All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 161 - Chapter 170

“ว่าแต่หลังเสร็จสิ้นงานเลี้ยงแล้ว อาซือหลันและอาอิ๋งจะต้องรีบกลับเมืองหนิงเปียนไหมเจ้าคะ?” ตี๋ลี่เสวี่ยชวนเปลี่ยนเรื่องสนทนาคิ้วของลู่หมิงเซวียนขมวดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะคลายออก “ยามปกติก็สามารถพักอยู่ที่เมืองหลวงก่อนได้ประมาณหนึ่งถึงสามเดือนนะ”“แต่ท่านพี่... หากข้าและอาอิ๋งอยู่ใกล้กัน... ท่านคิดว่าเราสองคนจะสลับร่างกันอีกหรือไม่เจ้าคะ?” ตี๋ลี่เสวี่ยถามอย่างลำบากใจ ปลายพู่กันของลู่หมิงเซวียนหยุดชะงัก ก่อนจะขยับพลิ้วไหวอีกครั้ง“ข้าจำได้ว่าเจ้าเล่าว่าเพราะพวกเจ้าตกน้ำพร้อมกัน จึงได้สลับร่างกันใช่หรือไม่?”ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ”“อืม... เอาเถิด พวกเจ้าเองก็คงไม่อาจเลี่ยงที่จะไม่เจอกันได้ตลอดชีวิต เช่นนั้น ยามที่อยู่ในจวนด้วยกัน พวกเจ้าก็พยายามเลี่ยงอย่าตกน้ำไปด้วยกัน... ดีหรือไม่?”แม้คำตอบของลู่หมิงเซวียนจะดูเสมือนกำปั้นทุบดิน แต่ก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้วในยามนี้“เจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตี๋ลี่เสวี่ยตอบ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อทบทวนคำพ

หลังจากที่ตี๋ลี่เสวี่ยได้แนะนำตัวไปเป็นที่เรียบร้อย ทั้งลู่หมิงเซวียนและตี๋ลี่เสวี่ยต่างก็พาทุกคนเข้าไปในจวนที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ แม้ว่าลู่หมิงเซวียนจะลงทุนปรับพื้นที่และตกแต่งไปแล้ว แต่ด้วยรับสั่งของฮ่องเต้ไท่ผิงที่มอบหมายให้กรมโยธาเข้ามาซ่อมแซม ยิ่งทำให้จวนอันติ้งโหวยิ่งใหญ่อลังการมากกว่าเดิมขึ้นไปอีกทั้งต้าปาถู หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งต่างก็ตกตะลึงไปกับความสวยงามและหรูหราของจวนอันติ้งโหวเป็นอย่างยิ่งเมื่อลู่หมิงเซวียนทูลขอฮ่องเต้ไท่ผิงให้ครอบครัวของแม่ทัพใหญ่ต้าปาถูมาพักที่จวนอันติ้งโหว เขาก็ได้จัดเตรียมเรือนรับรองทุกคนไว้อย่างพร้อมสรรพ บรรดาบ่าวและสาวใช้ยกหีบเสื้อผ้าและสัมภาระเข้าไปจัดเก็บให้อย่างเรียบร้อยอาหารมื้อเย็นวันนั้น จึงนับว่าเป็นมื้ออาหารที่ครึกครื้นและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของลู่หมิงเซวียนและตี๋ลี่เสวี่ย เพราะพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว ทั้งหลิงจิ่นหัว สวีซื่อ ต้าปาถู หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง รวมพวกเขาอีกสองคนก็เป็นเก้าคนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่จึงเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสนานาชนิด บรรดาสาวใช้ค

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ยินนางว่าเช่นนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ นี่ไม่ได้หมายความว่านางยกโทษให้นางแล้วหรอกหรือ?“ขอบใจนะ ลี่ลี่...” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งโผเข้ากอดตี๋ลี่เสวี่ยอย่างขอบคุณ ที่ในที่สุดก้อนหินที่ถ่วงทับในใจของนางก็ได้รับการปลดปล่อยในที่สุดการโกหกสหายสนิทที่สุดในชีวิตอย่างตี๋ลี่เสวี่ย ไม่ได้ทำให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งสบายใจเลยแม้แต่น้อย การที่นางตัดสินใจมาเมืองหลวงในครั้งนี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อที่จะได้สารภาพความจริงกับตี๋ลี่เสวี่ยด้วยเช่นกันมือบอบบางราวกับไร้กระดูกของตี๋ลี่เสวี่ยลูบหลังของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งช้า ๆ ก่อนที่จะผลักนางออกเล็กน้อยอย่างสงสัย “แล้วที่เจ้าบอกว่าพวกเราไม่อาจสลับร่างกันได้อีกแล้ว เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”“อย่างที่ข้าบอก จี้หยกนี้สามารถทำให้ข้ามีชีวิตใหม่ได้สามครั้ง แต่ละครั้งที่มันแผลงฤทธิ์ จี้หยกจะปรากฏรอยร้าวมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่จะแตกไปในที่สุด...”“!!!” ตี๋ลี่เสวี่ยเบิกตากว้าง เมื่อคิดตามคำพูดของเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง หากนางรู้ว่าสุดท้ายแล้วจี้หยกจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ นั่นมิได้หมายความว่าจี้หยกแ

