All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 151 - Chapter 160

ตอนที่ 8แสงอาทิตย์ของวันใหม่รอดผ่านผืนผ้าม่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง กระทบร่างสองหนุ่มสาวที่ยังคงหลับไหลอยู่ในห่วงนิทรา เหมือนเป็นสัญญานเตือนว่าทั้งคู่ได้ก้าวข้ามสู่เช้าวันใหม่แล้ว ร่างบางใต้ผ้านวมผืนหนาขยับตัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกอึดอัดเหมือนโดนทับด้วยอะไรสักอย่างที่แสนหนักอึ้ง“อื้อออ ส้มฉุนจอมหนักนะออกไปได้แล้ว”แต่ยิ่งผลักไสออกไปเท่าไหร่กลับยิ่งรู้สึกอึดอัด จะกล่าวหาว่าเป็นเจ้าส้มฉุนแมวน้อยที่ตนเลี้ยงไว้ก็ไม่น่าใช่ เจ้าส้มฉุนมันไม่น่าตัวหนักขนาดนี้นี่ พอลืมตาเท่านั้นหญิงสาวก็ต้องตกใจเพราะมันไม่ใช่แมวอย่างที่คิดไว้จริงๆ แต่เป็นผู้ชายตัวเป็นๆ แถมเป็นถึงพี่ชายของเพื่อนสนิทอีกต่างหากเจ้าจอมสำรวจทั่วใบหน้าที่สุดแสนจะลงตัวราวกับผู้ให้กำเนิดปั้นออกมาเองกับมือ นี่เป็นความฝันดีที่บ้าบอที่สุดเท่าที่เจ้าจอมเคยเจอเลย แทนที่เธอจะฝันถึงผู้ชายที่ตัวเองชอบกลับฝันถึงพี่ชายเพื่อนเนี่ยนะแต่ก็ต้องตกใจอีกรอบเมื่อมือบางที่กำลังลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ถูกกระชากออกและถูกชายหนุ่มมองด้วยสีหน้าตาดุๆ“ทำอะไร?”เสียงทุมเอ่ยถามด้วยความหงุดหงิดเมื่อถูกรบกวนเวลานอน“ไม่ใช่ฝันหรอ”หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่านี่

เป็นเวลาสามวันแล้วที่พัชราพรเอาแต่กินกับนอนอยู่ภายในคอนโดสุดหรูของทินภัทร มีเพียงชายหนุ่มคนเดียวเท่านั้นที่เข้าออกห้องนี้ได้ตามอำเภอใจ หญิงสาวขาดการติดต่อจากโลกภายนอกโดยสิ้นเพราะถูกคนเอาแต่ใจยืดโทรศัพท์ไปซ่อนไว้ที่ไหนไม่รู้ โชคดีที่ยังมีโทรทัศน์และห้องหนังสือไว้ให้พัชราพรคลายเหงาได้บ้างเสียงประตูห้องถูกเปิดออกไม่ได้เรียกความสนใจจากหญิงสาวได้ พัชราพรเหนื่อยที่จะหาวิธีหนีแล้ว ตอนนี้มีหนทางเดียวที่จะออกไปได้ก็คือต้องกระโดนลงจากตึกสามสิบชั้นแต่เกรงว่าตกลงไปแล้วศพจะไม่สวย“มะปรางพี่เอาชุดมาให้”ร่างบางบนโซฟาทำทีไม่สนใจชายหนุ่ม สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอทีวีที่มีแมวตัวสีเทากำลังไล่กวดหนูตัวเล็กๆ สีน้ำตาล ทินภัทรสงสัยว่ามันสนุกตรงไหนนักหนาพัชราพรปรายตามองคนตัวสูงเพียงแค่เล็กน้อย จะเอาเสื้อผ้ามาให้ทำไมกันในเมื่อทินภภัทรไม่คิดจะปล่อยให้เธอออกไปไหน หญิงสาวเริ่มกังวลกลัวว่าชายหนุ่มจะกักขังเธอให้อยู่ในนี้ไปจนตายเลยหรือเปล่า เธอเริ่มคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว“วันนี้เราจะออกไปข้างนอกกัน”เป็นดังคาดประโยคนี้ทำให้หญิงสาวหันกลับมาสนใจเขาได้ ร่างบางในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งรีบวิ่งมาประชิดร่างสูง ซึ่งทินภัทรมอง

ตอนที่ 9ทินภัทรกลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเขาทำใจไว้แล้วว่าจะต้องโดนมารดาเรียกไปด่า ก็ลูกชายคนเดียวถือดีกล้าไปพูดฉีกหน้าว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดกลางวงศาคณาญาติของหญิงสาวแบบนั้นแต่พอเห็นคนตัวเล็กหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงชายหนุ่มก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา ร่างสูงแทรกตัวเข้าไปนอนในผ้าห่มผืนเดียวกับหญิงสาวแล้วกระชับร่างเล็กเข้ามากอด พัชราพรสัมผัสได้ถึงไออุ่นจึงซุกซบเข้าหาอกแกร่งโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากหนาจรดลงบนหน้าผากสวยแผ่วเบาเพื่อไม่เป็นการรบกวนการนอนของคนในอ้อมกอด“พี่ขอโทษที่ต้องบังคับถ้าไม่ทำแบบนี้พี่กลัวจะเสียมะปรางไป พี่รักมะปรางนะครับ”ทินภัทรมั่นใจว่าพัชราคือสิ่งสำคัญและความสบายใจที่สุดในชีวิตเขา และกล้าสาบานได้เลย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นชายหนุ่มจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกเป็นอันขาดพัชราพรตื่นก่อนชายหนุ่มจึงหนีลงมาข้างล่างก่อน เพราะดูท่าแล้วอีกนานร่างสูงก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นในเร็วๆ นี้ เท่าที่หญิงสาวทราบครอบครัวทินภัทรไม่ใช่ครอบครัวใหญ่มีเพียงพ่อแม่และน้องสาวของเขาอีกหนึ่งคน ซึ่งทุกคนเป็นหมอหมดเลยความฉลาดมันถ่ายทอดผ่านดีเอ็นเอได้จริงๆ สินะ“ทำไมลงมาเช้าจังละหนูปรางแม่ยังเตรียมอาหารไม่เสร็จเล

