All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 31 - Chapter 40

วินาทีที่เห็นรถ Jeep คันคุ้นตาจอดรออยู่ อลีนาก็พุ่งตัวเข้าไปเปิดประตูทันที ทว่าที่นั่งฝั่งข้างคนขับกลับไม่ได้ว่างเปล่าอย่างใจคิด รอยยิ้มดีใจบนใบหน้าพริ้มเพรา จึงค่อย ๆ เลือนหาย หลงเหลือไว้เพียงความฉงนและแววตาสื่อคำถามที่เธอใช้มองเขาทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงขึ้นมานั่งบนรถคุณภูภามว์ได้ ?“ปิดประตู แล้วไปนั่งข้างหลัง” เสียงเข้มออกคำสั่งปึง !ซึ่งอลีนาก็ทำตามเขาอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะขุ่นข้องที่เห็นผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ในรถคันนี้ด้วย หมายความว่าภูภามว์จะพาหล่อนคนนี้กลับบ้านด้วยอย่างนั้นหรือเกิดอะไรขึ้น ? ทำไมล่ะ ?ภูภามว์ไม่คิดจะถามไถ่ถึงสถานการณ์ที่เธอเผชิญมาเมื่อครู่สักนิดเลยเหรอ นึกถึงตรงนี้แก้มข้างซ้ายที่โดนตบมาก็ปวดระบมขึ้นทันควัน แต่ก็ยังเจ็บไม่เท่าหัวใจ...ตลอดการเดินทางกลับบ้าน อลีนาทำได้เพียงตั้งคำถามกับตัวเองผ่านความเงียบ เธออยากได้คำตอบจากเขาเต็มไปหมด ทว่าภาพสวีตสุดสะเทือนของคนสองคนตรงหน้า ทำให้เธอไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา“ขอบคุณนะคะที่ชวนหวานมาเที่ยวบ้าน”“ขอบคุณอะไรกัน ผมเต็มใจ”ได้ยินน้ำเสียงออดอ้อนที่มาพร้อมกับท่าทีออเซาะเกาะแขนของคนทั้งคู่ อลีนาก็อดเบือนหน้าหนีไม่ได้เธอจำได

อลีนาปล่อยให้หน้าที่บริการสองคนนั้นเป็นของพี่ดาหลา ส่วนเธออออกมารดน้ำดอกไม้ที่ปลูกไว้ในสวนด้านนอก ตั้งใจว่าพอสองคนนั้นออกจากบ้านไป เธอถึงจะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วคิดหาลู่หาทางให้ชีวิตตัวเองต่อ “ที่หายไป ไอ้เราก็นึกว่าได้ดิบได้ดี ที่แท้ก็กลายมาเป็นกะxรี่ไม่ต่างจากกูหรอกว้า...” สายยางในมืออลีนาพลันชะงัก ใจที่กำลังลอยไปไกลถูกดึงกลับมาด้วยวาจาเหยียดหยามของอีกฝ่าย “หมายความว่ายังไง” อลีนาหยุดงานในมือ หันหน้ามาเผชิญกับผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน แต่พอเห็นเสื้อผ้าที่หล่อนคนนี้สวมใส่ ความไม่พอใจก็พุ่งชนอกเข้าอย่างจัง นั่นมันเสื้อผ้าของเธอ ! อีผีบ้านี่ มีสิทธิ์อะไรไปฉกของเธอมาใส่ “ทำไม ไม่พอใจเหรอ” และดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นจะรับรู้ถึงความไม่ชอบใจของอลีนาได้ “ก็แค่ขอยืมใส่นิด ๆ หน่อย ๆ เอง ขนาดผู้ชายคนเดียวกัน เรายังใช้ร่วมกันได้เลย” ไม่มีอะไรสะใจไปกว่าเห็นคนที่ตัวเองไม่ชอบขี้หน้าเจ็บปวด ถึงแม้ว่าความจริง เรื่องเมื่อคืนระหว่างหล่อนกับคุณภูภามว์จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ตามพอขึ้นไปบนชั้นสอง เจ้าของไร่ภูพลาธรก็ผลักไสไล่ส่งหล่อนออ

