม่ไกล กำลังจิบชาร้อนอย่างใจเย็น เพื่อระงับโทสะคุกรุ่นเกี่ยวกับการตายของลู่เทียนโย่ว“เงินท้องพระคลังหายไปนับแสนตำลึงที่เมืองเป่ยเหลียน เกลือหลวงถูกลักลอบขายในราคาแพง ขุนนางที่เกี่ยวข้องล้วนแต่เป็นผู้มีอำนาจในราชสำนัก... ส่วนใหญ่ยังเกี่ยวดองกับฝ่ายฟางไท่เฟยอีกด้วย หากลูกสั่งจับกุมตอนนี้ ราชสำนักย่อมสั่นคลอน แผ่นดินที่กำลังสงบก็จะเกิดคลื่นใต้น้ำ ลูกควรทำเช่นไรดีพ่ะย่ะค่ะ?”เย่ไทเฮาทรงวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า แววตาสุขุมลุ่มลึกจับจ้องไปที่โอ

“เรื่องทั้งหมดก็ประมาณนี้…” เย่ไทเฮาสรุปส่งท้าย ก่อนจะหันมามองหน้าหลานชายและหลานสะใภ้ที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ตรงข้ามท่าทางน่าเอ็นดูเช่นนั้น ทำเอาเย่ไทเฮาหัวเราะแผ่วเบาอย่างอารมณ์ดีอย่างที่ไม่รู้สึกมานานเกือบสิบปี นับตั้งแต่ที่ลู่เทียนโย่วจากไป“เซวียนเอ๋อร์มีอะไรที่ยังสงสัยและอยากถามย่าบ้างหรือไม่?”ลู่หมิงเซวียนที่อ้าปากค้าง เมื่อได้รับรู้ความจริงที่น่าตื่นตะลึง อดีตเบื้องหลัง และตัวตนที่แท้จริงของตนเองทั้งหมดในคราวเดียว “ท่าน… ท่านคือท่านย่าอี๋อี๋อย่างนั้นหรือ?”ลู่หมิงเซวียนนึกย้อนไปถึงส่วนที่เย่ไทเฮาเล่าให้ฟังว่านางมักจะมาร่วมงานวันเกิดของลู่เทียนโย่วและของตนเองอยู่เสมอ โดยอ้างว่าเป็นสหายสนิทของเสิ่นหรงที่มีนามว่าอี๋อี๋“ไม่นึกว่าเซวียนเอ๋อร์จะยังจำย่าอี๋อี๋ได้…” เย่ไทเฮาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื้นตันยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดสิ่งใดต่อ ลู่หมิงเซวียนผละจากเก้าอี้แล้วพุ่งตัวเข้าไปคุกเข่ากอดเอว ‘ท่านย่าอี๋อี๋’ ในทันที!“ฮึก! ท่านย่าอี๋อี๋! ข้าคิดถึงท่านเหลื

ดวงตาสองคู่ที่ได้ยินกลับหดแคบด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ เย่ไทเฮาถามขึ้นมาเช่นนั้น ตี๋ลี่เสวี่ยรีบหันหน้าไปมองสามีที่นั่งนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหันมาสบตานางเช่นกันเมื่อเห็นความว้าวุ่นใจในดวงตาของนาง ลู่หมิงเซวียนก็ส่งยิ้มจาง แล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างหยอกเย้าว่า “แล้วเสวี่ยเอ๋อร์เล่า? เจ้าอยากเป็นองค์หญิงหรือไม่?”ตี๋ลี่เสวี่ยอดมองค้อนสามีไม่ได้ เขารู้ทั้งรู้ว่านางนั้นรักอิสระปานใด เรื่องอันใดจะไปเอากรอบธรรมเนียมมาวางครอบลงบนศีรษะตนเช่นนั้น แต่เมื่อนางไตร่ตรองอีกครั้ง...นี่เป็นสิทธิ์โดยชอบธรรมของลู่หมิงเซวียน การที่เขาจะตอบรับหรือปฏิเสธควรเป็นเขาที่เป็นคนตัดสินใจ...“แล้วแต่ท่านพี่เถิดเจ้าค่ะ นี่เป็นสิ่งที่ท่านพี่ควรจะได้รับ ไม่ว่าท่านจะตอบรับหรือปฏิเสธ ข้าก็เห็นด้วยกับท่านพี่ทุกอย่าง แต่ข้าขอเพียงอย่างเดียวว่า...” ตี๋ลี่เสวี่ยลากเสียง “นี่จะเป็นสิ่งที่ท่านพี่ต้องการจริง ๆ และท่านพี่จะไม่เสียใจ เมื่อเลือกเส้นทางนั้นแล้ว”ลู่หมิงเซวียนเม้มริมฝีปากแน่น “...”ในขณะที่มุมโอษฐ์ของเย่ไทเฮายกสูงอย่างชอบ