คอนโดเพื่อนสนิทอย่างเจ้าจอมเป็นที่เดียวที่พัชราพรนึกถึง ในใจรู้สึกเจ็บปวดไปหมดเมื่อรับรู้ว่าทินภัทรยังคงติดต่อกับยัยหมอฟันนั่นอยู่ หญิงสาวรับขวดน้ำที่เพื่อนส่งมาให้ตรงหน้าแล้วกระดกทีเดียวหมดขวด ก่อนหน้านี้เธอใช้เสียงมากไปหน่อย“วันนี้ไม่ไปไหนกับว่าที่เจ้าบ่าวหรอ”เจ้าจอมทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อนเบาๆ แล้วเอ่ยถามเพราะเห็นว่าช่วงนี้พัชราพรมักออกไปไหนมาไหนกับหมอทินภัทรบ่อย“อย่าพูดถึงไอ้หมอประสาทนั่นให้เสียอารมณ์ กูไม่อยากนึกถึง”แล้วเจ้าจอมก็ไม่ถามซักไซร้อะไรอีกหลังจากเพื่อนห้าม พลันสายตาของคนขี้เสือกอย่างพัชราพรก็สังเกตุเห็นรอยแดงเป็นจ้ำๆ หลายจุดตรงลำคอขาวของเพื่อน“เจ้าจอมใครทำอะไรมึง”พอกระชากคอเสื้อลงก็เห็นร่องรอยอีกหลายจุดโดยเฉพาะตรงเนินอกอวบ เจ้าจอมตกใจรีบดึงคอเสื้อกลับทันที แล้วหลบสายตาเพื่อนเพราะเกรงว่าคามจริงจะเปิดเผย“เปล่าไม่มีใครทำอะไรจอมทั้งนั้น”“อย่ามาโกหกเจ้าจอมหมาทำรอยแบบนี้ไม่ได้หรอก นี่มันฝีมือมนุษย์ชัดๆ”เจ้าจอมไม่ยอมตอบแถมยังจงใจหลบสายตาคาดคั้นของหญิงสาวอีก“มึงมีแฟนหรอเจ้าจอม มีตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วเป็นใคร ทำไมไม่แนะนำให้กูรู้จักบ้าง”“อือ… จอมมีแฟนอย่าถามเยอะได้ไหมมะป

สภาพอากาศเช้าวันนี้ช่างเป็นใจเสียจริง พัชราพรลากว่าที่เจ้าบ่าวสุดหล่อออกจากบ้านพร้อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจตรงดิ่งไปยังวัด นำดอกไม้ช่อโตที่เธอตั้งใจเตรียมมาด้วยจากกรุงเทพฯ เพื่อเอามาให้เพื่อนสนิทอย่างฟ้าใสเพื่อนที่ชีวิตนี้หญิงสาวคงไม่มีทางลืมลง“กูเอาดอกไม้สวยๆ ช่อโตๆ แบบที่มึงชอบมาให้นี่กูหอบมาจากกรุงเทพฯ เลยนะหวังว่าจะถูกใจ”พัชราพรบอกกับคนในรูปมือก็พัดกวาดเช็ดถูกทำความสะอาดที่เก็บอัฐิของเพื่อนสนิทไปด้วย“กูมีข่าวดีจะบอกมึงด้วยนะรับรองเรื่องนี้มึงต้องร้องกรีดแน่ๆ ไอ้ฟ้า กูกำลังจะแต่งงาน แต่งกับคนที่มึงเชียร์นั่นแหละเป็นไงกูเก่งใช่ไหมจับหมอทิมอยู่หมัดเลย”หญิงสาวประคองน้ำเสียงสั่นๆ พยายามเล่าให้เพื่อนฟังจนจบ ทินภัทรเห็นแล้วน้ำตาซึมตามเพราะเขาอยู่ทุกช่วงเหตุการณ์ในตอนนั้น รับรู้ดีว่าร่างบางใจสลายแค่ไหนที่ต้องสูญเสียเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวไปตลอดกาล“น่าเสียดายนะ ที่มึงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้าสาวกู”น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่สูญเสียไม่ได้ช่วยให้ความคิดถึงและความเสียใจลดลงเลย ทินภัทรประคองร่างบางที่ฟุบหน้าร้องไห้ขึ้นมาซบอกแล้วลูบแผ่นหลังบอบบางเพื่อหวังปลอบประโลม เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยพัชราพรจึงบอก