All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 151 - Chapter 160

ฟางไท่เฟยยังคงพึมพำกับตัวเองอย่างคนเสียสติ นางจ้องมองลู่หมิงเซวียนด้วยความอาฆาต ทว่าแฝงไปด้วยความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ องครักษ์เสื้อแพรเดินเข้าหาพระนาง แต่ยังมิทันได้แตะต้องตัวลู่หมิงเซวียนยังคงยืนนิ่งในท่าก้มศีรษะอย่างสำรวม ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้น ยกสูงอย่างเด่นชัดและเย็นเยียบยิ่งขึ้น แววตาของเขาเป็นประกายกล้าดุจกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝักหมากตานี้... พวกเขาไม่ได้เพียงแค่รอดพ้นจากกับดักที่ฝ่ายฟางไท่เฟยวางไว้ แต่นี่คือก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่หนีออกมาจากกองเพลิงในอดีตบัดนี้เขามิใช่เพียง ‘หลิงอวิ๋นฟาน’ พ่อค้าผู้ร่ำรวยอีกต่อไป แต่เขาได้ยืนยันถึงตัวตนของ ‘ลู่หมิงเซวียน’ ต่อหน้าฮ่องเต้ไท่ผิงและเย่ไทเฮาลู่หมิงเซวียนเงยหน้าขึ้นสบตาฟางไท่เฟยครู่หนึ่ง แววตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่า...นี่คือจุดเริ่มต้นของการสะสางบัญชีแค้นที่ค้างคามานานนับแปดปี!ลู่หมิงเซวียนยืนตระหง่านอยู่กลางโถง เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเย่ไทเฮาและฮ่องเต้ไท่ผิง ท่วงท่านั้นองอาจแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว“ในเมื่อฐานะของกระหม่อมกระจ่างแจ้งต่อฟ้

“หม่อมฉันก็เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นเพคะ...” ตี๋ลี่เสวี่ยเอ่ยพลางคลี่จดหมายออกช้า ๆ “เพราะในจดหมายฉบับนี้ ระบุว่าท่านสัญญาจะมอบทองคำหนึ่งพันตำลึงจากคลังหลวงเป็นรางวัลแก่หัวหน้ามือสังหารเมื่อเสร็จงาน... หม่อมฉันจึงสงสัยนักว่า ท่านจะกล้าเบิกทองคำจำนวนมหาศาลขนาดนั้น ออกจากวังโดยไม่ให้ใครรู้เห็นได้อย่างไร? หรือว่า... จดหมายนี้จะปลอมจริง ๆ อย่างที่ท่านว่า?”ฟางไท่เฟยแค่นหัวเราะอย่างเยือกเย็น นางรวบรวมสติแล้วโต้กลับอย่างใจเย็น “หลิงฮูหยิน... เจ้ายังเด็กนัก หากข้าจะทำเรื่องใหญ่ถึงเพียงนั้น ข้าจะทิ้งเส้นทางการเงินที่สืบสาวมาถึงคลังหลวงให้โง่ไปทำไม?”“การจ้างมือสังหารด้วยทองหลวงเท่ากับเป็นการเดินเข้าคุกด้วยตัวเอง แผนการกระจอก ๆ ที่เจ้าพยายามยัดเยียดให้ข้ามันไร้ชั้นเชิงสิ้นดี!”“โอ... เช่นนั้นหรือเพคะ” ตี๋ลี่เสวี่ยแสร้งทำสีหน้าครุ่นคิด “ถ้าอย่างนั้นก็น่าสงสัยนักว่ามีการจ่ายเงินจ้างวานมือสังหารเหล่านั้นด้วยวิธีใด... หากท่านไม่ได้จ่ายเงินให้มือสังหาร แล้วมือสังหารเหล่านี้จะยอมเสี่ยงชีวิตบุกฆ่าคนนับร้อย เพียงเพราะ

ฟางไท่เฟยตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มคลั่งค่อย ๆ เลือนหาย กลายเป็นความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินใจ นางหันไปหาฮ่องเต้ไท่ผิง พลางคว้าชายฉลองพระองค์ไว้แน่น ด้วยน้ำตานองหน้า“อาเจ๋อ... เจ้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่... แม่ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตำแหน่งของเจ้า เพื่อให้เจ้าได้เป็นใหญ่ที่สุดในใต้หล้า! จวนอันติ้งโหวรู้มากเกินไป พวกมันรู้ว่าเจ้าไม่ใช่ลูกของไทเฮา หากพวกมันไม่ตาย เจ้าก็ต้องตาย! เจ้าจะไม่ช่วยแม่เชียวหรือ?”ฮ่องเต้ไท่ผิงทรงยืนนิ่งประหนึ่งรูปปั้นหิน แววตาของพระองค์สั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกหักหลังโดยสตรีที่พระองค์ใกล้ชิดและสนิทสนมมาเกือบทั้งชีวิตสตรี… ที่เคยกระโดดลงน้ำไปช่วยชีวิตเขาในวันนั้น…ท่ามกลางความสงสัยในการช่วยเหลือชีวิตในวันนั้นเป็นอย่างมาก จนสุดท้าย เขาหลงคิดว่าเป็นเพราะฟางไท่เฟยนั้น เป็นสตรีใจดีมีเมตตา บางครั้งบางครา เขาจึงยั้งมือไม่ลงโทษหรือริบอำนาจจากตระกูลฟางอย่างรุนแรงเกินไปนักแต่มาวันนี้ เขารู้แล้วว่าเพราะเหตุใดฟางไท่เฟยจึงกล้ากระโดดลงน้ำไปช่วยชีวิตเขา ทั้งที่ร่างกายของนางก็อ่อนแอ ไม่แข็งแรง… เพราะเขาคือโอร

