All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 21 - Chapter 30

“โว้ว ๆ วันนี้มาคู่เลยวุ้ย”“มาเที่ยวนี่ ขออนุญาตเมียหรือยังครับนาย”ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในร้านเจ๊จุง ทั้งเสียงโห่เรียกและเสียงเอ่ยแซวก็ดังเอ็ดตะโรขึ้นจากทางโต๊ะประจำ ทำเอาคนมีเมียถึงกับหน้าหงิก ภูภามว์นึกไว้แล้วเชียวว่าต้องโดนพวกมันล้อแต่ไม่คิดว่าจะกล้าเล่นใหญ่ขนาดนี้ ป่านนี้คนทั่วทั้งจังหวัดเขาคงรู้หมดแล้วมั้ง ว่าเจ้าของไร่ภูพลาธรถูกเด็กหลอก“เมากันแต่หัววันเลยนะพวกมึง” ภูภามว์และภูภีมแยกกันไปนั่งคนละฟากโต๊ะ พลางชูมือเรียกเด็กในร้านมารับออร์เดอร์เพิ่ม“พวกผมน่ะเมาเหล้า แต่นายน่าจะเมารักนะครับ” คนงานหนึ่งในเจ็ดคนที่ตาเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังแซวไม่หยุดปาก จนสันติที่นั่งใกล้ ๆ ต้องสะกิดเตือน“เบาได้เบาไอ้เต้ ก่อนที่จะได้แดกตีนแทนเหล้า”มือขวาอย่างสันติรู้ดีที่สุด ถึงคนเป็นนายจะไม่ได้ดุด่า แต่มองตาขวางขนาดนั้น ถ้าเล่นไม่รู้ที่ต่ำที่สูงอีกสักทีสองทีรับรองว่าระเบิดลงกลางวงแน่นอน“อุ้ยตาย ! สวัสดีค่ะ คุณภูภามว์ คุณภูภีม วันนี้ให้เกียรติมาร้านเจ๊สองพี่น้องเลยนะคะ”พอเจ๊จุงรู้ว่าใครมาเยือนถึงร้านคาราโอเกะ ก็รีบพุ่งออกมารับหน้าทันที “สวัสดีครับเจ๊จุง ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นหรือเปล่

“มึงหายหัวไปไหนมา ไอ้สัน !” สันติเกือบสะดุดธรณีประตูล้มหน้าคว่ำ เมื่อเปิดเข้ามาแล้วเจอกับน้ำเสียงพิฆาตตามด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งออฟฟิศ หันเหสบสายตาใครก็มีแต่คนบ่ายหน้าหนี แสดงว่าต้นเหตุของความฉิบหายคือตนแล้วแน่แท้ แล้วกูไปทำอะไรพลาดตอนไหนวะเนี่ย ! “พอดีป้าดวงพรวานให้ผมพาน้องดาหลากับคุณอุ้มไปในเมืองมาน่ะครับ” สันติแทบจะยกมือขึ้นตะเบ๊ะเพื่อยืนยันความสัตย์จริง หรือถ้านายไม่เชื่อ ไปถามป้าดวงพรได้“แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์ ”“...” คนเป็นลูกน้องขมวดคิ้วยุ่ง สายตาล่อกแล่กเหมือนพยายามนึกบางอย่าง ก่อนล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาดู แจ็กพอตแตก ! กูลืมเปิดเสียงจริง ๆ ด้วย สงสัยปิดไว้ตอนแอบเล่นจ้ำจี้กับน้องดาหลาที่โรงม้าเมื่อตอนเช้า “ผมขอโทษครับนาย”สุดท้ายสันติก็ก้มหน้ายอมรับ ไม่ว่าจะผิดด้วยเรื่องอะไร ตนคงผิดจริง ๆ เพราะคุณภูภามว์ไม่เคยดุด่าลูกน้องอย่างไร้เหตุผล“ม้าที่เพิ่งมาใหม่หลุดเข้าไปในเขตของนักท่องเที่ยว มึงเป็นคนดูแลส่วนนี้ ทำไมถึงปล่อยให้เกิดขึ้นได้” ดีเท่าไรที่ม้ามันไม่แตกตื่นวิ่งเข้าไปทำร้ายนักท่องเที่ยว ถ้าเป็นแบบนั้น ชื่

คล้อยหลังคนเป็นแม่ไปได้ไม่นาน อลีนาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ควรใช้ชีวิตหลบอยู่ในมุมมืดอีกต่อไป เพราะเงินเก็บที่เคยมีร่อยหรอลงทุกวัน ถึงแม่ไม่มาขอ เธอก็ยังมีค่าใช้จ่ายส่วนตัวที่ตามมาอยู่เนือง ๆ ฉะนั้นทางออกเดียวคือ ต้องหางานทำหวังว่าภูภามว์จะไม่ห้ามเธอหรอกนะ !“อุ้ย !” ขณะที่อลีนากำลังวางแผนชีวิตใหม่ อยู่ ๆ คนในความคิดก็โผล่พรวดมายืนขวางหน้าเธอภูภามว์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ! ? แล้วได้ยินอะไรไปบ้าง ? เพราะแววตาดุดันที่เขาใช้มองเธอ มันทำให้อลีนาใจไม่ดี“ขวัญอ่อนจังเลยนะ คิดเรื่องชั่ว ๆ อะไรอยู่ล่ะ”“เปล่านะคะ อุ้มแค่คิดอะไรเพลิน ๆ” กรอบหน้าหวานที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อส่ายรัว ๆ จนเปียทั้งสองข้างสะบัดไปมา“ไม่ได้กำลังวางแผนคิดจะปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับฉันอยู่เหรอ ?”ภูภามว์นึกเกลียดรอยยิ้มแป้นแล้นกับดวงตาใสซื่อที่อลีนาแสดงออกเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอจริง ๆ เธอโกหกได้หน้าด้าน ๆ ราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป จนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าที่ผ่านมา เรื่องของเรา มันมีเรื่องไหนจริงบ้าง “ปะ เปล่านะคะ” หญิงสาวถึงกับหน้าถอดสี ด้วยไม่คาดคิดว่าภูภามว์จะได้ยินสิ่งที่เธอกับแม่คุยกัน “อุ้มไม่คิ

