Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 89

หลังจากรุ่นพี่ที่ลงแข่งวิ่งไปยังเวทีได้สักพัก เดาว่าน่าจะไปตอบคำถามล่ะมั้ง ทางลู่วิ่งก็มีคนเอาขวดโหลที่มีกระดาษอยู่ในนั้นไปตั้งไว้ห้าขวด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใบสั่งแน่นอน พอทุกอย่างเรียบร้อย รุ่นพี่แต่ละคณะรวมถึงพี่เดย์ก็เดินไปที่จุดสตาร์ทเตรียมแข่งทันที“เร็วเฟ่อร์ ไม่ถึงสิบนาทีก็แข่งเลย” ทิชาว่าอย่างตื่นเต้น“ดูทรงรุ่นพี่ที่ลงแข่งแต่ละคนคือพร้อมมาก”“จริง เหมือนศึกแห่งศักดิ์ศรีไงไม่รู้แฮะ” ถึงแม้เพื่อนๆ จะคุยกันไม่หยุด ฉันกลับไม่ได้ร่วมวงสนทนาแต่อย่างใด ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงของพี่เดย์ไม่เคลื่อนไปไหน ใบหน้าหล่อเหลาโลกละลายของพี่เค้าดูจริงจังมาก ดูมุ่งมั่นจนฉันอดยิ้มไม่ได้เลยปี๊ด!พอกรรมการเป่านกหวีด สายตาของฉันก็จับจ้องไปยังพี่เดย์ซึ่งวิ่งสุดกำลังไปที่ขวดโหล หนุ่มหล่อโลกละลายอ่านใบสั่งไม่ถึงห้าวินาทีก็ออกวิ่งมาทางสแตนด์คณะมนุษย์ศาสตร์อย่างไม่รอช้า“น้องฝันหวานครับ ลงมาหาพี่หน่อย!!” วิ่งยังไม่ถึงครึ่งทาง พี่เดย์ก็ตะโกนดังลั่นทำเอาฉันถึงกับอึ้ง มองรอบตัวอย่างเหลอหลา“ลงไปเ

เมื่องานเฟรชชี่เดย์จบลง น้องปี 1 อย่างพวกเราก็ถูกรุ่นพี่ปล่อยพักตามอัธยาศัย ทางคณะมีข้าวกล่องมาแจกอีกมื้อ แต่ฉัน เอม และแก้มยุ้ยตกลงจะไปหาอะไรทานแถวหลัง ม. แทน คือไม่ ใช่ไรหรอก แบบว่าเหนียวตัวกันมากไง กะจะไปอาบน้ำ (ที่ห้องฉัน) ทานข้าว พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยกลับมางานเฟรชชี่ไนท์อีกครั้ง“พวกแก พีชบอกว่าร้องเพลงได้ละ อีกสักพักจะมีคนมาแต่งหน้าให้” ฉันแชทกับพีชพลางบอกเอมและแก้มยุ้ยที่เดินอยู่ข้างๆ อย่างตื่นเต้น เอาตามตรงอยากเชียร์พีชร้องเพลงไม่ไหวแล้วเนี่ย“ชักอยากเห็นแล้วดิวะ ฉันว่าพีชต้องเปล่งประกายบนเวทีแน่นอน ฟันธง!” แก้มยุ้ยบอกด้วยแววตาระยิบระยับ น้ำเสียงตื่นเต้นไม่ต่างกัน“ถูก!” ฉันกับเอมพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆนี่ไม่ใช่การชาบูเพื่อนนะคะ พีชโหมดปกติคือน่ารักเกินต้านอยู่ละ ยิ่งได้แต่งหน้าทำผมเสริมลุคเข้าไป มีหรือออร่าจะไม่พุ่งกว่าเดิม!“แล้วพีชทานไรยัง ให้พวกเราซื้อขึ้นไปให้มั้ย” เอมถามอย่างนึกได้ทำให้ฉันระรัวพิมถามไป“รุ่นพี่เตรียมไว้ให้ละ” ฉันบอกพลางยื่นหน้าจอมือถือให้สองคนนี้ดู เมื่ออีกฝ่ายถ่ายรูปสลัดกล่องโตมาให้ดูเป็นหลักฐานว่ารุ่นพี่เตรียมอาหารเย็นไว้ให้เรียบร้อย“เค งั้นเราสามคนก