ท่ามกลางแสงจันทร์นวลตาที่ฉาบลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของท้องพระโรง โคมไฟประดับลวดลายมงคลนับพันดวงถูกจุดขึ้นจนสว่างไสวราวกับกลางวัน กลิ่นหอมของไม้กฤษณาและกำยานเลิศรสโชยชายเคล้าไปกับเสียงพิณและขลุ่ยผิวที่บรรเลงบทเพลงมงคลกังวานก้องไปทั่ววังหลวงเพราะงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่จัดขึ้นในวันนี้ มิได้เป็นเพียงงานเลี้ยงของเหล่าแม่ทัพ หากแต่ฮ่องเต้ไท่ผิงและเย่ไทเฮาตั้งพระทัยจัดเพื่อต้อนรับการกลับมาของตระกูลลู่แห่งจวนอันติ้งโหวอีกด้วยภายในท้องพระโรงอันกว้างขวางปูด้วยพรมทอขนสัตว์ดิ้นทองหรูหรา แถวขุนนางถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทว่าจุดที่โดดเด่นที่สุดในค่ำคืนนี้คือตำแหน่ง ‘อันติ้งโหว’ ที่กลับมามีชีวิตอีกครั้งลู่หมิงเซวียนนั่งในชุดขุนนางชั้นสูงสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินเป็นรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆา ท่าทางสง่างามผ่าเผยสมฐานะขุนนาง ข้างกายของเขาคือตี๋ลี่เสวี่ยในชุดอาภรณ์สีแดงชาดปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยไหมทองคำเส้นผมถูกเกล้าไว้อย่างประณีตประดับด้วยปิ่นหงส์มรกตพระราชทานจากเย่ไทเฮา ขับเน้นให้โฉมสะคราญดูสูงศักดิ์และงดงามจนคนทั้งท้องพระโรงไม่อาจละสายตาฝั่งตรงข้า

“ท่านพี่…” ตี๋ลี่เสวี่ยกระซิบเรียกสามีแผ่วเบา พลางสอดมือออกมากระตุกแขนเสื้อของเขาเบา ๆ ครั้นลู่หมิงเซวียนเอนตัวเข้าไปใกล้ นางจึงได้กระซิบถามต่อ “ท่านจงใจแกล้งท่านแม่ใหญ่หรือ?”ลู่หมิงเซวียนหันมาทำหน้าใสซื่อ พลางถามเสียงสูง “แกล้งสิ่งใดกัน? ผู้ใดก็รู้กันดีว่าท่านเหรินอี้โหวยังไร้บุตรชายสืบสกุล แม้เขาจะมีห้าดรุณีน้อยแห่งจวนเหรินอี้โหวคอยเชิดหน้าชูตาแล้ว แต่อย่างไรแล้ว เขาย่อมต้องการบุตรชายอย่างแน่นอน”“แล้วเมื่อครู่ ท่านเถียนลีปู้ซ่างซูก็บอกอย่างชัดเจนแล้วว่านางรำผู้นี้เหมาะแก่การมีทายาทยิ่งนัก ข้าจึงนึกถึงท่านพ่อตา หวังดีด้วยใจจริงว่าเขาจะได้มีโอกาสมีบุตรชายไว้สืบสกุล! อ๊ะ! จริงสิ หากนางมีบุตรชายให้ท่านพ่อตา นั่นก็หมายความว่าเจ้าจะมีน้องชายสินะ”“อา… ประเดี๋ยวข้าจะหาของขวัญเตรียมต้อนรับบุตรชายคนแรกของจวนเหรินอี้โหวไว้ดีกว่า… ดีมิดี หากท่านเหรินอี้โหวมีบุตรชายคนแรกแล้ว เขาจะต้องรีบมีคนที่สองตามมาเป็นแน่!”ตี๋ลี่เสวี่ยฟังเสียงอธิบายของเขาเจื้อยแจ้วของเขาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะกระซิบสั่งเสียงต่ำ “หากท่านพี่พูดความจริง คืนนี้ข้าจะย้ายกลับไปนอนที่เรือนเหลียนหลี่”ลู่หมิงเซวียน “!!!”นี่เจ้าอยา