“นายครับ !”มือที่กำลังจรดปลายปากกาลงบนเอกสารพลันหยุดชะงัก ก่อนเขาจะเบนสายตามองมือขวาที่ผลีผลามหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ ทั้งที่เขากำลังดีลงานสำคัญกับคู่ค้าอยู่แท้ ๆสันติไม่รีรอขออนุญาต เขาเคลื่อนไหวถึงตัวเจ้านายด้วยความรวดเร็ว ยกมือขึ้นป้องปากกระซิบรายงานถึงเหตุการณ์เลวร้ายบางอย่างที่เกิดขึ้นฟุ่บ !ฟังยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ ร่างสูงก็หุนหันลุกออกจากเก้าอี้ แล้ววิ่งออกไปทั้งอย่างนั้น ไม่สนแม้กระทั่งคู่ค้าที่ว่าสำคัญนักหนา ขนาดสันติเองที่รับรู้เรื่องราวก่อน ยังตั้งรับกับท่าทีร้อนรนของเจ้านายไม่ทันตอนนี้ภูภามว์ไม่สนอะไรทั้งนั้น เพราะใจเขามันไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วทุ่งดอกไม้แสนสวยสุดลูกหูลูกตา นี่มันที่ไหนกัน ?นั่นเป็นคำถามแรกที่วิ่งเข้ามาในหัวอลีนาหลังลืมตาขึ้นมาจากความมืดมิดรอบตัวเธอยามนี้รายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่มีผีเสื้อตัวน้อยบินลอยว่อนเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็เห็นแต่แสงสีนวลสบายตา อย่างกับโลกแห่งความฝัน...ไม่สิ ! นี่อาจไม่ใช่โลกแห่งความฝัน แต่เป็นความจริง เธอตายแล้วอย่างนั้นหรือ ? พอนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็อาจเป็นไปได้คิดถึงตรงนี้ อลีนาก็ยกมือขึ้นกุมหน้าท้องอย่างฉ

ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกที ไฟทั้งห้องก็ดับสนิทหมดแล้ว อลีนาหยัดกายลุกขึ้นนั่ง มองเงามืดที่นอนทอดตัวยาวอยู่บนโซฟาอย่างชั่งใจ เธออยากไปเข้าห้องน้ำ อยากได้ความช่วยเหลือ แต่ก็เกรงใจพี่ดาหลาที่กำลังนอนหลับ “จะไปไหน ?” เท้าที่กำลังเหยียดถึงพื้นหยุดชะงัก พร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมครามผิดจังหวะ เมื่อคนบนโซฟาที่เธอเข้าใจว่าเป็นพี่ดาหลากลับไม่ใช่ “ทำไมไม่เรียก” “...” และยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้ ตัวอลีนาก็ยิ่งแข็งทื่อ ทั้งกลิ่นหอมที่คุ้นเคยและน้ำเสียงนุ่มทุ้มทำให้เธอรู้ว่าเป็นเขาคนนั้น“จะเข้าห้องน้ำใช่ไหม” “...” หญิงสาวไม่ได้ตอบ แต่เธอพยักหน้าราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกเขาช้อนขึ้นอุ้มแล้วพามาส่งถึงในห้องน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว “เสร็จแล้วเรียกนะ” ก่อนเขาจะออกไปพร้อมกับปิดประตูให้เสร็จสรรพ อลีนาสับสนในการกระทำของเขา เธอไม่รู้ว่าภูภามว์ต้องการอะไร ?หรือเขามาดูให้แน่ใจว่า ‘เด็ก’ ไม่อยู่แล้วจริง ๆ นึกถึงตรงนี้ รอบหน่วยตาก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมา ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ภูภามว์ก็ใจหยาบเกินมนุษย์มากไปแล้ว

ความอบอุ่นและสัมผัสที่แสนจะสุขสบายทำให้อลีนาไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาพบเจอกับโลกแห่งความเป็นจริง ทว่าแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเหมือนจะไม่อนุญาตให้เธอขี้เกียจต่อ สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องฝืนความง่วงแล้วปรือตาขึ้นมาสู้กับแสงทว่าทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นสิ่งต่าง ๆ รอบตัวจนแจ่มแจ้ง ริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ถึงกับอ้าค้างเพราะตกใจนี่มันห้องของภูภามว์ !คิดได้ดังนั้น ร่างเล็กก็รีบดีดตัวลุกออกจากที่นอนราวกับต้องของร้อน พร้อมกวาดสายตามองหาเจ้าของห้องไปด้วย ซึ่งความเงียบและความว่างเปล่าบ่งบอกได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในนี้อลีนาถอนลมหายใจอย่างโล่งอก แต่ถึงกระนั้นความแปลกใจก็ยังไม่จางหายเธอเข้ามานอนในห้องนี้ได้อย่างไร ?จำได้แม่นว่าก่อนหน้า เธอล้มตัวลงนอนลงบนเสื่อโยคะในห้องเก็บของหรือจะละเมอเอาเป็นว่าช่างมันเถอะ ! เพราะถึงอย่างไร เธอก็คงไม่กลับมา ‘ทับที่’ ตรงนี้อีก แค่คืนเดียวก็ขยะแขยงตัวเองมากเกินพอแล้ว ไม่รู้ว่าภูภามว์พาผู้หญิงคนนั้นมาทำบัดสีอะไรไว้บ้างอลีนาเดินกลับห้องที่ ‘เคย’ คิดว่าเป็นของตัวเองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว และเมื่อมาถึง... เธอก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าสักเสี้ยววินาที ลงไม้ลงมือเก็บข้า