《เมียคุณภามว์》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

“โอ๊ยยย ทำไมมันยากจังสมองจะรับไม่ไหวอยู่แล้วปรางไม่อยากสอบพยาบาลแล้วค่ะหมอทิม”พอหมดกิจกรรมทุกอย่างแล้วก็เข้าสู่โหมดจริงจังกับชีวิต เหลืออีกไม่นานพัชราพรก็จะกลายเป็นนิสิตนักศึกษาและสิ่งสำคัญต่อจากนี้คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยและคณะที่ตัวเองวาดหวังเอาไว้ให้ได้“ถ้าตั้งใจพี่เชื่อว่ามะปรางทำได้นะ”นอกจากพัชราพรจะเรียนเพิ่มแล้วเธอยังให้ทินภัทรช่วยติวด้วยอีกแรง มีคุณหมอส่วนตัวมานั่งสอนข้างๆ สอบไม่ติดให้มันรู้ไปสิ“โธ่ หมอทิมคะ สมองปรางมีเท่านี้เองแต่ต้องอ่านหนังสือเท่ากำแพงเมืองจีน”ทินภัทรเอ็นดูกับท่าทางประกอบคำพูดของหญิงสาว ปากจิ้มลิ้มเจื่อยแจ้วให้เขาฟังไม่หยุดแต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยนึกรำคาญอะไร แค่อยากดึงรางบางเข้ามากอดและกดจูบแรงๆ สักทีที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอย่างนึกมันเขี้ยว“ทำไมมะปรางถึงเลือกที่จะสอบเข้าคณะพยาบาลละครับ”“เพราะอยากอยู่ใกล้ๆ หมอทิม”“อยากอยู่ใกล้พี่เนี่ยนะ ความจริงไม่ต้องพยายามขนาดนนี้ก็อยู่ใกล้พี่ได้นะ”“ยังไงคะ” น้ำเสียงทินภัทรดูเจ้าเล่ห์จนน่าสงสัย“ก็เป็นเมียพี่ไง”ชายหนุ่มเข้ามากระซิบข้างหูแล้วอาศัยความเร็วขโมยจูบริมฝีปากบาง ทินภัทรคลอเคลียหญิงสาวอยู่นานจนกระทั่งคนมาใหม่

ร่างบางสั่นระริกไปทั้งตัวเมื่อเห็นรองเท้าผู้หญิงหน้าประตูบ้านแฟนหนุ่มหญิงสาวจำได้ดีว่ารองเท้าคู่นี้เป็นของใคร พัชราพรรีบดึงสติมันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดมือเล็กสั่นเทาค่อยๆ ผลักประตูให้เปิดออกภายในบ้านพักเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงของเข็มนาฬิกาที่หมุนวนราวกับพยายามย้ำเตือนอะไรบางอย่างหญิงสาวชะงักเมื่อปลายเท้าสัมผัสกับเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น พัชราพรก้มเก็บมันขึ้นมาสำรวจน้ำตาที่คลอหน่วยจวนเจียนจะไหลในคราแรกพังลงมาไม่เป็นท่า ในมือเธอตอนนี้ไม่ใช่เสื้อของทินภัทรอย่างที่ภาวนา แต่เป็นเสื้อผู้หญิงที่ไม่ต้องให้เดาก็รูว่าเป็นของใครประตูห้องนอนถูกปิดไว้สนิท ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกถ้าหากเปิดเข้าไปแล้วจะเจอกับสิ่งใด แต่พัชราพรก็ขอประจักษ์แก่สายตาและเผชิญหน้ากับความจริง มือบางสั่นเทาพผักบานประตูห้องนอนออก เป็นไปดังคาดภาพที่พัชราพรเห็นเหมือนมีดอันแหลมคมยื่นเข้ามาเฉือนหัวใจดวงน้อยออกเป็นชิ้นๆ ทีละนิด ร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ ข้าวของในมืออีกข้างร่วงหล่นกระจัดกระจายเสียงดัง ทำให้สองร่างเปลือยเปล่าบนเตียงที่กำลังนอนหลับไหลไม่รู้สึกตัวสะดุ้งตื่น“ว๊าย! น้องมะปรางเข้ามาได้อย่างไงคะ”หญิงสาวไม

เวลาล่วงเลยผ่านมาหลายเดือนแล้วแต่หัวใจของพัชราพรยังเจ็บปวด วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการมาโรงเรียนซึ่งหมายความว่าชีวิตการเป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลายกำลังจะสิ้นสุดลง โต๊ะนักเรียนที่ตั้งข้างพัชราพรว่างเปล่าไร้ทั้งเสียงหัวเราะและรอยยิ้มเหมือนที่เคยมีมาตลอดหลายสิบปีดอกไม้และของที่ระลึกจำนวนมากถูกวางกองรวมกันไว้บนโต๊ะ แต่น่าเสียดายที่คนเป็นเจ้าของไม่ได้อยู่รอรับด้วยตัวเองแล้ว ความจริงวันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอและฟ้าใสมีความสุขที่สุดเพราะทั้งสองมีหลายอย่างที่ตั้งใจจะทำด้วยกันในวันนี้เพื่อนหลายคนรวมถึงรุ่นน้องที่ชื่นชอบพัชราพรต่างผลัดเปลี่ยนแวะเวียนกันเข้ามามอบของขวัญที่ระลึกให้แก่เธอ หญิงสาวไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเวลานานแค่ไหนแล้วจนได้ยินเสียงสัญญาณโรงเรียนเลิกถึงได้เก็บของทั้งหมดรวมถึงของฟ้าใสด้วยเพื่อกลับบ้าน“ให้เราช่วยนะปราง”ลูกคลื่นเห็นพัชราพรหอบหิ้วของขวัญมากมายลงมาจากตึกคนเดียวก็อดเข้าไปช่วยไม่ได้ วันนี้หญิงสาวตั้งใจเอารถยนต์มาเพราะรู้ดีว่ามอเตอร์ไซค์คันเล็กคู่ใจแค่คันเดียวเอาของกลับไม่หมดแน่ แต่ที่น่าหงุดหงิดคือลานจอดรถของนักเรียนนั้นอยู่ไกลลิบ“ขอบใจนะลูกคลื่น”หญิงสาวเอ่ยขอบ

