บททั้งหมดของ คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย: บทที่ 51 - บทที่ 60

“เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้…” หลิงอวิ๋นฟานเล่าจบ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ เพื่อดับกระหาย หลังจากที่เขาเล่าเรื่องราวในอดีตจนจบตี๋ลี่เสวี่ยที่ได้แต่นั่งฟัง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ข้อมูลที่นางได้รับมานั้น มันมากมายและซับซ้อนเกินกว่าที่นางจะเข้าใจได้ง่าย ๆ “คุณชายหลิงเป็น... บุตรชายจวนโหวอย่างนั้นรึ?”หลิงอวิ๋นฟานพยักหน้าเล็กน้อย ในเมื่อเขาตัดสินใจที่จะเล่าความจริงให้แก่ตี๋ลี่เสวี่ยฟังแล้ว เขาย่อมต้องให้นางเข้าใจทุกความจริงที่ซ่อนอยู่ “ชื่อเดิมของข้าคือลู่หมิงเซวียน เป็นบุตรชายของลู่ซื่อจื่อ หลานชายเพียงคนเดียวของอันติ้งโหว”เอย์ อัลลอฮ์!แค่ข้าได้รู้จักกับเจ้าของหอเสื้อหว่านเยว่โหลว ข้าก็สามารถโอ้อวดกับท่านแม่ใหญ่ พี่หญิงใหญ่ได้ไปสิบวันแล้วนะ นี่ถ้าหากข้าบอกว่าข้าได้รู้ความจริงเกี่ยวกับอดีตของเขาด้วย ข้ามิต้องหยิ่งผยองไปเป็นเดือนรึ?“อ่า... เพราะท่านถูกโจรร้ายบุกเข้าฆ่าล้างตระกูล ท่านจึงจำเป็นต้องหนีไปอยู่ที่เมืองหนิงเปียน” เมื่อเห็นหลิงอวิ๋นฟานพยักหน้า ตี๋ลี่เสวี่ยจึงกล่าวต่อ “แสดงว่าการที่คุณ

งานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบหกสิบปีของหวังเหล่าฮูหยินจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะเจ้าของหอประมูลอันดับหนึ่งในเมืองหลวงอย่างหอประมูลเทียนจี๋แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนหลังคาแก้วมุงกระเบื้องสีเขียวมรกตของจวนตระกูลหวัง บริเวณลานจัดเลี้ยงถูกประดับด้วยโคมผ้าไหมสีแดงและดอกเบญจมาศหลากสีสันกลิ่นหอมอบอวลของดอกกุ้ยฮวาที่เพิ่งบานลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อที่เป็นบรรดาขุนนางและพ่อค้าต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์ชั้นเลิศ และมาพร้อมของกำนัลที่ล้ำค่าเหรินอี้โหวนำขบวนครอบครัวเข้าสู่จวนตระกูลหวังอย่างสง่างาม โดยมีฉินซื่อ ฮูหยินเอก เจิ่งหย่าหลิน ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ และบรรดาน้องสาวบุตรีอนุอีกสามคนติดตามมาด้วยการมาของจวนเหรินอี้โหวได้รับความสนใจจากแขกเหรื่อไม่น้อย เพราะนี่คือการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณะครั้งแรกของ ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ถูกตบหน้าไปเมื่อคราวก่อนหลายคนซุบซิบนินทาว่าหลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นแล้ว งานมงคลระหว่างหวังซื่อหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะยังคงมีอยู่หรือไม่ แต่เมื่อเห็นทุกคนในจวนเหรินอี้โหวมาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ ก็เป็นการยืน

อาซินพาตี๋ลี่เสวี่ยเดินออกมาจากศาลาชา ก่อนที่จะเห็นหลิงอวิ๋นฟานเดินผ่านมาอย่าง ‘บังเอิญ’ นางจึงได้เอ่ยทักขึ้น“จริงสิ... คุณชายหลิงเป็นเจ้าของผ้าคลุมไหล่นั้น ย่อมสามารถอธิบายลวดลายการถักทอได้อย่างละเอียดเป็นแน่” ตี๋ลี่เสวี่ยพึมพำเสียงดัง “อาซิน... ข้าสามารถชักชวนคุณชายหลิงเข้าไปอธิบายผ้าคลุมไหล่ผืนนั้นให้ข้าได้หรือไม่?”อาซินขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างลังเล ด้วยห้องเก็บของกำนัลนั้น เป็นคลังสมบัติส่วนตัวที่ไม่ควรให้คนแปลกหน้าเข้าไปมากนักอย่างแม่นางตรงหน้านับได้ว่าเป็นว่าที่หลานสะใภ้ที่กำลังจะเป็นคนในจวนก็ยังไม่เท่าใดนักแต่คุณชายหลิงนี่...“เจ้ามิต้องเป็นกังวล ข้าเพียงแต่ให้เขาเข้าไปอธิบายเท่านั้น ทั้งข้าและเขาจะไม่แตะต้องของกำนัลชิ้นอื่นเลย ข้ารับรอง แต่ถ้าหากเกิดสิ่งใดขึ้น ข้าจะรับผิดชอบเอง”เมื่ออาซินเห็นว่าว่าที่เจ้านายรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะเช่นนั้น อีกทั้งหวังเหล่าฮูหยินก็ยังกำชับว่าให้นางทำได้ตามปรารถนา หากนางซึ่งเป็นสาวใช้ไปขัดใจเข้า คงจะไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก“ย่อมได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ ค