เมื่อได้ยินเย่ไทเฮาตรัสเช่นนั้น ลู่หมิงเซวียนก็ลุกขึ้นปาดน้ำตา แล้วขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง รอฟังคำสั่งของเสด็จย่าอย่างว่าง่าย“อำนาจในวังหน้าและวังหลังถูกแบ่งออกเป็นสองขั้วใหญ่คือตระกูลเย่ของเราและตระกูลฟางของฟางไท่เฟย โดยในปัจจุบัน นางมีบิดาที่ดำรงตำแหน่งหลี่ปู้ซ่างซู ส่วนน้องชายของนาง ฟางจ้าวหยางดำรงตำแหน่งหูปู้ซื่อหลาง และมีขุนนางที่เข้าร่วมฝ่ายของนางไม่น้อย”“แต่ว่า… นั่นเป็นเรื่องของเมื่อก่อน เพราะอย่างที่ย่าเล่าให้เจ้าฟังไปว่าย่าได้เสนอให้ฝ่าบาทออกพระราชโองการหมุนเวียนตำแหน่งขุนนาง โดยอ้างว่าเพื่อป้องกันการทุจริต แต่แท้จริงแล้ว... มันคือการย้ายขุนนางฐานอำนาจของฟางไท่เฟยให้ออกจากตำแหน่งสำคัญในเมืองหลวง ไปอยู่ตามหัวเมืองที่ห่างไกลทีละคน”“นี่คือสิ่งที่ฝ่าบาทเห็นเท่านั้น…” ครั้นลู่หมิงเซวียนได้ยินน้ำเสียงของเย่ไทเฮาที่เล่าอย่างเย้ยหยันแล้วนั้น มันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า ‘ท่านย่าอี๋อี๋’ ผู้แสนใจดีมีเมตตาผู้นี้ จะต้องลงมือกระทำสิ่งใดเพิ่มเติมอีกเป็นแน่!มุมปากของเย่ไทเฮายกสูง

ถ้อยคำของเย่ไทเฮาชวนให้หลานทั้งสองตื่นตะลึงไปกับคำตอบ หากพระนางรับรู้ แต่ก็ยังปล่อยให้ฟางไท่เฟยลักพาตัวตี๋ลี่เสวี่ยไปได้ แบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร!?ลู่หมิงเซวียนขยับตัวอย่างอึดอัด “เสด็จย่า...”เป็นเย่ไทเฮาที่ยกมือขึ้นมาห้ามหลานชายไว้ ก่อนจะอธิบายต่อ “ย่ารู้... เจ้าคงจะไม่พอใจสินะที่ข้าเอาชีวิตหลานสะใภ้เป็นเหยื่อล่อในแผนการเช่นนั้น แต่เจ้ารู้หรือไม่... ยามนี้ ฟางไท่เฟยได้หมายหัวเจ้าไว้เป็นที่แน่นอนแล้ว การจับตัวฮูหยินของเจ้าเป็นเพียงเหยื่อล่อเท่านั้น”“แล้วเวลาล่วงเลยมานานถึงเพียงนี้ นางก็มั่นใจแล้วว่าเจ้าเองก็รู้เช่นกันว่ากำลังต่อสู้อยู่กับนาง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าแผนการที่แท้จริงของฟางไท่เฟยคือสิ่งใด?”ลู่หมิงเซวียนขมวดคิ้ว พลางคาดเดา “ฆ่าข้ากลางหุบเขาพร้อมกับเสวี่ยเอ๋อร์?”เย่ไทเฮาส่ายหน้าเล็กน้อย “สิ่งหนึ่งที่นางยังไม่รู้คือข้า ผู้เป็นไทเฮาของแผ่นดินล่วงรู้ทุกอย่างและเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการสลับโอรสของนางด้วยซ้ำ สิ่งที่นางต้องการคือฆ่าสายเลือดของข้าให้หมดสิ้น”“นางจึงยังคิดว่าเจ้าเป็นเพียงพ่อค้าต่ำศักดิ์ธรรมดา... การที่ฮูหยินของเจ้าถูกลักพาตัว หากเจ้าไม่บุ่มบ่ามไปชิงตัวกลับ