Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

พิชชายกมือขึ้นเท้าเอว นึกอยากต่อว่าเพื่อนรักอีกแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่โต้ตอบอะไรก็เปลี่ยนใจ “เอาเถอะๆ ฉันก็เริ่มหิวแล้ว เราไปหาซื้ออะไรอร่อยๆ แล้วไปกินที่บ้านแม่ดีกว่า” พิชชาเดินไปเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ราวสิบนาที แล้วสองสาวก็ควงแขนกันมาที่รถของสาริศา มุ่งหน้าไปร้านอาหารเจ้าประจำที่เธอโทรสั่งรายการไว้แล้ว และอีกเพียงสี่สิบนาทีต่อมาทั้งคู่ก็มาถึงบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่คุณพรพิมลพักอยู่ สาริศายืนมองดูบ้านอยู่นานราวครึ่งนาที เธอหลับตาลงอย่างปวดร้าว ก่อนหน้านี้เธอเคยมีบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านหรูกลางกรุง แต่สภาพปัจจุบันช่างแตกต่างจากภาพในความทรงจำเหลือเกิน “หอมกลิ่นกับข้าวจังเลยพี่ริต้า-พี่พิชชา” “วันนี้กวินอยู่บ้านเหรอ” สาริศาตื่นจากภวังค์ หลานชายตัวโตยกมือไหว้เธอกับเพื่อนแล้วรีบช่วยรับถุงกับข้าว “ช่วงนี้สอบเสร็จแล้วฮะ แต่พรุ่งนี้ผมไปทำงานพิเศษ ตอนนี้ได้งานพิเศษที่ร้านกาแฟใกล้ๆ บ้านเรานี่แหละ” “ขยันจังเลย” พิชชาชมด้วยความจริงใจ กวินอายุเพียงแค่18ปี แต่รูปร่างสูงใหญ่ ที่สำคัญเขาคอยดูแลคุณพรพิมลแม่ของสาริศาเป็นอย่างดี ทำให้สาริศาคอยเบาใจ

“ถึงจะเป็นการแสดงก็ไม่จำเป็นต้องทำแนบเนียนถึงขั้นสมจริงแบบนี้” เดวิทหัวเราะในลำคอแล้วรินน้ำชาใส่ถ้วย “มีรายงานรอให้พระองค์ตรวจสอบ” เจ้าชายวาคิมหรี่ดวงตาลงเล็กน้อยแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ขอเวลาอาบน้ำเดี๋ยวจะกลับออกมาดู” “พะย่ะค่ะ” ชีคหนุ่มเดินหายไปให้ห้องอาบน้ำ สายน้ำจากฝักบัวปลุกร่างกายที่หลับใหลให้ตื่นฟื้นอย่างเต็มที่ ครึ่งปีแล้วที่กลับมาอยู่ที่แผ่นดินเกิดแห่งนี้ แต่ผู้คนรอบข้างก็ยังทำเหมือนพระองค์เป็นคนแปลกหน้า แต่จะว่าไปช่วงชีวิตที่ผ่านมาก็มีความทรงจำดีๆ ให้ทรงยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง โดยเฉพาะใบหน้าหวานๆ ริมฝีปากสีชมพูดุจกลีบกุหลาบช่างเจรจา และดวงตาใสซื่อที่ชวนหลงใหล ซึ่งทรงรู้ดีว่าตอนนี้เธออยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมมือคว้า ทว่าครั้งนี้...จะคราวนี้จะไม่มีการหักห้ามใจใดๆ อีกแล้ว “จริงซิ...แล้วน้องสาวเรามาถึงแล้วรึ” “เครื่องบินมาถึงเมื่อ...” ยังไม่ทันทีเดวิทจะพูดจบ ประตูห้องนอนก็เปิดออกพร้อมกับร่างหญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนเข่าขาดถลาเข้ามาหาชีคหนุ่มทันที “พี่วาคิม!! น้องคิดถึงจังเลยค่ะ” ชีค

