บททั้งหมดของ คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: บทที่ 21 - บทที่ 30

ไม่นานนัก รถม้าก็มาหยุดอยู่ที่หน้าหอเสื้อหว่านเยว่โหลว ลวี่จือช่วยประคองตี๋ลี่เสวี่ยลงจากรถม้าช้า ๆ เมื่อตี๋ลี่เสวี่ยก้าวลงมาถึงพื้น นางก็เหม่อมองดูป้ายชื่อหอเสื้อขนาดใหญ่ที่สลักลายอย่างประณีตบรรจงเมื่อตี๋ลี่เสวี่ยย่างเท้าเข้าสู่ภายในของหอเสื้อหว่านเยว่โหลว กลิ่นหอมละมุนของผ้าไหม เครื่องหอม และชาดอกไม้ชั้นดีก็โชยเข้ามาปะทะหอเสื้อแห่งนี้มิใช่เพียงร้านค้า ทว่าเป็นสถานที่ที่หลอมรวมความงามและรสนิยมเข้าไว้ด้วยกัน โถงภายในกว้างขวาง ประดับประดาด้วยแสงโคมไฟผ้าไหมสีนวลตาที่ส่องประกายขับเน้นอาภรณ์ที่แขวนเรียงรายดุจภาพวาดมีชีวิตผนังด้านหนึ่งประดับภาพวาดทิวทัศน์พู่กันจีนโบราณ ส่วนอีกด้านประดับผ้าทอไหมแก้วลวดลายแปลกตา อาภรณ์หลากหลายแบบตั้งแต่ชุดจงหยวนที่พลิ้วไหวละมุนละไม ปักลายมังกรหงส์ ลายกล้วยไม้ หรือลายดอกบัวด้วยด้ายทองคำและไข่มุกเม็ดเล็กอันละเอียดอ่อนจนถึงชุดรูปแบบอุยกูร์ที่มีสีสันจัดจ้าน แฝงความลึกลับจากแดนไกลด้วยผ้าไหมหนาเนื้อดีสีครามและแดงก่ำ ปักดิ้นเงินดิ้นทอง ลวดลายเรขาคณิตที่สะท้อนอารยธรรมทะเลทราย งานปักทุกชิ้นล้วนวิจิตรบรรจงประดุจภาพวาดมีชีวิต แสดงถึงฝี

“คุณหนูรองเจิ่งต้องการชุดสำหรับสวมใส่ในงานเทศกาลโคมไฟในคืนนี้หรือ?” หลิงอวิ๋นฟานยกแขนขึ้นมากอดอก พลางยกมือซ้ายขึ้นมาลูบคางอย่างครุ่นคิดชายแขนเสื้อจึงตกลงมา เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวบนท่อนแขนของเขาคุณชายหลิงได้รับบาดเจ็บมาหรือ? ที่แขนซ้าย… เหมือนเด็กน้อยเมื่อคืนเลย…ตี๋ลี่เสวี่ยเอียงคอสงสัย จนแทบอยากจะไต่ถาม หากแต่ต้องระงับใจตนเอง กลัวว่าจะเป็นการละลาบละล้วงต่อบุคคลแปลกหน้าที่เพิ่งทำความรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งจิบชา“งานเทศกาลโคมไฟในยามค่ำคืน หากคุณหนูรองเจิ่งต้องการความโดดเด่น ข้าขอแนะนำชุดที่สามารถเปล่งประกายสะท้อนแสงจันทร์และแสงโคมไฟอย่างชุดทางด้านนี้”หลิงอวิ๋นฟานเดินนำตี๋ลี่เสวี่ยไปที่อีกด้านหนึ่งของหอเสื้อ ซึ่งมีชุดแขวนไว้เรียงราย “ชุดนี้มีนามว่าชุดชิงไต้ ตัดเย็บจากผ้าไหมกำมะหยี่สีน้ำเงิน ปักลายเมฆาที่ชายเสื้อด้านในเล็กน้อย หากคุณหนูรองเจิ่งลองสังเกตตรงนี้”เขาพลิกมือให้ตี๋ลี่เสวี่ยดูเสื้อคลุมตัวนอกที่ตัดเย็บจากไหมพรมทองเนื้อละเอียดผสมกับไหมเส้นเล็ก ๆ ที่ปั่นจากขนจามรีสีขาว ประดับประดาด้วยง

