All Chapters of เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อโลกละลายคลั่งรักฉัน: Chapter 91 - Chapter 100

“ต้อนพี่จนมุมด้วยเหตุผลจนได้นะเราน่ะ พี่ยอมแพ้” ว่าแล้วก็หันกลับไปตั้งใจขับรถ ก่อนจะใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเล่นด้วยท่าทางสบายๆ ทำเอาฉันยิ้มตามไปด้วย แต่ในเมื่อไม่ได้ไปคาเฟ่ละ ฉันต้องกลับแล้วสิ ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่กับพี่เค้าต่อสักหน่อย... เสียดายจังเฮ้ย! แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกเสียดายด้วย? เกิดอะไรขึ้น กับฉันกัน!ฉันร้องในใจอย่างตื่นตะลึงในความรู้สึกของตัวเอง“พี่จำได้ว่าน้องฝันหวานเคยอยากนั่งเรือเหมือนในซีรีย์สักครั้ง”“ค่ะ...คะ?” ฉันหันไปหาพี่เดย์ด้วยความงง อะไรซีรีย์นะ... ไม่ทันฟัง“ไหนๆ ก็ไม่ได้ไปคาเฟ่น้องหมาแล้ว เราไปนั่งเรือเล่นเป็นนักท่องเที่ยวซักวันมั้ยครับ” พี่เดย์ชวนกันด้วยรอยยิ้มมุมปาก... นั่งเรือ? หมายถึงชมสองฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยาสินะ“ได้หรือคะ!” ฉันโพล่งถามอย่างตื่นเต้นก็ฉันน่ะอยากลองล่องเรือดูสักครั้ง เคยเห็นทั้งในซีรีย์ในติ๊กต๊อกรวมถึงไอจี คลิปที่เค้าขึ้นเรือชมวิวสองฝั่งแม่น้ำเจ้า พระยาเป็นอะไรที่น่าไปมาก ยังเคยคุยกับพีชเลยว่าน่าไปเนอะ แต่ประเด็นคือเราสองคนว่ายน้ำ

ไม่รู้ทำไมพอได้ยินคำว่าหมวกคู่ของเรา ใจของฉันดันเต้นตึกตัก หุบยิ้มแทบไม่ได้ แต่ก็นะ... เป็นผู้หญิงต้องเก็บอาการบ้าง เพราะงั้นฉันเลยเฉไฉทำทีเป็นมองวิวเรื่อยเปื่อย“อยากถ่ายที่ท้ายเรือมั้ยครับ” คำถามของพี่เดย์ทำให้ฉันหันมองเจ้าตัว เห็นหนุ่มหล่อพยักเพยิดไปด้านหลังซึ่งมีนักเที่ยวเกาะกลุ่มถ่ายรูปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส หัวเราะสนุกสนาน“ตรงนี้ดีกว่าค่ะ หนูกลัวทรงตัวไม่อยู่” ฉันหัวเราะเขินทำเอาพี่เดย์หัวเราะตาม ก่อนจะทำหน้าที่ตากล้องจำเป็น ใช้มือถือถ่ายรูปถ่ายวีดีโอให้กัน“โหว! นี่ใช่หนูเหรอ น่ารักกว่าตัวจริงร้อยระดับได้” ฉันตาโต ใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอมือถือของพี่เดย์ไม่หยุด คือรูปออกมาสวยมากไง องศาได้มุมได้ หน้าฉันก็ดูดีเกินจริงเข้าไปอี๊ก!นี่ไม่ได้อวยยศนะคะ ฉันว่าพี่เดย์ถ่ายรูปสวยไม่แพ้ตากล้องมืออาชีพเลยนะเอาจริง!“ใครบอกครับ กล้องเก็บความน่ารักของน้องฝันหวานไม่หมดด้วยซ้ำ ในสายตาพี่... น้องฝันหวานน่ารักกว่านี้เป็นไหนๆ”วินาทีนี้ฉันเม้มปากแน่นสนิท ใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ หน้าร้อนวูบวาบเมื่อโดนหยอดอีกครั

ไม่นานน้ำสองแก้วก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า แล้วพอได้ลิ้มรสเมนูที่สั่งไป ตาฉันก็วิ้งทันที“อร่อยมาก ดีเลิศ นี่แหละรสที่หนูตามหา เต็มสิบไม่หักอ่ะ” ฉันดูดน้ำแบบไม่พักทำเอาพี่เดย์หัวเราะขำเลยทีเดียว“พี่บอกแล้วว่าน้องฝันหวานต้องชอบ” ร่างสูงบอกพลางเปิดประตูให้กันอีกครั้ง“ชอบมากค่ะ ดื่มแล้วคิดถึงร้านประจำที่เชียงใหม่เลย รสชาติอาจไม่เหมือนเป๊ะ ร้านนี้ได้กลิ่นเมล่อนชัดกว่าแต่ก็ดีไม่แพ้กัน พี่เดย์ค้นพบร้านนี้นานรึยังคะ” ฉันถามพลางตักเมล่อนชิ้นกลมๆ ที่วางบนขอบแก้วเข้าปาก อืม! สดชื่น“อาทิตย์ที่แล้วครับ พี่เจอโดยบังเอิญ”“หูว! จากคอนโดถ้าขับรถมาถึงนี่ระยะทางไม่ใช่น้อยๆ ถือว่าพี่เดย์เที่ยวไกลเหมือนกันนะคะ” ฉันยักคิ้วแซวทำเอาพี่เดย์หัวเราะออกมา“พี่นั่งเรือมาครับ” พี่เดย์ดูดน้ำในแก้ว เล่าอย่างชิวๆ “น้องฝันหวานบอกอยากนั่งเรือชมวิว พี่เลยหาข้อมูลแล้วลองนั่งมา เจอร้านนี้ตอนลงจากเรือเลยลองสั่งเมนูโปรดของน้อง...” ยังไม่ทันที่พี่เดย์จะพูดจบ ฉันนี่ตาโตไปถึงดาวอังคาร หน้าตื่นรีบถามอย่าง