สาริศารู้สึกสุขใจทุกครั้งที่ได้เล่นไวโอลิน เมื่อไหร่ก็ตามที่เอพอจะมีเวลาว่าง หญิงสาวก็มักจะมาเล่นดนตรีให้ผู้ป่วยเด็กตามโรงพยาบาลต่างๆ หรือไม่ก็ไปที่บ้านพักคนชรา นานหลายปีแล้วที่เธอทำเช่นนี้และเป็นอีกภาพที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นหรือรู้จักนัก แม้วาเธอจะเป็นนักดนตรีมานานแต่ภาพนี้ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักเท่ากับภาพนางแบบสุดเซ็กซี่ตามหน้านิตยสาร “เอาล่ะ หมดเวลาของพี่ริต้าแล้ว ทุกคนอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ริต้านะคะ ห้ามดื้อกับคุณหมอและพี่พยาบาลคนสวย แล้วอาทิตย์หน้าพี่ริต้าจะแวะมาสอนน้องๆ เล่นดนตรีอีก” หญิงสาวกล่าวลา เด็กๆ หลายคนหอมแก้มแทนคำขอบคุณและบางคนยังเขินอายอยู่ สาริศาได้แต่ยิ้มกว้างที่อย่างน้อย การเรียนดนตรีของเธอก็สามารถนำมาปรับใช้ให้เป็นประโยชน์กับผู้ป่วยเด็กเหล่านี้ได้ “ขอบใจริต้ามากเลยนะ” ธันวา-นายแพทย์หนุ่มรูปหล่อขวัญใจพยาบาลและผู้ป่วยสาวเข้ามาทักทายสาริศา “เด็กๆ ดูมีความสุขมากทีเดียว” “เรื่องเล็กน้อยค่ะพี่หมอ” สาริศายิ้มกว้าง “ที่ริต้ามีวันนี้ก็เพราะวันนั้นพี่หมอชวนมาเล่นดนตรีที่นี่...รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกเขาเป็นกำลังใจทำใ

“ยืมไปโดยไม่บอกเจ้าของนี่เข้าข่ายขโมยมากกว่านะ” สาริศายกมือขึ้นกอดอก “เอาคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” “เอาตอนนี้ไม่มีให้หรอก” อานนท์ยักไหล่แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟา “อะไรนะ!” สาริศาอยากจะกรีดร้องออกมา “แล้วคุณเอาสร้อยฉันไปไหน เอาไปทำอะไร” “ก็เอาไปลงทุนนิดหน่อย” “ลงทุนในบ่อนนะซิ” หญิงสาวหัวเสีย “คราวนี้เท่าไหร่ล่ะ” “ก็ไม่เท่าไหร่หรอกแค่ห้าหมื่นเอง” “ห้าหมื่น!” สาริศาอยากจะเป็นลม “เอาสร้อยฉันไปจำนำห้าหมื่นเนี้ยนะ” “อย่าทำเป็นเสียงดังน่า” อานนท์โบกมือไปมา “คนที่เขารับจำนำไม่อยากได้เงินหรอก เขาอยากให้หนูริต้าไปดินเนอร์กับเขาหน่อย แล้วหนี้ก็จะหายกัน” “จะบ้าเหรอ! เห็นฉันเป็นอะไรถึงจะได้ให้ไปกินข้าวกับใครเมื่อไหร่ก็ได้” “ช่วยหน่อยน่ะ ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพ่อเลี้ยงอย่างฉันก็นึกถึงแม่ของแกหน่อยซิ” สาริศาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เงินห้าหมื่นเธอพอหาได้ แต่การที่ต้องไปกินข้าวรอบดึกกับคนที่พ่อเลี้ยงนัดไว้นี่ซิอันตรายมากกว่า เธอหันไปทางกวินที่มองมาอย่างกังวลไม่แพ้กัน เธอส่ายหน้าไปมาเป็นสัญญาให้รู้ว่าเ

มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ๆ สาริศาบอกตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้น ใช่! เธออยากให้ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด ทั้งเรื่องหนี้ห้าล้าน สร้อยคอแทนใจและ ‘เขา’ ผู้ชายที่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันปวดร้าว “ไม่มีเวลาแล้ว” สาริศาเสียบกุญแจสตาร์ทรถ “ต้องไปหาคำตอบทั้งหมดจากตัวตนเรื่อง” หญิงสาวใช้เวลาขับรถเกือบชั่วโมง ฝ่าการจราจรที่ยุ่งเหยิงมาถึงบ้านของมารดาได้ด้วยใจระทึก เพราะเธอโทรถามน้องชายที่วานให้ช่วยดู ‘เจ้าตัวปัญญา’ ไว้ก่อนที่เขาจะหนีหายไปบ่อนจนตามตัวไม่เจออีก เมื่อมาถึงที่หมายเธอก็ได้เจอพ่อเลี้ยงที่มีอาการเมามายและกลิ่นสุราโชยคลุ้งจนเธอต้องยกมือปิดครึ่งปากครึ่งจมูก “อ้าว! ว่าไงลูกเลี้ยงคนสวย วันนี้มาเยี่ยมแม่หรือเยี่ยมพ่อล่ะจ๊ะ” อานนท์ที่ยังเมาอยู่พูดออแอ้ขณะที่เอกเขนกอยู่บนโซฟา ข้างหน้ายังมีขวดไวน์ตั้งอยู่ สาริศาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันไปทางกวิน “คุณแม่ล่ะ” “ทานยาแล้วพักผ่อนอยู่ข้างบนฮะ” สาริศาพยักหน้ารับแล้วค่อยผ่อนคลายขึ้น เธอไม่ต้องการให้ผู้เป็นแม่มารับรู้เรื่องเลวร้ายอะไรมากไปกว่านี้ แค่การที่แม่ตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนนี้