All Chapters of คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: Chapter 171 - Chapter 180

ท่ามกลางเสียงสรวลเสเฮฮาและกลิ่นอายสุราหอมฟุ้งทั่วท้องพระโรง บรรดาขุนนางและแม่ทัพหลายนายเริ่มออกอาการเมามาย ไม่เว้นแม้แต่ฮ่องเต้ไท่ผิง โดยเย่ไทเฮาได้เสด็จกลับตำหนักฉือหนิงไปพักผ่อนนานแล้วนางกำนัลนางหนึ่งถือถาดน้ำแกงตุ๋นรังนกที่ควันกำลังร้อนกรุ่นเดินนอบน้อมมุ่งตรงไปยังโต๊ะของเหล่านายหญิง ทว่าเมื่อถึงจังหวะที่เดินผ่านด้านหลังของ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ นางพลันสะดุดอากาศจนตัวโอนเอน“ว้าย! ระวังเจ้าค่ะ!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับน้ำแกงสีทองอร่ามที่สาดกระจายลงบนแขนเสื้อและชายอาภรณ์สีม่วงเข้มของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง ความร้อนจาง ๆ ทำให้นางสะดุ้งสุดตัว“ตายแล้ว! ข้าน้อยสมควรตาย! ข้าน้อยซุ่มซ่ามทำชุดของฮูหยินเลอะเทอะหมดแล้วเจ้าค่ะ!” นางกำนัลรีบคุกเข่าตบปากตัวเอง พลางตีหน้าเศร้าลนลาน“อาอิ๋ง! เอ่อ ลี่ลี่! เจ้าบาดเจ็บที่ใดหรือไม่?” ตี๋ลี่เสวี่ยรีบสอบถาม พลางกวาดสายตาสำรวจไปทั่วตัวของสหายเจิ่งเสวี่ยอิ๋งส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อมองเห็นคราบน้ำมันที่ซึมลึกลงในเนื้อผ้าไหมชั้นดี “ไม่เป็นไร

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!?” อาซือหลันตวาดถามซ้ำนางกำนัลผู้นั้นรีบตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ด้วยข้าน้อยเผลอทำชุดของฮูหยินเลอะ ข้าน้อยจึงได้เชิญฮูหยินไปเปลี่ยนชุดที่ตำหนักรับรองด้านข้าง แต่ด้วยฮูหยินต้องสวมผ้าคลุมศีรษะด้วย ข้าน้อยจึงได้ออกไปเอาให้”“แต่เมื่อข้าน้อยเดินกลับมาก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งหันซ้ายหันขวา ลอบเข้าไปในตำหนักนั้นเจ้าค่ะ!”ฮ่องเต้ไท่ผิงขมวดพระขนง แววตาฉายความโรจน์ด้วยโทสะ “บัดซบ! ผู้ใดมันช่างกล้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ในวังหลวงของเรา แม่ทัพอาซือหลัน... ไปกับเรา! เราจะดูให้เห็นกับตาว่าใครบังอาจหยามเกียรติแม่ทัพของเราเช่นนี้!”บรรดาแม่ทัพที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันลุกฮือ โดยเฉพาะแม่ทัพชาวอุยกูร์ที่ยังคงมีสติครบถ้วน เพราะพวกเขามิได้แตะต้องสุราเลยแม้แต่น้อย พวกเขาก้าวเดินตามหลังฮ่องเต้ไท่ผิง ต้าปาถู และอาซือหลันไปในทันทีอีกฟากหนึ่งของท้องพระโถง บริเวณของขุนนางสายบุ๋นทั้งหลายต่างก็ชะเง้อคอมองอย่างสงสัย จนกระทั่งนางกำนัลเดินมาเล่าความให้ฟังใบหน้าของ ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ พลันซีดเผือดในท

“พอได้แล้ว!” สุรเสียงของฮ่องเต้ไท่ผิงดุจประกาศิตที่ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง อันสิงปู้ซ่างซูและอันฮูหยินหยุดร้องไห้ฟูมฟาย ลึกเข้าไปในห้อง มือเรียวของเจิ่งหย่าหลินหยุดชะงักไม่ทัน ฟาดลงบนหน้าของซิ่วหรงเต็มแรงอีกครั้งเพียะ!ครั้นได้ยินเสียงตวาดของฮ่องเต้ไท่ผิง เจิ่งหย่าหลินจึงได้สติคืนมา นางรีบปล่อยมือ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเตียงนั้น ส่วนซิ่วหรงที่ถูกตบจนงงไปหมดแล้ว เมื่อไร้แรงรั้งกาย ร่างของนางจึงได้เซฟุบลงบนเตียง‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ เห็นเช่นนั้น ก็พลันสงสาร อย่างน้อยก็เคยเป็นสาวใช้เช่นเดียวกัน นางจึงได้ยอบกายขออนุญาตต่อฮ่องเต้ไท่ผิง ครั้นเห็นฝ่าบาทพยักพักตร์อนุญาต นางจึงเดินตรงไปที่เตียง แล้วหยิบผ้าห่มผืนหนาคลุมลงบนร่างกายของนางเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ จึงได้เดินออกมา ท่ามกลางความโล่งใจของใครหลาย ๆ คน เมื่อไร้ภาพอุจาดตาแล้ว“เราเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่แล้ว...” คำตรัสของฮ่องเต้ไท่ผิง ทำให้ฉินซื่อและเจิ่งหย่าหลินรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างกาย ในศีรษะขาวโพลนฝ่าบาททรงรู้แล้ว? ทรงรู้สิ่งใดกั

