All Chapters of กำราบรักพิศวาสร้าย : Chapter 61 - Chapter 70

“หยุดนะ!” สาริศาห้ามและดิ้นรน เธออับอายเสียยิ่งกว่าอะไร เธอรู้ว่าเธอเป็นเป้าสายตาแต่ไม่มีใครเข้ามาห้ามและแต่ละคนทำเหมือนไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น “ฉันเจ็บนะ อิสมาเอล!”อิสมาเอลหัวเราะเย้ยเยาะ “ขอร้องผมดีๆ ซิ ผมอาจจะเมตตาก็ได้”เธออ้าปากค้างไม่คิดว่าเขาจะย้อนศรเธอด้วยวิธีนี้ ศักดิ์ศรีทำให้ร่างบางขัดขืนแม้จะเจ็บเนื้อตัวนัก อิสมาเอลจับร่างเพรียวแบกขึ้นบ่าเดินตัวปลิวราวกับแบกนุ่นบนบ่า ไม่สนใจคนที่ดิ้นรนขัดเขิน เขาก้าวยาวๆ ไม่กี่นาทีก็มาถึงห้องนอนของตัวเอง ชายหนุ่มทิ้งร่างงามลงบนที่นอนแล้วกระชากผ้าโผกศีรษะของตนที่หลุดลุยเพราะการดึงทึ้งของอีกฝ่ายออก สาริศากระถดตัวหนีอย่างรวดเร็วแต่มือของอีกฝ่ายก็เร็วกว่ากระชากข้อเท้าเล็กๆ ของเธอไว้ได้ทัน เมื่อเธอเสียหลักนอนหงายบนที่นอน อิสมาเอลก็ตามขึ้นคร่อมทันที “คุณดูถูกผมต่อหน้าคนอื่น” เขาตะคอกเสียงดัง “คุณไม่เห็นค่าความเมตตาที่ผมมีให้ ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ส่งคุณไปอยู่ในคุกกับพวกอดยากปากแห้ง ให้พวกมันได้ลิ้มรสเนื้อหนังมังสาขาวๆ อย่างคุณก็คงดี”“อย่ามาขู่เลย ฉันไม่กลัวคุณหรอก”“ปากดีแบบนี้ซิ มิน่าละ ชีควาคิมถึงได้โยนทิ้งไว้กับพวกกองคาราวานแบบนั้น”ถ

สาริศายังไม่หยุดหัวเราะ สายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาทางเธอ แม้พวกเขาจะหวาดเกรงอำนาจของอิสมาเอลแต่ก็อดจ้องมองไม่ได้ ชายหนุ่มโมโหจนเดือดดาล หลายครั้งหลายหนแล้วที่เขาเตือนเธอว่าอยากดื้อดึงกับเขาต่อหน้าคนอื่นอย่างนี้ แต่ดูเหมือนเธอไม่จำใส่สมองสวยๆ เอาเสียเลยอิสมาเอลกระชากข้อมือเล็กๆ ให้เดินตามเพื่อจะได้พ้นจากสายตาของชาวบ้านที่เขาดูแลอยู่ แรกกระชากของเขาทำให้เธอก้าวแทบไม่ทันจนเกือบจะกลายเป็นลากให้ตามร่างสูงไป “ว้าย!” สาริศาร้องเสียงหลงเมื่อร่างของเธอถูกเหวี่ยงใส่ผนังด้านหนึ่งในห้องส่วนตัวของอิสมาเอล หญิงสาวนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ “ทำไมไม่หัวเราะต่อไปล่ะริต้า” คราวนี้อิสมาเอลเป็นฝ่ายหัวเราะเยาะเธอบ้าง “กลัวหรือยัง” “ฉันไม่ได้กลัว” สาริศาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง “แค่เจ็บเท่านั้นแหละ” อิสมาเอลปล่อยข้อมือของหญิงสาวออกเป็นอิสระแต่กักขังเธอไว้ในวงแขนของเขาแทน สายตาของเขาเผลอจ้องมองอย่างอ้อยอิ่งและปรารถนาจะลิ้มรสผิวกายเนียนนุ่มของเธออย่างไม่รู้ตัว “คุณนี่แต่งชุดอาบายะเข้ากันดีจริงๆ” เขาเอ่ยชมพยายามเบี่ยงเบนความคิ

