บททั้งหมดของ คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: บทที่ 31 - บทที่ 40

ดวงตาเมล็ดซิ่งของตี๋ลี่เสวี่ยแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปก้อนตำลึงทอง หากแต่ศีลธรรมอันดีร้องบอกให้นางกล่าวปฏิเสธไป “แหม... เรื่องเล็กน้อยเท่านี้เอง พวกเจ้าก็อย่าได้ใส่ใจ...”มุมปากของหลิงอวิ๋นฟานในร่างของ ‘หลิงเฟิงหยุน’ กระตุกเล็กน้อย ราวกับรู้สึกคุ้นเคยกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้เป็นอย่างมาก “แต่ว่าท่านพี่บอกว่าให้ท่านรับไว้... แต่ไม่เป็นไร เช่นนั้น...”หลิงเฟิงหยุนลากเสียง พลางดึงมือกลับมา หากแต่มือเล็กกลับถูกมือบอบบางตะครุบไว้กลางอากาศเสียก่อน“แหม... แหม... ก็ถ้าคุณชายหลิงยืนกรานหนักแน่นที่จะตอบแทนบุญคุณข้า เช่นนั้นข้าก็ต้องจำใจรับไว้ เพื่อมิให้ผิดต่อน้ำใจของคุณชายแล้วล่ะ”หลิงเฟิงหยุนกระตุกมุมปากอีกครั้ง คิดแล้วไม่มีผิด!!ตี๋ลี่เสวี่ยรีบสอดปลายนิ้วเกี่ยวเชือกของถุงเงินมาคล้องแขน จากน้ำหนักของถุงเงินที่ทิ้งตัวต่ำ ทำเอานางลอบยิ้มในใจอย่างเปรมปรีดิ์น้ำหนักไม่น้อยเลยทีเดียว! คุณชายหลิงช่างใจป้ำนัก!ไม่น่าถึงยอมทุ่มเงินสองแสนตำลึงซื้อจวนร้างอย่างจวนอันติ้งโหวไปปรับปรุงได้...ตี๋ลี่เสวี่ยเก็

“ซีซี!!”“อิ๋งเอ๋อร์!!”สองเสียงทุ้มต่ำตะโกนเรียกชื่อแม่นางที่ยืนอยู่บนศาลา พร้อมทั้งพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ซึ่งทำให้ชาวบ้านที่อยู่ในละแวกนั้นต่างหันมาให้ความสนใจพร้อมกันทันที หากแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาสืบความใกล้ ๆ ได้แต่ชะเง้อคอมองใส่ใจอยู่ไกล ๆ“ซีซี!!” หวังซื่อหลันที่โยนถังหูลู่ในมือทิ้งทันที เมื่อเห็นเหตุการณ์บนศาลา เขารีบปราดเข้าไปหามู่หร่วนซีที่กำลังยืนแข็งค้างด้วยความตกใจ นางยังคงรู้ชาวาบที่ปลายนิ้ว“อิ๋งเอ๋อร์!!” เสียงทุ้มต่ำของเหรินอี้โหวตะโกนขึ้น เมื่อเห็นบุตรสาวของตนถูกตบจนลงไปกองที่พื้นอย่างน่าสงสาร เขารีบสาวเท้าเข้ามาในศาลาริมทางพลางเอื้อมมือไปประคองบุตรสาวคนรองของตนให้ลุกขึ้นเช่นเดียวกับฉินซื่อและเจิ่งหย่าหลินที่ก้าวเท้าตามเข้ามา พวกนางขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ชอบใจนักในยามปกติ แม้ว่าพวกนางจะรังแกและกลั่นแกล้งเจิ่งเสวี่ยอิ๋งมากเพียงใด ก็สามารถทำได้ เพราะนี่คือบุตรีอนุในจวน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะมารังแกคนของพวกนางได้!มิเพียงเท่านั้น คนที่ลงมือตบหน้ายังมิใช่คุณ