“มีนางกำนัลคนหนึ่งอ้างว่าไทเฮาต้องการพบข้า ข้าจึงเดินตามนางออกมา หากแต่นางคงไม่รู้ว่าแผนผังในวังหลวงนั้น ข้าจำได้ขึ้นใจหมดแล้ว ข้าจึงรู้ว่านางพาข้าอ้อมไปเข้าประตูหลังของตำหนักรับรองด้านข้าง”“เมื่อข้าก้าวเข้ามาในตำหนักแห่งนั้น ข้าก็ได้กลิ่นหอมเอียน ๆ ของกำยานสวาทที่ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ประจวบเหมาะกับที่ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ เปิดประตูเข้ามาจากทางด้านหน้าของตำหนัก ข้าจึงรู้แล้วว่ามีคนจงใจวางแผนร้ายนี้”มุมปากของลู่หมิงเซวียนยกสูงอย่างดูแคลน “มีคนจงใจสร้างสถานการณ์ที่น่าอับอายให้ข้าและ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ กระทำการอัปยศในเขตพระราชฐานแห่งนี้ หากมีคนจับได้ขึ้นมา ทั้งข้าและ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ รวมถึงอาซือหลันและ ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ ล้วนแต่ต้องอับอายจนอยากฆ่าตัวตายเป็นแน่!”“สามีลอบเป็นชู้กับสหายสนิทของฮูหยินในเขตวังหลวง... เฮอะ!”หัวข้อสนทนาที่ลู่หมิงเซวียนลองสมมติขึ้นมานั้น ทำเอาศีรษะคนฟังชาวาบไปทั้งตัว!“โชคดีที่กู้เหยียนคอยติดตามข้าอย่างลับ ๆ มาตลอด เมื่อข้าส่งสัญญาณ เขาก็

หลังออกจากจวนเจิ้นกั๋วกง ลู่หมิงเซวียนและตี๋ลี่เสวี่ยก็ตัดสินใจเข้าวังไปรายงานข่าวดีนี้ให้แก่เย่ไทเฮาทราบด้วยตนเอง แม้ว่าเย่อี้หมิงจะอาสาเข้าไปทูลให้ เพื่อให้ตี๋ลี่เสวี่ยได้กลับจวนไปพักผ่อน แต่ทั้งสองก็ยืนกรานที่จะเข้าวังเอง เย่อี้หมิงจึงต้องยินยอมให้เป็นไปตามนั้นลู่หมิงเซวียนและตี๋ลี่เสวี่ยเดินผ่านทางเดินตรงไปยังตำหนักฉือหนิง ซึ่งเป็นที่ประทับของเย่ไทเฮา กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมอ่อน ๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ ขันทีและนางกำนัลต่างหมอบกราบอย่างนอบน้อมเย่ไทเฮาทรงประทับอยู่บนแท่นไม้แกะสลักลวดลายหงส์ทอง พระพักตร์ที่แม้จะมีร่องรอยแห่งวัย ทว่ายังคงความสง่างามและเปี่ยมด้วยเมตตา เมื่อทอดพระเนตรเห็นหลานชายและหลานสะใภ้เดินเข้ามา พระองค์ก็ทรงเผยพระสรวลออกมาทันที“นึกว่าพวกเจ้าจะลืมคนแก่อย่างข้าไปเสียแล้ว งานเลี้ยงฉลองชัยชนะเพิ่งผ่านพ้นไป เหตุใดไม่พักผ่อนอยู่ที่จวนกันเล่า?” เย่ไทเฮาตรัสหยอกเย้าพลางกวักพระหัตถ์เรียกทั้งคู่ให้เข้าไปใกล้ลู่หมิงเซวียนคุกเข่าลงเคียงข้างตี๋ลี่เสวี่ย ท่วงท่าของเขาในวันนี้ดูมีความสุขล้นจนปิดไม่มิด “เสด็จย่า... ที่พวกเรารีบมาในวัน