“ชีวิตของกระหม่อมในยามนี้ ครบถ้วนสมบูรณ์ มีความสุขดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ มิได้ต้องการสิ่งใดไปมากกว่านี้แล้ว” ลู่หมิงเซวียนก้มศีรษะตอบอย่างนอบน้อมฮ่องเต้ไท่ผิงขมวดขนงอย่างไม่ยินยอมในการปฏิเสธความหวังดีนั้น “ไม่ได้สิ! หากเจ้ามิให้เราชดเชยสิ่งใดแก่เจ้าเลย เราก็ไม่สบายใจเท่าใดนัก...”“กระหม่อมไม่ต้องการสิ่งใดจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”ฝ่ายหนึ่งต้องการจะให้ แต่อีกฝ่ายก็ปฏิเสธที่จะรับ เย่ไทเฮาอมยิ้มกับท่าทางเอื้อเฟื้อแก่กันของทั้งสองคน“อาเจ๋อ...” เย่ไทเฮาเรียกอีกฝ่ายเสียงอ่อนฮ่องเต้ไท่ผิงถึงกับพระทัยสั่นสะท้าน เมื่อได้ยินพระมารดาเรียกเขาว่าอาเจ๋ออีกครั้ง เพียงการเรียกครั้งเดียวของเย่ไทเฮา กลับลบล้างทุกความคลางแคลงใจที่ซ้อนเร้นอยู่ในใจของพระองค์เสด็จแม่จะยังยอมรับเขาหรือไม่?เขามิใช่สายเลือดของเสด็จแม่ แต่เป็นโอรสของสตรีที่ทำร้ายแผ่นดินต้าจิ้ง เสด็จแม่จะยังรักเขาหรือไม่?จะรับสั่งให้เขากลับไปใช้นามเดิมของตน ไม่ให้ใช้นามของโอรสแท้ ๆ ของเสด็จแม่หรือไม่?แต่เมื่อเย่ไทเฮารับสั่งเรียกพระองค์ว่าอาเ

“จริงสิ! เสด็จย่า” ลู่หมิงเซวียนร้องอย่างนึกขึ้นได้ “เหตุใดเสด็จย่าจึงเล่าเรื่องอดีตไปเช่นนั้นเล่าขอรับ? เราไม่บอกความจริงทั้งหมดต่อเสด็จลุงจะดีหรือขอรับ?”“เซวียนเอ๋อร์เอ๊ย...” เย่ไทเฮาเรียกอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “คนดีย่อมไม่โกหก... แต่ย่ามองว่าคนดีนั้น ต้องมองสถานการณ์ให้ออกด้วย ย่าเข้าใจในศีลธรรมอันดีของเจ้าที่ไม่อยากปิดบังเสด็จลุงของเจ้า แต่ในสถานการณ์ตอนนั้น การพูดความจริงทั้งหมดแล้วจะดีจริงหรือ?”คิ้วหนาของลู่หมิงเซวียนขมวดแน่น ในขณะที่นึกทบทวน ก่อนจะฟังเสียงอธิบายของเย่ไทเฮาอย่างใจเย็น“หากย่าเล่าว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแผนของย่าเอง ย่าเป็นคนสั่งให้สลับตัวโอรส หวังชุบเลี้ยงฝ่าบาท เพื่อความปลอดภัยของบิดาเจ้า... เจ้าคิดว่าฝ่าบาทที่เพิ่งหายจากประชวร แล้วยังมาเจอเรื่องร้ายแรงถึงเพียงนี้ จิตใจของฝ่าบาทจะเป็นเช่นไร?”“ก็... คงพังทลาย...” ลู่หมิงเซวียนตอบอย่างแผ่วเบา ในขณะที่เย่ไทเฮาพยักหน้ารับ“เมื่อความเชื่อมั่นถูกทำลาย ตนเองมิใช่สายเลือดของคนที่เลี้ยงดูมาด้วยแผนการของนา