หมอหนุ่มเริ่มเอะใจก่อนจะดึงโทรศัพท์มือถือออกมาดูปรากฏว่าเป็นเบอร์โทรภายในประเทศ ถึงได้รู้ว่าเพื่อนสนิทนั้นกลับมาแล้ว ทินภัทรถอนหายใจแรงก่อนจะอธิบายและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ไม้เอกฟัง เป็นไปตามคาดชายหนุ่มโดนเพื่อนด่าเละ ขนาดที่หมอด้วยกันก็คงไม่รับเย็บ‘แล้วนี่มึงจะเอาอย่างไงต่อไอ้ทิม แต่กูบอกไว้ก่อนนะอย่าคิดเหี้ยๆ กับน้องกูเด็ดขาด’“เออกูรู้แล้ว กูจะกลับกรุงเทพฯ ไปอยู่ใกล้ๆ มะปราง”‘ไปเป็นไม้กันหมาว่างั้น กลัวโดนคาบไปแดก กูขออะไรอย่างได้ไหมไอ้ทิมพิสูจน์ให้กูเห็นว่ารักน้องสาวกูจริงๆ หลังจากนั้นกูจะช่วยมึงทุกอย่างถ้ามึงต้องการ มะปรางมีค่ากับครอบครัวกูมากนะ’“ได้เพราะมะปรางก็มีค่ามากสำหรับกูเช่นกัน”ทินภัทรตอบเพื่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง และหลังได้ฟังคำขอของเพื่อนสนิทคุณหมอหนุ่มก็ต้องกุมขมับแทบร้องขอยาแก้ปวด ไอ้ไม้เอกขอให้เขาทรมานตัวเองชัดๆ หากเขาจะต้องอยู่ให้ห่างจากหญิงสาวนานขนาดนั้น แล้วอย่างนี้พัชราพรจะไม่ถูกไอ้พวกหนุ่มมหาลัยหน้าหล่อเหล่านั้นมาขายขนมจีบหรือสองปีต่อมา…ชีวิตการเป็นนักศึกของพัชรพรไม่ได้แย่นักเวลาทั้งหมดทุ่มเทไปกับการเรียนและเที่ยวบ้างเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ม

สายตาที่พัชราพรใช้มองเต็มไปด้วยความโกธเคือง นี่เธอโดนทั้งอดีตคนรักและพี่ชายต้มอยู่หรอ เธอก็น่าจะนึกเอะใจตั้งแต่สองปีก่อนสิว่าทำไมทินภัทรถึงได้ตรงมาที่บ้านเธอเหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าย่ามีบ้านให้เช่าทั้งที่ไม่ได้ประกาศหรือโพสตามโซเชียลใดๆ แถมยังเรียกชื่อย่าถูกทั้งที่พึ่งเคยมาอำเภอบางมูลนากเป็นครั้งแรก“มันไม่สำคัญหรอกว่าเราสองคนจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะอีกไม่นานพี่ก็จะเปลี่ยนสถานะไปเป็นน้องเขยไอ้ไม้เอกแทนแล้ว”“เพ้อเจ้ออะไรไม่ทราบคะคุณหมอ แต่ช่างเถอะทั้งสองคนจะเป็นอะไรกันก็ช่างปรางไม่อยากยุ่งด้วยอยู่แล้วสกปรก”พัชราพรเตรียมตัวจะขึ้นรถหลังจากทิ้งคำพูดไว้ให้ทั้งสองเจ็บใจเล่น แต่แล้วร่างบางกลับต้องเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนที่เธอทั้งรักและเกลียด ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะกรีดร้องเธอก็ถูกทินภัทรอุ้มตัวลอยแล้วถูกเขาจับยัดใส่รถอีกคนที่จอดอยู่ข้างๆ“หมอทิม เปิดประตูให้ปรางเดี๋ยวนี้นะเพื่อนปรางอยู่ในรถนั่นนะ”“เฮ้ย! ไม้เอกกูฝากเพื่อนของมะปรางด้วย”ทินภัทรไม่ยอมเปิดประตูเขาทำเพียงแค่ลดกระจกลงเล็กน้อยแล้วตะโกนบอกเพื่อนสนิทให้ช่วยจัดการปัญหาก่อนจะขับรถออกมาด้วยความรวดเร็วทิ้งให้อีกฝ่ายยื