All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 161 - Chapter 170

“ไอ้จอมพาไปเข้าห้องน้ำหน่อยสิ”เจ้าสาวป้ายแดงขอความช่วยเหลือจากเพื่อน จะไปคนเดียวก็กลัวว่าจะไปไม่ถึงห้องน้ำ เกรงว่าจะสะดุดชายกระโปรงฟูฟ่องล้มหน้าคว่ำไปเสียก่อน ชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้เป็นชุดที่สี่ของวันนี้และเป็นชุดสุดท้ายของเจ้าสาวซึ่งพัชราพรโล่งใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่างานทุกอย่างใกล้จะจบลงแล้ว หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าการแต่งงานครั้งนึงมันจะเหนื่อยขนาดนี้ สาบานเลยว่าชีวิตนี้จะขอแต่งงานแค่ครั้งเดียวต่อให้มีผัวใหม่พัชราพรก็ไม่ขอแต่ง“มะปรางจอมรออยู่ข้างนอกนะ”เจ้าจอมปล่อยชายกระโปรงเจ้าสาวลงเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ พัชราพรใช้เวลาในห้องน้ำนานพอสมควรด้วยชุดที่ยากลำบากต่อการเอื้ออำนวย แต่พอเดินออกมาก็ต้องพบกับแขกที่ไม่อยากเชิญให้มาร่วมงาน แต่เพราะคำว่าธุรกิจมันค้ำคอ“นึกว่าใครที่แท้ก็ดาวเด่นของงานนี้นี่เอง”ชญาภารู้อยู่แล้วว่าคนในห้องน้ำคือใครที่เธอยังไม่ออกไปก็เพราะตั้งใจรอเจอเจ้าสาวป้ายแดง พัชราพรปรายตามองคนที่พูดจาจิกกัดเธอเล็กน้อย ไม่ได้ตอบโต้กลับอย่างที่อีกฝ่ายรอคอย“นี่ฉันพูดด้วยไม่ได้ยินหรอ”พัชราพรล้างมือเสร็จก็เตรียมเดินออกตอนนี้เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะสู้รบกับใครทั้งนั้น แต่สาวเจ้ากลับ

ตอนที่ 12สามีภรรยาสถานะใหม่…พัชราพรตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการเมื่อยล้าที่ถูกสะสมจากงานเมื่อวาน แถมตกกลางดึกทินภัทรยังเอาแต่ใจเรียกร้องจากเธอแทบทั้งคืน อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมากมาย แค่งานแต่งงานก็สูบพลังออกไปจนหมดแล้วหญิงสาวยังไม่กล้าบอกเรื่องลูกกับชายหนุ่มเพราะเธอเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ซึ่งอาจจะต้องแอบตรวจให้รู้ผลก่อน พอมาคิดดูแล้วสิ่งที่อดีตคนรักของทินภัทรจงใจมาพูดกับเธอในงานเมื่อวาน จะมีความเป็นจริงมากน้อยแค่ไหนพัชราพรไม่ขอใส่ใจในเมื่อสถานะของเธอตอนนี้เป็นภรรยาชายหนุ่มอย่างถูกต้องตามกฏหมาย พัชราพรจะขอใช้สิทธิ์นี้อย่างเด็ดขาด เพราะสิ่งที่หญิงสาวต้องโฟกัสมากที่สุดตอนนี้คือลูกที่อาจจะกำลังมาเกิด และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นลูกของเธอจะต้องมีพ่อชื่อทินภัทร“เมียพี่เก่งจังลุกไหวด้วย”ร่างบางตกใจเล็กน้อยขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็ถูกคนตัวโตกว่าสวมกอดทางด้านหลัง มือแกร่งหายลับเข้าไปในเสื้อนอนตัวสวยกอบกุมเต้างามทั้งสองข้างที่ไร้ชุดชั้นในห่อหุ้ม แล้วบีบเค้นเคล้าคลึงมันอย่างมันมือ“หมอทิม นี่มันนอกระเบียงนะอายฟ้าบ้างเถอะ”พัชราพรพยายามหยุดมือซุกซนของทินภัทร แต่ยิ่งไล่จับชายหนุ

ระยะทางจากคอนโดจนถึงมหาวิยาลัยไม่ได้ทำให้พัชราพรหายหงุดหงิดสามีได้เลย ไม่รู้เขาจะบังคับให้เธอใช้โน่นนี่นั้นตามที่เขาต้องการไปทำไม หรือทินภัทรอายที่มีเมียขับรถราคาถูกถ้าหากชายหนุ่มต้องการภรรยาที่เป็นหน้าเป็นตาให้เขาได้ทำไมไม่ไปแต่งงานกับลูกคุณหนูหรือลูกบรรดาเศรษฐีไฮโซละจะมาเลือกเธอทำไม“เป็นอะไรคะคุณมะปราง หงุดหงิดอะไรแต่เช้า”ยังไม่ทันได้ทิ้งตัวลงนั่งเจ้าจอมก็เอ่ยถาม สายตาเหลือบมองถุงมะม่วงเปรี้ยวที่มีถึงสามถุงวางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเจ้าของไม่ใช่ใครก็คนที่ถามเธอเมื่อครู่นี่แหละ“เบื่อผัว” พัชราพรตอบตรงตามความเป็นจริง“อะไรหม้อข้าวยังไม่ทันดำเบื่อแล้วหรอ”เจ้าจอมหยอกล้อเพื่อนทีเล่นทีจริง พัชราพรไม่ได้ตอบกลับแต่แย่งถุงพริกเกลือในมือเธอไปถือแทนและหยิบมะม่วงที่เจ้าจอมเป็นคนซื้อมาเองกับมือกินหน้าตาเฉย“ไอ้จอมวันนนี้ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยสิ”พอได้กินของเปรี้ยวพัชราพรก็พึ่งนึกออกว่าลืมอะไรไป หลายวันนี้มีหลายเรื่องให้ต้องจัดการเยอะแยะ ทำให้ลืมไปเสียสนิทว่ายังไม่ได้ตรวจสอบผลลัพธ์ให้แน่ชัดถึงความจริงบางอย่าง“ก็ไหนว่าวันนี้จะชวนมาส่องผู้ชาย”“ไม่มีอารมณ์แล้ว”หญิงสาวว่าพร้อมยกมือขึ้นเพื่อโชว์ให้เ