“โต๊ะกินข้าวดูโรแมนติกขึ้นเยอะเลย... ว่าไหมคะ คุณภามว์”อลีนาวางแจกันดอกไม้ที่เธอปลูกมาเองกับมือไว้กลางโต๊ะกินข้าว พลางถามความคิดเห็นกับชายหนุ่มที่กำลังนั่งซดกาแฟดำและไข่ลวกอีกสามฟองด้วยตาเป็นประกายอย่างภาคภูมิใจ“เฉย ๆ รกโต๊ะมากกว่า” ทว่าคำตอบที่ได้กลับทำให้รอยยิ้มของอลีนาหายวับเกลียดจริง ๆ ไอ้คำพูดแบบขวานผ่าซากเนี่ย ! จะเข้มไปไหน พ่อคุณณณ... กว่าจะออกมาเป็นดอกไม้สวยสดงดงามขนาดนี้ เธอเฝ้าใส่ปุ๋ยรดน้ำฟูมฟักมานานเป็นเดือน ๆ เชียวนะ“งั้นอุ้มเอาขึ้นไปไว้บนห้องก็ได้ค่ะ จะได้ไม่ขวางหูขวางตาคุณภามว์”“วางไว้ตรงนี้แหละ” แต่ยังไม่ทันได้ยกหนีไปไหน เสียงเข้มก็สวนขึ้น “จะได้แบ่ง ๆ ป้าดวงพร กับดาหลาดูด้วย”อลีนาจึงอดเบะมากใส่คนขี้เก๊กไม่ได้ “สวยก็บอกว่าสวยเถอะค่ะ จะปากหนักไปถึงไหน” หัดชื่นชมคนอื่นบ้าง ก็ไม่มีใครเขาว่าอะไรหรอก“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่สวย ฉันแค่ไม่ชอบ” ภูภามว์วางแก้วกาแฟในมือลง ก่อนจะเบนสายตาหันมามองหน้าหญิงสาวที่ขยันต่อปากต่อคำกับเขาเก่งขึ้นทุกวัน “ปากแข็ง” อลีนาย่นจมูกใส่คนตัวโตแล้วโต้เถียงอย่างไม่เกรงกลัว เธอเคยเห็นภูภามว์ไปยืนด้อม ๆ มอง ๆ แถวแปลงดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ออกจะบ่อย แล้ว

เจ้าของไร่ภูพลาธรปรายตามองอาหารหลากหลายเมนูบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วผินหน้าหันออกไปมองด้านนอกหน้าต่างฟ้าเริ่มมืดแล้ว ทว่าอลีนายังกลับไม่ถึงบ้าน ไม่รู้ว่าป่านนี้เมียเด็กของเขาไปเล่นซนอยู่ที่ไหนเมื่อเช้าหลังได้ยินหญิงสาวบ่นว่ากับข้าวแถวที่ทำงานไม่อร่อย ภูภามว์ก็เลยโทรฯ สั่งให้ดาหลาทำกับข้าวมื้อเย็นไว้หลาย ๆ เมนู เผื่อว่าอาการเบื่ออาหารของอลีนาจะดีขึ้นและยังหวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มยินดีจากเธอ เพื่อชดเชยรอยยิ้มของเมื่อเช้าที่เขาทำหายไป แต่น่าเสียดาย... ที่อลีนายังกลับมาไม่ถึงบ้าน ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ย่ำเย็นมากแล้วหรือเขาควรโทรฯ ไปถามเธอดี ?ไม่สิ ! เขาควรไปรับอลีนาถึงที่ทำงานเลยดีกว่าคิดได้ดังนั้นเจ้าของร่างสูงก็ลุกออกจากโต๊ะกินข้าว ล้วงมือหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงยีนที่ตัวเองเพิ่งหย่อนลงไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า“คุณภามว์ ! คุณภามว์...” แต่สาวเท้ายังไม่ทันถึงรถ เสียงเรียกแหลมปี๊ดของดาหลาก็ดังไล่หลังมา “คุณภามว์จะไปไหนคะ”“ข้างนอก ! มีอะไร ?” เสียงเข้มตอบกลับและตั้งคำถามคืนในคราวเดียว ทำเอาดาหลาถึงกับขนลุกขนพอง เพราะมองออกว่านายเหนือหัวกำลังอารมณ์ไม่ดีเป็นแน่แท้ แ