All Chapters of กำราบรักพิศวาสร้าย : Chapter 71 - Chapter 80

“ไม่สวย ไม่เหมือนจริง ภาพมันเอียงๆ” และอีกหลายประโยคฉันทึ่งที่เขายังมีสมาธิวาดรูปของเขาได้อย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ถ้าเป็นเธออาจโมโหโวยวายอยู่ตรงนั้น และวาดรูปไม่เสร็จเขาชะงักมือที่ตวัดพู่กันลงในกระป๋องที่ไว้ล้างพู่กันแล้วดึงเก้าอี้ว่างอีกตัวมาใกล้ๆ ฉัน ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วหันมาทางฉันที่ยืนอยู่“นั่งดูดีกว่าไหม อีกนานกว่าผมจะวาดเสร็จ”“……….”“รึว่าคุณจะไปแล้ว”“เอ่อ...ยังค่ะ” สาริศานั่งบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้ เขายิ้มก่อนส่งแก้วน้ำมาให้ สาริศาไม่คิดว่าเขาจะรู้ว่ามีคนยืนดูอยู่ เพราะเขาไม่เคยหันมามองทางเธอเลย และที่สำคัญใบหน้าของเขาดูดีกว่าที่คิด ฉันเคยเจอพวกติกส์ที่เซอร์ๆ ไว้หนวดไว้เครา แต่คนนี้ไม่เหมือนที่เคยเจอ“สนใจเหรอฮะ รู้สึกว่าคุณยืนดูนานกว่าคนอื่นๆ”“ก็นิดหน่อย”“แค่นิดหน่อยยังยืนดูอยู่เกือบสองชั่วโมง”เขาบอกแล้วยิ้มพราว เธอยกนาฬิกาข้อมือดูบ้างแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่ายืนอยู่นานจริงๆ“คงรบกวนคุณแย่”“ไม่หรอกฮะ คุณแปลกดี”“แปลกเหรอ” สาริศาทวนสิ่งที่ได้ยิน เขายังยิ้มแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้“คุณสนใจรูปที่ผมวาด ไม่ได้สนใจที่ตัวผม เพราะส่วนใหญ่เวลาผมมาวาดรูปที่นี้มีแต่คนชอบมองหน้าผมมากกว

“ไปหาชีคเหรอ ฉันก็อยากเจอชีคเหมือนกัน” พิชชาพูดคนเดียวแล้วรีบก้าวยาวๆ ตามสองหนุ่มที่เดินนำหน้าเธอไปก่อน แต่ช่วงขาที่แตกต่างกันกันทำให้เธอแทบจะต้องวิ่งตามเลยทีเดียว ห้องหับในวังนี้ก็เยอะเหลือเกิน เธอมาอยู่หลายวันแล้วยังเดินหลงทางอยู่เลย และเพราะมัวแต่หันไปมองทางอื่น ร่างเล็กก็ชนเข้ากับแผ่นหลังเข้าอย่างจังจนเจ็บจมูกแต่คนตัวใหญ่กลับเพียงแค่เหลียวมองราวกับไม่รู้สึกอะไรเลย“หยุดก็บอกกันบ้างซิ” พิชชาแยกเขี้ยวใส่อิสมาเอลขมวดคิ้วอย่างงุนงง เขาไม่เข้าใจผู้หญิงท่าทางประหลาดคนนี้เอาเสียเลยจริงๆ เดินมาชนเขาเองแล้วยังกล่าวโทษเขาอีก เดวิทแอบหันไปหัวเราะอีกทางแต่ไม่พ้นสายตาของพิชชา หญิงสาวจ้องมองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อทำให้เขาหัวเราะไม่ออก เขาหยุดเคาะประตูห้องทำงานของชีควาคิมเมื่อได้รับคำอนุญาตแล้วจึงเปิดประตูเข้าไป“มีข่าวดีพะย่ะค่ะ คุณสาริศาฟื้นแล้ว”“จริงรึ” ชีควาคิมเงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า สีหน้าอิดโรยมีแววยินดีมาแทนที เขาเอ่ยขอบคุณพระเจ้าที่ทรงมอบยอดดวงใจของเขากลับสู่อ้อมอกเขาอีกครั้ง “ตอนนี้แพทย์และพยาบาลกำลังตรวจดูอาการอยู่พะย่ะค่ะ “ เดวิทรายงานด้วยความดีใจ“ดีแล้ว ดีจริงๆ” ชีควาคิม