“ริต้า” เขาเรียกเธอเสียงเข้ม แล้วจับไหล่สองข้างเธอ “ผมไม่ใช่คนที่ใครจะมาปั่นหัวก็ได้”“คุณควรจะได้พูคคุยกับชีควาคิม คุณเองก็ทำเพื่อชาวบ้านที่อยู่ในความคุ้มครองของคุณ อย่าใช้วิธีแบบโจรเลยค่ะ”“หยุดได้แล้วริต้า!” คราวนี้เขาตวาดเสียงดังลั่น “คุณดูถูกผมมากเกินไปแล้ว”สาริศาเซถลาตามแรงผลัก ร่างเล็กๆ กองอยู่กับพื้น เธอรู้สึกเจ็บข้อมือที่ใช้ยันเพื่อแต่ยังไม่ทันจะสำรวจความเจ็บปวดของตนเอง ข้อมือเธอก็ถูกกระชากดึงเข้ามาประชิดกับร่างสูงอย่างแรง“เคยบอกแล้วว่าอย่ายั่วโมโหผม!” เขาเหวี่ยงตัวเธอลงพื้นอีกครั้ง สาริศามึนศีรษะอย่างมาก กระถดตัวหนีแต่เท้าของเขาเหยียบชายกระโปรงของเธอไว้ อิสมาเอลทรุดตัวลงนั่งบนส้นเท้าแล้วใช้มือบีบคางน้อยๆ ของสาริศาให้สบตาเขา “ชอบเจ็บตัวหรือไงนะ”“ถ้าฉันเจ็บตัวแล้วเตือนสติคุณได้ฉันก็ยอมเจ็บ”“ช่างเป็นแม่พระเสียจริง” เขาหัวเราะเสียงดัง “ถ้าอยากเจ็บนักก็จะเมตตาจัดให้”“ว้าย!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อร่างเล็กถูกกระชากข้อเท้ามาอย่างแรงสาริศาพยายามดิ้นร้นต่อสู้แต่ก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ไหว อิสมาเอลอุ้มร่างเล็กขึ้นอย่างง่ายดายแล้วทิ้งลงบนที่นอนของเขาอย่างแรง หญิงสาวนิ่วหน้าเพราะควา

สาริศายกมือปาดน้ำตาที่รินออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอตัดสินใจก้าวลงจากรถเทียมอูฐ ส่งภาษามือบอกใบ้กับชายร่างใหญ่ที่คุมตัวเธออยู่เพื่อจะบอกว่าเธอต้องการไปล้างหน้าตาเสียหน่อย พวกเขาชี้มือไปทางแอ่งน้ำซึ่งไม่ไกลนัก เธอเดินโซซัดโซไม่กี่ก้าวก็ทรุดตัวลงนั่งตัวงอ อาการอ่อนเพลียและมึนงงเล่นงานจนไม่อาจทรงตัวได้ มือใหญ่หลายมือฉุดกระชากให้เธอลุกขึ้นแต่เธอไร้เรี่ยวแรง เสียงโวยวายที่เธอไม่เข้าใจยิ่งทำให้เธอสับสนและปวดศีรษะหนักขึ้นจะเอายังไงล่ะ? สาริศาถามตัวเองในใจ คนพวกนี้จะพาเธอไปหาชีควาคิมจริงๆ นะหรือ? พวกเขาคิดว่าจะได้เงินค่าตอบแทนที่พาเธอมาส่งหรืออย่างไร? คิดถึงตรงนี้สาริศาก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ ให้โชคชะตาของตนเอง เขาจะมาสนใจอะไรเธอ ก็เธอเป็นหนี้เขาถึงห้าล้านบาทไทย เขาจะยอมเสียเงินเพื่อเธออีกทำไมกัน ทำไมชีวิตมันถึงต้องมาเจออะไรๆ แบบนี้ด้วยนะ หนี้สินเหล่านั้นเธอก็ไม่ใช่คนก่อขึ้น ทำไมต้องมารับผิดชอบเรื่องที่ไม่ได้ทำ แล้ว...ถ้าเธอรอดจากจุดนี้ไปได้ ชีวิตเธอจะเป็นยังไง พ่อเลี้ยงเธอจะหาเรื่องเอาเธอมาขายใช้หนี้แบบนี้อีกหรือเปล่า นึกเสียดายวิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาแล้ว

ชีควาคิมเห็นใบหน้าหวานตื่นตระหนกและค่อยๆ เปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อ เพียงเท่านั้นเขาก็ยิ้มออกมา ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ๆ แล้วรั้งรางบางมาสวมกอด เขากดปลายจมูกคลอเคลียแก้มเนียนอย่างรักใคร่ แต่สาริศาขืนตัวอย่างตกใจทำให้อีกฝ่ายจ้องมองอย่างฉงน “อะไร?” ชีควาคิมถามเสียงเข้ม แมวน้อยที่คลอเคลียเขาตลอดคืนหายไปไหนแล้ว เขาสูดลมหายใจลึกๆ แล้วหลับตาอย่างปวดร้าว “อย่าบอกว่าคุณจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลย” “เรื่องเมื่อคืน...” สาริศาหน้าแดงจัด “มันไม่ใช่ความฝันเหรอ” “ฝัน?” ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าเขินอายของหญิงสาว เขาควรโกรธเธอดีไหม หรือน้อยใจเธอดี หรือควรดีใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอคิดว่ามันเป็นความฝัน! “คงไม่ใช่...” สาริศาทำหน้าไม่ถูก เขาคือคนที่เธอคิดถึงและปรารถนาจะมอบทั้งตัวและหัวใจให้ แต่...ฐานะของเธอกับเขาตอนนี้มันไม่เหมือนกับเมื่อสามปีที่แล้ว เขาเป็นชีคและเธอเป็นหญิงสามัญชน เธอไม่รู้ว่าเขารู้สึกกับเธออย่างไร เธอพลีกายใช้หนี้เงินห้าล้านที่พ่อเลี้ยงยืมมาหรือว่าเพราะเขาเห็นข่าวคาวๆ ในหน้าหนังสือพิมพ์บันเทิงว่าเธอร่านสวาท