“อา... หากคุณหนูรองเจิ่งยินดีรับไว้ก็ดีแล้ว...” หลิงอวิ๋นฟานเริ่มจับทางคุณหนูตรงหน้าออก จากความงงงวยกลับกลายเป็นความชื่นชอบมากยิ่งขึ้นไปอีก “แล้วไม่ทราบว่านอกจากชุดนั้นแล้ว คุณหนูรองเจิ่งยังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่?”คำถามเรียบเรื่อยของหลิงอวิ๋นฟานตามแบบฉบับของพ่อค้า ทำให้ตี๋ลี่เสวี่ยชะงักงันอืม... ได้ชุดสวยงามมาสวมใส่โดยที่ไม่ต้องจ่ายสักตำลึง มันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก... แต่ก็เกรงใจเจ้าของหอเสื้ออย่างคุณชายหลิงด้วย...นอกจากนี้ ถ้าหากกลับไปโดยที่ไม่มีการใช้จ่ายเงินเลย ก็อาจจะเป็นพิรุธให้ฉินซื่อมาดึงเงินกลับไปได้ ทั้ง ๆ ที่นางตั้งใจจะอุบอิบเงินส่วนนี้ไว้บางส่วน... อืม... เอาเช่นไรดี?“เช่นนั้น ข้าขอรบกวนคุณชายหลิงช่วยเลือกชุดให้แก่ท่านแม่ใหญ่ พี่หญิงใหญ่และน้องสาวของข้าอีกสามนางได้หรือไม่?”“ได้สิ แล้วไม่ทราบว่าคุณหนูรองเจิ่งต้องการชุดแบบใดรึ?”ตี๋ลี่เสวี่ยเข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในประโยคนั้นได้ทันที หลิงอวิ๋นฟานไม่ได้ถามว่าต้องการชุดแบบใด แต่ถามว่านางต้องการใช้เงินเท่าใดต่างหากนางก้มหน

ตัวเองมีคนรักอยู่แล้ว แล้วเหตุใดจึงไม่ปฏิเสธข้าเล่า!?ตี๋ลี่เสวี่ยแทบจะลุกขึ้นคว่ำโต๊ะ หวังไปคุยกับว่าที่คู่หมั้นให้รู้เรื่อง หากแต่นางก็ต้องกดมือของตัวเองให้หยิบเพียงขนมกุ้ยฮวาเข้าปากไปเคี้ยวอย่างโกรธเคืองแทน!“แล้วพ่อของเจ้าจะยอมรึ? แม่นางมู่เป็นเพียงลูกพี่ลูกน้องทางอี๋เหนียงของเจ้าเท่านั้นมิใช่หรือ?”หวังซื่อหลันส่ายหน้าอย่างไม่ไยดี “ท่านพ่อของข้าตอบตกลงแล้ว เพราะท่านต้องการเพียงการเกี่ยวดองกับจวนเหรินอี้โหวเท่านั้น เพื่อเปิดทางขุนนางให้แก่ข้าและช่วยเกื้อหนุนให้กับหอประมูลเทียนจี๋เท่านั้น”“ส่วนที่เหลือก็เป็นความสุขของข้า! ประเดี๋ยววันแต่งงาน ข้าจะจัดเกี้ยวหามของซีซีให้งามยิ่งกว่าของคุณหนูรองอะไรนั่นอีก!”“ชู่ว! เจ้านี่ เมาน้ำชาแล้วเป็นแน่ เหตุใดจึงได้พูดจาเลอะเทอะนัก” สองสหายช่วยกันปิดปากหวังซื่อหลัน หากแต่เจ้าตัวยังคงคึกคะนอง ไม่เห็นจวนเหรินอี้โหวอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อยสุดท้าย บรรดาสหายจึงต้องชวนเปลี่ยนเรื่องสนทนา“เออ เออ เรื่องนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด แต่ข้ามีเรื่องจะมาเล่าให้เ

ทันทีที่ครอบครัวจวนเหรินอี้โหวทั้งหมดก้าวเข้าสู่ถนนสายหลักของเทศกาลโคมไฟ คลื่นฝูงชนก็ถาโถมเข้าใส่ทันที แม้ว่าจะมีคนสนิทคอยกันผู้คนออกห่าง แต่ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงเซ็งแซ่เช่นนี้ การติดตามกันก็เป็นเรื่องยากลำบากเหรินอี้โหวและฉินซื่อซึ่งนำหน้าขบวนมุ่งความสนใจไปที่การหาที่ทางเพื่อเดินไปข้างหน้า โดยมีเจิ่งหย่าหลินคอยประคองมารดาอยู่ไม่ห่าง ขณะที่กลุ่มคุณหนูบุตรีอนุซึ่งอยู่ด้านหลัง เริ่มรู้สึกว่าถูกแรงเบียดเสียดของมวลชนดันออกห่างจากกลุ่มบิดาไปเรื่อย ๆในระหว่างนั้นเอง ขบวนแห่โคมไฟขนาดใหญ่ก็เคลื่อนผ่านมา ทำให้ฝูงชนพากันเบียดเสียดอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกทางให้ขบวนนั้น บรรดาบุตรีอนุทั้งสี่นางจึงถูกแรงเบียดผลักไปคนละทิศคนละทางอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว“คุณหนู!!” เสียงสาวใช้คนสนิทตะโกนเรียกคุณหนูของตน แต่ด้วยเสียงตะโกนเรียกของพ่อค้า เสียงดนตรีที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน และเสียงหัวเราะที่ดังลั่นจากฝูงชนที่กำลังทายปริศนาโคมกลับกลบเสียงพวกนางไปจนมิดในขณะที่ตี๋ลี่เสวี่ยเองก็ถูกคลื่นมนุษย์ผลักเข้าสู่ตรอกเล็ก ๆ ข้างร้านขายเครื่องประดับแห่งหนึ่ง ก่อ