“มึงก็เลยเรียกพวกกูมาแดกเหล้า แทนที่มึงจะเร่งทำคะ แนนต่อ” ไอ้เจมส์ถามด้วยสีหน้าเหมือนปวดกบาลเต็มทนเมื่อผมเล่าเรื่องช่วงหัวค่ำให้พวกมันฟังตอนนี้ทั้งผม ไอ้เทมส์ ไอ้เจมส์ ไอ้กัสนั่งอยู่ในห้องรับ แขกคอนโดผมเอง ด้านหน้าแต่ละคนมีแก้วเหล้าตั้งอยู่“เออ!” ผมพ่นลมหายใจสุดแรงด้วยความเซ็งยิ่งคิดถึงตอนที่ไอ้ห่านั้นคุยกับน้องด้วยท่าทางสนิทสนม... ใจก็ยิ่งเดือด กว่าผมจะมาถึงจุดนี้ได้ใช้เวลานานเท่าไหร่ แล้วมันเป็นใครมาจากไหนถึงอยู่จุดเดียวกับผม!!“มึงได้ถามฝันหวานยังว่าไอ้นั่นเป็นใคร” ถึงไอ้เทมส์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามจะถามเสียงนิ่ง แต่แววตาของมันที่มองมามีความเข้า อกเข้าใจอยู่ในที“กูไม่ได้ถาม แต่น้องแนะนำว่าเป็นพี่ที่รู้จัก”“ก็นั่นไงแค่คนรู้จัก มึงจะคิดมากทำห่าไร” ไอ้เจมส์ยกไหล่เหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย“มึงไม่เห็นสีหน้าท่าทางน้องฝันหวาน มึงก็พูดได้”พนันได้เลยว่าถ้ามันอยู่ในเหตุการณ์ มันต้องไม่คิดว่าเป็นเรื่องขี้ผงอย่างที่ผมคิดแน่หมับ! ผมยกแก้วจรดริมฝีปากแต่น้ำสีอำ

ครืด! ครืด!หมับ! ฉันรีบเอื้อมมือไปจับไอโฟนขึ้นมองหน้าจอ พอเห็นว่าเป็นไลน์กลุ่มเพื่อนโรงเรียนเก่าก็คว่ำลงดังเดิมโดยไม่คิดเปิดอ่าน เฮ้อ~ พี่เดย์มาส่งที่หอเมื่อคืนก็หายไปเลย โกรธอะไรฉันรึเปล่านะ?ขอสารภาพตามตรงตอนนี้จิตใจฉันว้าวุ่นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคืนพี่เดย์ไม่โทรหากันดังเช่นปกติ มีแค่ส่งสติ๊กเกอร์กู๊ดไนท์แล้วก็หายไปจนถึงบัดนี้ สองเดือนที่ผ่านมาพี่เดย์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ถึงเป็นช่วงสอบหรือยุ่งมากแค่ไหนก็ยังปลีกเวลาโทรหาฉันได้เสมอแม้จะแค่สองสามนาทีก็ตาม แต่นี่กลับหายไปเลย...หรือจะไม่สบาย? ใช่แล้ว! เมื่อวานตอนนั่งรถไฟฟ้ากลับจากสวนสนุกด้วยกัน พี่เดย์ที่ร่าเริงตลอดทั้งเย็นกลับดูนิ่งอย่างบอกไม่ถูก แถมตอนขับรถมาส่งที่หอก็เงียบตลอดทาง เอาไงดี... โทรไปถามอาการดีมั้ย ยิ่งอยู่คนเดียวเกิดล้มฟุบจะทำไง อันตรายมากเลยนะ!!แต่ว่า... ฉันไม่เคยโทรหาพี่เดย์ก่อนสักครั้ง มันจะไม่ดูแปลกเกินไปหน่อยเหรอที่จู่ๆ โทรหาแล้วถามว่าไม่สบายรึเปล่า“... ฝัน”แล้วถ้าเกิดพี่เดย์สบายดี แต่มัวยุ่งกับงาน open house ล่ะ เอาไงดี? หรือรอให้พี่เค้าติดต่อมาเอง