“ดูท่าว่าวันพรุ่งคงมีข่าวหมั้นหมายของคุณชายรองหวังและคุณหนูรองเจิ่งกระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างแน่นอนเลยนะขอรับ นายน้อย” เสียงทุ้มของคนสนิทดังขึ้นข้างตัว ขัดจังหวะเจ้านายที่กำลังยืนแอบมองเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในศาลาริมทางอยู่มุมกำแพง“ต่อให้ไม่เกิดเรื่องนี้ จวนเหรินอี้โหวและหอประมูลเทียนจี๋ก็ต้องประกาศและส่งคนให้กระจายข่าวมงคลนี้อยู่แล้ว” นายน้อยตอบอย่างไม่ยี่หระคนสนิทเริ่มไม่เข้าใจ “แล้วนายน้อยมิได้ต้องการตัวคุณหนูรองเจิ่งหรอกหรือขอรับ?”“ต้องการสิ!” นายน้อยตอบกลับอย่างหนักแน่นและชัดเจนเอ้า! ต้องการ... แต่ปล่อยให้นางไปหมั้นหมายกับคนอื่น โดยที่ตัวเองยืนดูอย่างไม่ทุกข์ร้อนเนี่ยนะ!?เขาล่ะงง!“ไม่ต้องงงหรอก กู้เหยียน” ร่างสูงใหญ่ของหลิงอวิ๋นฟานเหลือบมองคนสนิทที่กำลังทำหน้างงงวยอยู่ใกล้ ๆ “นางเป็นแม่นางสองชะตาที่จะช่วยถอนคำสาปให้ข้าได้ ข้าย่อมไม่ปล่อยให้นางหลุดมืออยู่แล้ว”กู้เหยียนพยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง “ครั้งแรกที่ท่านเล่าให้ข้าฟังว่าเจอแม่นางสองช

หวังซื่อหลันได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า เขารีบวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ สองมือประคองปิ่นปักผมขึ้นประดับมวยผมของตี๋ลี่เสวี่ยอย่างบรรจง ปลายปิ่นที่มีพู่ไหมแดงห้อยระย้าคลอเคลียไปกับใบหน้าหวานละมุน ยิ่งขับให้ดวงหน้าของนางงดงามมากยิ่งขึ้น “คุณหนูรองช่างงามนัก...”“คุณชายหวังชมเกินไปแล้ว” ตี๋ลี่เสวี่ยยกยิ้มบางให้ “ขอบคุณคุณชายสำหรับของขวัญชิ้นนี้มากเจ้าค่ะ ท่านช่างเลือกได้ถูกใจข้านัก!”หวังซื่อหลันยกยิ้มตอบรับ แล้วจึงก้าวถอยออกมา หวังไป๋เจวี๋ยจึงเหลือธุระเพียงเรื่องสุดท้าย เขาหยิบเทียบเชิญที่ทำจากผ้าไหมปักทองให้แก่เหรินอี้โหว“ท่านโหว อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวาระครบรอบวันเกิดหกสิบปีของเหล่าฮูหยินของตระกูลหวัง ท่านแม่ของข้า ข้าจึงขอถือโอกาสนี้ เรียนเชิญท่านโหว โหวฮูหยินและคุณหนูทุกท่านไปร่วมงานเลี้ยงฉลอง เพื่อให้ตระกูลของเราได้สานสัมพันธ์อันดีงามต่อกัน หวังว่าท่านโหวจะไม่รังเกียจที่จะให้โอกาสข้านะขอรับ”เหรินอี้โหวเหลือบมองเทียบเชิญ ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ได้สิ”หวังไป๋เจวี๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงีย

ย้อนเวลากลับไปเมื่อประมาณยี่สิบปีก่อน จวนอันติ้งโหวนับว่าเป็นจวนโหวที่มีความมั่งคั่งเป็นอย่างมาก พรั่งพร้อมด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ ทรัพย์สิน และซื่อจื่อของจวนที่มากความสามารถอย่างลู่เทียนโย่ว นับว่าเป็นความภาคภูมิใจของ ลู่หยวน ผู้เป็นบิดา ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าตระกูลลู่และเป็นอันติ้งโหวคนปัจจุบันครั้นได้เวลาอันเหมาะสม เสิ่นหรง ผู้เป็นมารดาก็ได้ทาบทาม เสิ่นเย่ว์ ซึ่งเป็นญาติทางฝ่ายมารดาของนางให้แก่บุตรชาย ท่ามกลางความเสียดายของจวนโหวและจวนขุนนางต่าง ๆ ที่หวังต้องการเกี่ยวดองกับจวนอันติ้งโหวหากแต่อันติ้งโหวและลู่ซื่อจื่อเองก็เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ จึงได้จัดงานแต่งขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ รับเสิ่นเย่ว์เป็นฮูหยินซื่อจื่อเข้าจวนจนเป็นที่เล่าลือไปทั่วเมืองหลวงหลังจากแต่งงานได้เพียงปีเดียว ฮูหยินซื่อจื่อก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายแก่จวนอันติ้งโหว โดยมีนามว่า ‘ลู่หมิงเซวียน’ลู่หมิงเซวียนเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักและเอาใจใส่ของทุกคนในจวนอันติ้งโหว เด็กน้อยชื่นชอบการอ่านตำราตามท่านปู่และท่านพ่อเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะตำราที่เกี่ยวข้องกับกลไกต่าง ๆ ของอันติ้งโหวท