ชีควาคิมก้มมองร่างบางที่หลับตาพริ้มบนเตียงนอน เขายอมอดทนรอจนหมอและพยาบาลออกไปกันหมดแล้วจึงได้นั่งลงข้างๆ เฝ้ามองเธอด้วยใจห่วงใย มือใหญ่เอื้อมไปลูบผมของเธอเบาๆ ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะต้องมาได้รับบาดเจ็บแทนเขาอย่างนี้ จะมีใครสักกี่คนที่กล้าเอาตัวเองมาป้องปกคนอื่น คำนึงถึงชีวิตคนอื่นชีวิตตัวเองจนเกือบตายแล้ว หัวใจของเขาอ่อนลง ช่วงที่เธอเจ็บได้ยินถ้อยคำพร่ำละเมอมากมายจนใจเขาเองก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย จนเขาตัดสินใจให้องครักษ์ของเขาไปเชิญพิชชา-เพื่อนสนิทของสาริศามาอยู่เป็นเพื่อนระหว่างที่เธอยังรักษาตัวอยู่ที่นี่ “ทำไมเธอถึงมีอิทธิพลในใจฉันมากขนาดนี้นะริต้า” สาริศาได้ยินเสียงพึมพำอยู่ใกล้ๆ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ริมแก้มปลุกให้เธอลืมตาขึ้นได้ไม่ยากนัก แต่เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มอยู่ใกล้ๆ เธอก็หลับตาลงอีกครั้งราวกับว่ามันเป็นเพียงความฝัน แต่เมื่อแก้มเนียนถูกใบหน้าเปื้อนเคราคลอเคลียก็ทำให้เธอต้องลืมตามองอีกครั้ง “นอนไม่พออีกเหรอ ตื่นได้แล้ว ยอดรักของผม” “วาคิม...เอ่อ...ชีควาคิม” สาริศารู้สึกหน้าร้อนผ่าวและไม่กล้าสบตาสายตาที่จ้องมองราว

“ผมได้รับคำสั่งจากชีควาคิม” เดวิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติแต่แววตาซ่อนรอยรื่นเริงไว้ “คืนนี้เราจะมีดินเนอร์เลี้ยงส่งอิสมาเอล” “ก็แล้วไง” พิชชาบิดข้อมือตัวเองแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ เธอไม่อาจสลัดข้อมือตัวเองจากมือของเขาได้เลย “คุณก็ต้องร่วมดินเนอร์ด้วย” “พูดกันดีๆ ฉันก็เข้าใจยะ! แต่นี่จะพาฉันไปไหน!!” “เลือกเสื้อผ้าให้คุณ” “แค่ดินเนอร์ต้องเลือกเสื้อผ้าอะไรมากมาย” พิชชาไม่พอใจที่อีกฝ่ายพยายามบงการชีวิตเธอ “ชีควาคิมอยากให้คุณมีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่สำหรับดินเนอร์ ผมก็เลยอาสาพาคุณไปซื้อในเมือง” “เอาซิ! ฉันยิ่งขาดแคลนเสื้อผ้า ไม่ได้ซื้อเสื้อใหม่มาสองสามปีแล้วมั้ง จะช้อปฯให้กระจายแล้วอย่ามาบ่นว่าฉันหน้าเลือดนะ!” “เอาเลยครับคุณผู้หญิง” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ “งานนี้รูดบัตรเครดิตได้ไม่อั้นครับ” พิชชาอ้าปากค้าง เธอแค่จะประชดแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอาจริง ร่างเล็กพยายามฝืนตัวเองแต่ก็ถูกอีกฝ่ายกึ่งลากกึ่งจูงมาถึงที่รถที่จอดรออยู่ ดูเหมือนคราวนี้เธอต้องจำยอมเขาเสียแล้ว แต่เรื่องจะให้ยอมง่ายๆ ไม่ใช่พ

สาริศามองรอยแผลบนแผ่นหลังของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า หญิงสาวรู้สึกได้ถึงร่องรอยความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากบาดแผลในอุบัติเหตุครั้งนั้น แต่เกิดจากความรู้สึกและความทรงจำต่างๆ คล้ายถูกโอบกอดด้วยความเดี่ยวดายต้องหยัดยืนด้วยตนเอง ค่ารักษาพยาบาลจำนวนมากที่ต้องใช้จ่ายทำให้ตัดสินใจไปเป็นนางแบบและถูกมองว่าตัวเองขายความเซ็กซี่ ทั้งที่ตอนนั้น เธอคิดว่ามันคือความกล้าหาญที่กล้าเปิดเผยความรอยแผลของตัวเองต่อสายตาคนอื่น หญิงสาวฝืนยิ้มเศร้าแล้วหยิบชุดเดรสสีดำมาสวม แม็กซี่เดรสยาวกรอมข้อเท้า ชุดเกาะอกอวดอกอิ่มสวยเย้ายวนตา ผมยาวรวมขึ้นเหนือท้ายทอยปล่อยไรผมรอบกรอบหน้า เธอแต้มแต่งใบหน้าสีอ่อนแต่ขับให้ใบหน้าหวานดูโดดเด่นขึ้น รองเท้าส้นสูงทำให้เธอดูสง่าขึ้นแม้ไม่มีเครื่องประดับใดๆ เธอก็แปล่งกระกายและเจิดจรัสได้อย่างไร้ที่ติ และที่สำคัญ เธอหยิบไวโอลินคู่ใจออกไปดินเนอร์ในค่ำคืนนี้...ซึ่งจะเป็นคืนสุดท้ายในเทซาเนีย เพียงหญิงสาวเปิดประตูห้องส่วนตัวเพื่อไปยังจุดหมายของค่ำคืน ปลายเท้าของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่ามีบุรุษร่างสูงสง่ายืนรออยู่