All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 141 - Chapter 150

“ท่านพี่... ท่านพี่ไม่สนใจที่จะเป็นองค์ชายบ้างเลยหรือเจ้าคะ?” ตี๋ลี่เสวี่ยถามขึ้นในระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งรถม้า เพื่อเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงลู่หมิงเซวียนที่กำลังนั่งพิงหมอนนุ่มอยู่ตรงกลางส่ายหน้าเล็กน้อย พลางมองอีกฝ่าย “เสวี่ยเอ๋อร์อยากเป็นองค์หญิงอย่างนั้นหรือ?”ตี๋ลี่เสวี่ยส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่อยากเป็น! ข้าไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงเสียด้วยซ้ำ ข้าอยากออกไปท่องเที่ยวให้ทั่วแคว้นต้าจิ้ง... ไม่เพียงแต่แคว้นต้าจิ้งเท่านั้น ข้ายังอยากไปแคว้นต้าเซี่ย หรือแคว้นต้าถังเลยด้วยซ้ำ!”ลู่หมิงเซวียนหัวเราะแผ่วเบา “ความฝันของเจ้าช่างยิ่งใหญ่นัก...” ...ข้าจะพยายามเพื่อเติมเต็มความฝันของเจ้าให้จงได้นะ เสวี่ยเอ๋อร์...“แต่แท้จริงแล้ว... เมื่อครู่ที่ฝ่าบาทตรัสถามท่านพี่ ถ้าหากท่านพี่ตอบตกลงจริง...” ตี๋ลี่เสวี่ยลากเสียง พร้อมแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก “ข้ายังคิดขึ้นมาชั่วครู่ว่าข้าอาจจะขอหย่ากับท่าน...”ลู่หมิงเซวียนหันมองหน้าฮูหยินของตนเองทันที “!!!”มีแต่สามีได้ดีมีฐานะแล้

“ท่านพี่… จู่ ๆ จางกุ้ยเฟยเรียกเราเข้าวังเช่นนี้ ดูมีพิรุธไม่น้อยนะเจ้าคะ” ตี๋ลี่เสวี่ยถามขึ้นในระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งรถม้าตรงไปยังวังหลวง“เราจะทำเช่นไรได้ ในเมื่อจางกุ้ยเฟยรับสั่ง ต้องการทอดพระเนตรผ้าไหมระดับสูงทุกเนื้อผ้าที่ทางหอเสื้อหว่านเยว่โหลวมี อีกทั้งยังอยากดูลวดลายฝีมือของช่างปักหัตถ์สวรรค์อีก” ลู่หมิงเซวียนอมยิ้ม“เพราะจางเหล่าฮูหยินต้องการจัดงานชมบุปผาที่จวนตระกูลจาง จางกุ้ยเฟยจึงได้มีพระทัยกว้างยินดีสั่งซื้อและสั่งตัดทั้งชุดของพระนางและทุกคนในจวนตระกูลจางกับหอเสื้อของเราที่เดียวอีก” ลู่หมิงเซวียนมองฮูหยินของตนยิ้ม ๆ “จางกุ้ยเฟยรับสั่งมาถึงเพียงนี้ ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร”ตี๋ลี่เสวี่ยอดมองค้อนสามีข้างตัวไม่ได้ “แหม… ท่านพี่สบายอกสบายใจได้ เป็นเพราะ ‘ท่านป้า’ ทราบเรื่องแล้วต่างหาก”ด้วยลู่หมิงเซวียนและตี๋ลี่เสวี่ยต่างตกลงกันว่าหากอยู่นอกจวนหรือในที่สาธารณะ ให้เรียกเย่ไทเฮาว่าท่านป้า เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ ยากแก่การคาดเดาว่าพวกเขากำลังหมายถึงผู้ใด&ldquo

เสียงกรีดร้องซุนหมัวมัวพร้อมคำว่า มังกรทองห้าเล็บ ดังขึ้น พาให้ทุกคนในตำหนักรีบหันกลับไปมองในทันทีผ้าไหมสีเหลืองอร่ามถูกแผ่ออกบนพื้นกลางตำหนัก ลวดลายที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำให้บรรยากาศทั่วทั้งห้องเย็นเยียบไปถึงกระดูก... มันคือมังกรทองห้าเล็บที่กำลังทะยานอยู่เหนือหมู่เมฆ ลายปักที่สงวนไว้สำหรับองค์ฮ่องเต้เพียงผู้เดียวเท่านั้น!เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน!“บังอาจ!” ฟางไท่เฟยผุดลุกขึ้น ตวาดเสียงดังสนั่นจนนางกำนัลรอบข้างต่างก้มหน้างุดหมอบกราบลงกับพื้น “หลิงอวิ๋นฟาน! เจ้าเป็นเพียงพ่อค้า กลับกล้ายัดไส้ผ้าลายมังกรห้าเล็บเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นใน นี่เจ้าคิดจะกบฏรึ? หรือมีผู้ใดหนุนหลังให้เจ้ากล้าทำเช่นนี้!”จางกุ้ยเฟยหน้าถอดสี ถอยหลังไปจนติดตั่ง “ไท่เฟย... หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่รู้เรื่องนะเพคะ!”ตี๋ลี่เสวี่ยยืนนิ่งด้วยความตกใจ ในขณะที่ลู่หมิงเซวียนกลับนิ่งสงบ เขามองผ้าพับนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเหลือบไปเห็นความสะใจที่วูบผ่านดวงตาของฟางไท่เฟย“ทหาร! คุมตัวคนถ่อยพวกนี้ไปขังไว้ที่กรมอาญา รอการไต