“นั่น...” ฉันตาโตมองพี่เดย์หน้าตื่น“ถ้าน้องฝันหวานไม่รับไว้ พี่คงโดนพวกพี่เทมส์ล้อยันรับปริญญาว่าบ้า ที่ซื้อหมวกแบบเดียวกันต่างกันแค่สีมาใส่ เพราะงั้นช่วยรับไว้ด้วยนะครับ” ทั้งน้ำเสียงออดอ้อนและแววตาระยิบ ระยับของพี่เดย์ทำเอาใจดวงน้อยของฉันวิวหวิวในชั่ววินาทีจากที่ตอนแรกตั้งใจจะปฏิเสธอย่างแข็งขัน ไม่รับแน่นอน ตอนนี้ใจเริ่มเอนเอียงซะอย่างนั้น ฮือ!ไม่ได้ฝันหวาน นี่มันราคาแพงมาก เธอจะรับไม่ได้! ท่องเอาไว้เธอต้องปฏิเสธ!! ฉันสะกดจิตตัวเองก่อนจะบอกไปว่า“หนูรับไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ มันแพงเกินไป” ฉันว่าพลางจับหมวกหมายจะถอดคืนแต่พี่เดย์เร็วกว่า จับมือของฉันไว้อีกทีจนฉันต้องรีบดึงมือตัวเองออกโดยพลัน กลายเป็นว่ามือของพี่เดย์วางอยู่บนหัวฉันอย่างอ่อนโยนโดยมีหมวกกั้น“น้องฝันหวานเคยสัญญากับพี่ว่า เพื่อเป็นการตอบแทน ที่พี่รับเลี้ยงเจ้าฟูฟู ถ้าพี่อยากได้อะไรให้บอก น้องยินดีจะทำให้ ตอนนี้พี่อยากให้น้องรับหมวกใบนี้ไว้...ได้มั้ยครับ” พอพี่เดย์ให้เหตุผลทั้งรอยยิ้ม ฉันถึงกับปฏิเสธไม่ลงเพราะเคยรับปากพี่เค้าเอาไว้จริงๆ ...

แต่ทำเอาพีชที่นั่งข้างกันหน้าแดงขึ้นมา ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพี่เทมส์ขอพีชเป็นแฟนแล้ว แต่เพื่อนฉันยังไม่ได้ตกลงกับหนุ่มหล่อเกินต้านหรอกนะคะ ขอดูๆ กันไปก่อน เชื่อเถอะอีกไม่นานพีชต้องตกลงแน่ ก็พี่เทมส์อ่ะโคตรเช้าถึงเย็นถึง ขนาดเมื่อกี้โทรมา ถึงขั้นจะรอรับพีชที่หน้าโรงหนังเลยเถอะ... คลั่งรักไม่ไหว ฮิ้ว!“ถึงขั้นตอบคำถามจนได้ mvp แถมพี่เค้ายังให้หมวกคู่แกมา ถามจริง... เท่าเดิมจริงอ่ะ” แก้มยุ้ยที่นั่งฝั่งตรงข้ามถามกันด้วยสีหน้าไม่เชื่อ พีชกับเอมถึงกับพยักหน้ารัวๆ ทำนองเห็นด้วยกับคนถาม“ก็เท่าเดิมจริงๆ นี่ พี่เค้าเล่าโน่นนี่นั่นให้ฟัง ฉันก็ตอบได้บ้างไรบ้างสิ”“อ่ะจ้า แต่ตอบได้ทุกคำถามเนอะ ไม่รู้ใจกันเลย” เอมยิ้มล้อเลียนทำเอาฉันหลบสายตาวิบวับของเพื่อน เฉไฉทำเป็นลวกเนื้อทันควัน“ฉันนึกว่าพี่เดย์ขอแกเป็นแฟนแล้วซะอีก ต่อหน้าคนอื่นพี่เค้ายังเปิดเผยขนาดนั้น คุยกันสองต่อสอง... ไม่รุกแกแย่เหรอ”“ก็รุก...แหละ” ฉันตอบเบาๆ ไปตามตรง“นั่นไง!” ทั้งเอม แก้มยุ้ยรวมถึงพีชโพล่งคำเดียวกันทันควัน โชคดีที่โต๊ะอื่นมีสภาพไม่ต่างจากเรา กินไปคุยไปก็เลยไม่มีใครหันมามองพวกเร