“เจ้าจอม”พัชราพรโผลเข้ามากอดเพื่อนที่ร้องไห้ตัวโยนอย่างน่าสงสาร แก้มใสบวมเห่อขึ้นป็นริ้วแดงปลั่งมุมปากเล็กมีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อยทอรุ้งเห็นภาพนี้แล้วอยากจะบุกไปด่าตัวต้นเหตุที่ทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบาก อีกทั้งเจ้าตัวก็ยังหายเข้ากลีบเมฆไม่มาดูดำดูดีลูกเมียตัวเองสักนิด“เจ้าจอมถ้าบอกใครเรื่องพ่อเด็กไม่ได้ งั้นบอกกูได้ไหม”หญิงสาวผู้น่าสงสารในอ้อมกอดเพื่อนยังคงส่ายหัวปฏิเสธ ดวงตากลมสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามองไปทางทอรุ้งเล็กน้อยคล้ายอ้อนวอนอะไรบางอย่าง“พี่ขอออกไปรอข้างนอกนะ ขืนอยู่นี่มีหวังระเบิดลง”คนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีไม่อาจอยู่ตรงนั้นต่อไปได้ ทอรุ้งอึดอัดจนอยากจะระเบิดความจริงทุกอย่างออกมาให้หมด นึกถึงวันที่ได้รู้ความจริงแล้วก็ไม่น่าเลยเธอไม่น่าไปยืนรอเพื่อนอยู่ใต้ลานจอดรถตอนนั้นเลยเชียว“ไม่เป็นไรยังบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไรพักผ่อนก่อน อย่าลืมว่ามึงไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ”พัชราพรอยู่เฝ้าเพื่อนจนหลับเธอถึงวางใจแล้วกลับมาพักผ่อนที่ห้องตัวเองซึ่งอยู่ข้างๆ กัน พอเห็นหน้าผู้เป็นสามีเท่านั้นก็รีบโผลเข้ากอดและปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมา“หมอทิมปรางสงสารเพื่อน ทำไมไ

ณ ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่บ้านหลังใหญ่ของไม้เอก รวมถึงทินภัทรที่นั่งทำหน้าคล้ายคนใกล้ตาย เพราะเดาอารมณ์แม่ของลูกไม่ถูกว่าหญิงสาวจะมาไม้ไหนพัชราพรและเจ้าจอมออกจากโรงพยาบาลพร้อมกันและแทนที่คนป่วยอีกทั้งยังพ่วงตำแหน่งว่าที่คุณแม่ด้วยกันทั้งคู่จะต้องกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อนแต่พัชราพรปฏิเสธเธอต้องการจะเคลียร์เรื่องนี้กับพี่ชายให้ด่วนที่สุด ใจจริงหญิงสาวอยากจะตามไปหยุมหัวคนเป็นพี่ชายถึงบริษัทด้วยซ้ำ ตลอดสามวันที่ลูกเมียอยู่โรงพยาบาลไม้เอกไม่เคยเสนอหน้าเข้าไปดูแลเลยแม้แต่นิด แต่ก็ต้องพึ่งคิดและละลึกไว้ว่าตัวเองกำลังท้องอยู่เรื่องนี้ยังไม่ถึงหูผู้เป็นบิดาและย่าพัชราพรอยากถามพี่ชายให้กระจ่างก่อนว่าจะรับผิดชอบเจ้าจอมอย่างไร หากไม่เป็นไปตามที่หวังเธอก็จะให้บิดาเป็นคนจัดการ“ยังมีชีวิตอยู่หรอคะพี่ชายสุดที่รัก”เจ้าของร่างสูงพึ่งกลับมาถึงบ้านเดินเข้ามายังไม่ทันพ้นขอบประตูเป็นอันต้องชะงัก เมื่อโดนน้องสาวสุดที่รักทักทายอย่างประชดประชัน สายตาคมเข้มกวาดมองทุกคนในห้องรับแขก แล้วหยุดนิ่งอยู่ตรงคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งก้มหน้างุดหัวไหล่บางสั่นไหวคราแรกเขาหงุดหงิดที่เธอปล่อยให้ความลับรู้ถึงหูน้องสาวจึงได้