“แต่ด้วยความท้าทายของคุณหนู ข้ายิ่งต้องขอบคุณนักที่ช่วยเปิดทางให้ข้าได้พัฒนาตนเอง!!” หลิงอวิ๋นฟานรีบเข้ามาประคองตี๋ลี่เสวี่ย ดวงตาหงส์เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด เขารีบหันสบตากับนางด้วยความดีใจ!“ประเดี๋ยวข้าจะลองกลับไปออกแบบดู...” หลิงอวิ๋นฟานพูดพลางปล่อยมือออกจากตี๋ลี่เสวี่ย หลังจากที่เห็นนางสามารถยืนได้อย่างมั่นคงแล้วทั้งสองคนต่างพยักหน้าให้กัน หลิงอวิ๋นฟานรีบสาวเท้าเข้าไปในทันที เมื่อปลายเท้าล่วงล้ำเข้าไป กลิ่นน้ำหมึกของสมุดบัญชีและม้วนกระดาษลอยฟุ้งขึ้นมาทันทีนี่แหละ! ห้องบัญชีลับ!ดวงตาหงส์เบิกกว้างอย่างดีใจ หลิงอวิ๋นฟานรีบเข้าไปหยิบสมุดบัญชีมาอ่านในทันที แต่ยิ่งเขารื้อออกอ่าน คิ้วหนาดั่งปลายดาบก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆนี่มันบัญชีทั่วไปของจวนตระกูลหวัง! ไม่ใช่สิ่งที่เขาตามหาอยู่!หลิงอวิ๋นฟานวางบัญชีในมือลงอย่างรวดเร็ว พลางสาดส่องสายตากวาดไปทั่วห้อง ก่อนที่จะเห็นกิเลนหยกแกะสลักอีกคู่ที่วางอยู่บนแท่นไม่ไกลหรือนั่นจะเป็นกลไกอีกต่อหนึ่ง...เขาพยักหน้ากับตนเอง เป็นไปได้มากทีเดียวที่จะมีห้องลั

ณ จวนตระกูลหวัง ซึ่งเมื่อยามกลางวันที่ผ่านมาเพิ่งจะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งมโหฬารไปอย่างครื้นเครงชวนรื่นรมย์ ทว่าเมื่อเคลื่อนเข้าสู่ยามดึกสงัดที่ควรจะเงียบสงบ ก็กลับเกิดความครื้นเครงขึ้นมาด้วยเช่นกัน!“ไฟไหม้!! ช่วยด้วย! ใครก็ได้รีบมาดับไฟเร็วเข้า!!”เสียงแผดร้องตะโกนก้องด้วยความตระหนกตกใจดังประสานไปกับภาพของเปลวเพลิงสีแดงฉานที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ลิ้นไฟอันบ้าคลั่งกำลังตะกายขึ้นไปบนอากาศสาดแสงสีส้มอมแดงเรืองรองสะท้อนกับม่านหมอกควันสีเทาทะมึนที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าประหนึ่งมังกรเพลิง เสียงโกลาหลระงมไปทั่วทุกหนแห่งในจวน เสียงผู้คนตะโกนสั่งการเรียกหาถังน้ำผสานไปกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งสับสนอลหม่านสวนกันไปมาจนฝุ่นตลบเหล่าบ่าวไพร่และสาวใช้ในจวนทุกคนต่างพากันทิ้งหน้าที่เดิมแล้วรีบรุดไปรวมตัวกันที่จุดต้นเพลิงบริเวณโรงครัว แต่ละคนถือถังน้ำบ้าง แบกผ้าชุบน้ำเปียกโชกบ้าง พยายามเข้าไปควบคุมเพลิงที่โหมกระหน่ำอย่างสุดกำลัง ดุจฝูงผึ้งที่แตกรังเมื่อรังถูกทำลายเหตุการณ์นี้หาใช่เรื่องบังเอิญไม่... ด้วยงานเลี้ยงฉลองของเหล่าเจ้านายที่มีการเลี้ยงแขกเหร