บรรยากาศภายในตำหนักหลิวฮวาบัดนี้เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นเทาของเหล่าข้าราชบริพาร ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชามกระเบื้องขาวสามใบซึ่งวางอยู่กลางโถง ราวกับว่ามันเป็นแท่นประหารที่กำลังรอตัดสินโชคชะตาของทุกคนเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อ องค์ชายตัวน้อยจากตำหนักเฉินซีถูกนำตัวมาด้วยท่าทีหวาดหวั่น พระวรกายเล็ก ๆ สั่นเทิ้มจนน่าเวทนา ทว่าไม่มีใครกล้าขยับกายเข้าไปปลอบประโลม ด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดลู่หมิงเซวียนก้าวออกมาเบื้องหน้าด้วยท่วงท่าองอาจ แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง สง่างามไร้ที่ติ เขาหยิบเข็มเงินขึ้นมาเจาะปลายนิ้วอย่างไม่ลังเล เลือดแดงฉานหยดหนึ่งตกลงในชามใบแรกจากนั้นเย่ไทเฮาทรงเจาะพระองคุลีของพระนางเอง หยดเลือดของทั้งสองเคลื่อนเข้าหากันในน้ำใสราวกับมีความรู้สึก พวกมันม้วนตัวเข้าหากัน หลอมรวมเป็นเนื้อเดียวอย่างรวดเร็วและสมบูรณ์แบบท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่เบิกกว้างทว่า... เมื่อถึงคราวองค์ชายเหยียนหยดเลือดที่ตกลงไปกลับลอยแยกออกจากหยดเลือดของเย่ไทเฮาอย่างสิ้นเชิง ราวกับสิ่งแปลกปลอมที่มิอาจบรรจบแต่เมื่อเย่ไทเฮาสั่งเสียงเข้มให้ฟางไท่เฟยหยดเลือดลงไปคู่ก

“ละ... แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าหลิงอวิ๋นฟานผู้นี้เป็นหลานชายของท่านจริง ๆ มิใช่ว่าลู่หมิงเซวียนตายตกไปในกองเพลิงในค่ำคืนนั้นแล้วหรอกหรือ?” ฟางไท่เฟยถามเสียงสูง“ทุกคนในเมืองหลวงย่อมรู้กันดีว่าคืนนั้น ได้มีโจรร้ายบุกปล้นฆ่าคนในจวนอันติ้งโหวจนหมดสิ้น แล้วเด็กน้อยวัยไม่กี่หนาวอย่างลู่หมิงเซวียนจะหนีรอดออกมาได้อย่างไร? อีกทั้งยังเป็นถึงเจ้าของหอเสื้ออันดับหนึ่งของเมืองหลวงอีกด้วย!?”เมื่อมีการซักถามมาถึงส่วนนี้ เย่ไทเฮาจำต้องล่าถอย เพื่อให้ลู่หมิงเซวียนขึ้นเวทีการแสดงงิ้วเป็นคนถัดมาลู่หมิงเซวียนลุกขึ้น แล้วก้าวเท้าออกมายืนข้างหน้าในทันที “นั่นเป็นเพราะความชาญฉลาดของท่านปู่และบรรพบุรุษทุกคนในจวนอันติ้งโหว ท่านคงไม่รู้สินะว่าจวนอันติ้งโหวนั้นมีทางลับหนีออกไปที่นอกเมืองหลวงได้ด้วย!”ฟางไท่เฟยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “!!!”ทางลับหนีออกไปที่นอกเมืองหลวง!?นั่นจะต้องทุ่มเทเงินทองและเวลามากเพียงใดในการขุดทางลับหลายสิบลี้ได้ถึงเพียงนั้น?“โชคดีที่บรรพบุรุษของจวนอันติ้งโหวมองการณ์ไกล พวกท่าน