ตอนที่ 11 หลักสูตรเร่งรัด

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก ร่างกายของจันทร์เจ้าฟื้นตัวเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อสมกับที่ถูกเคี่ยวกรำมาอย่างหนัก แผลที่เอวแห้งสนิทจนตัดไหมได้แล้ว แต่ดูเหมือนคนที่เป็นเดือดเป็นร้อนจะไม่ใช่คนเจ็บ แต่เป็น 'คุณหมอจำเป็น' ที่คอยตามประกบเช้าเย็นไม่ยอมห่าง

"มานี่... ขึ้นมาบนเตียง"

คามินตบที่ว่างข้างตัวดังปุๆ สั่งเสียงเข้มทันทีที่จันทร์เจ้าเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในสภาพล่อแหลม... เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาเพียงตัวเดียวที่ยาวคลุมลงมาถึงแค่หน้าขา อวดเรียวขาสวยวับๆ แวมๆ ทุกจังหวะการก้าวเดิน

จันทร์เจ้าเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ อย่างว่าง่าย ใบหน้าสวยยังคงนิ่งเรียบตามสไตล์ แต่แก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังประหม่า... เพราะรู้ดีว่า 'การตรวจแผล' ของบอสระยะหลังมานี้ มันไม่เคยจบแค่การดูแผล

"เลิกเสื้อขึ้น... สูงๆ"

มือหนาไม่รอให้เธอทำเอง เขาจัดการเลิกชายเสื้อเชิ้ตขึ้นรวดเร็ว เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบที่มีลอนกล้ามเนื้อจางๆ และรอยแผลเป็นสีชมพูใหม่เอี่ยมที่เอวขวา

"แห้งสนิทแล้ว..." คามินพึมพำ นิ้วหัวแม่มือไล้เบาๆ ไปตามรอยแผล สัมผัสสากระคายทำเอาคนตัวเล็กเกร็งหน้าท้องวูบ "เก่งมาก... ทายาอีกไม่กี่อาทิตย์คงจางจนมองไม่เห็น"

แต่แทนที่จะหยุดแค่นั้น มือหนากลับเลื้อยสูงขึ้นไปอีก... ลูบไล้ผ่านเอวคอดกิ่ว ขึ้นไปกอบกุมเนินเนื้อนุ่มหยุ่นที่ล้นทะลักออกมาจากบราลูกไม้สีดำ

"ถอดออก..." เขาออกคำสั่งเสียงพร่า จ้องมองเนินอกเธอตาเป็นมัน "มันเกะกะสายตา"

จันทร์เจ้าเม้มปากแน่น แต่ก็ยอมเอื้อมมือไปปลดตะขอหน้าอย่างรู้งาน กริ๊ก... บราตัวจิ๋วร่วงลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นความอวบอิ่มคู่สวยที่เด้งผึงออกมาท้าทายสายตา ยอดถันสีหวานชูชันสู้ลมแอร์

คามินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ภาพตรงหน้าทำเอาเส้นเลือดในสมองเต้นตุบๆ... เด็กกะโปโลที่เขาเคยอาบน้ำให้เมื่อสิบปีก่อน หายไปไหนหมดวะ... เหลือแต่แม่เสือสาวที่สวยจนน่าขย้ำตรงหน้านี้

"สวยชิบหาย..."

ความอดทนขาดผึง เขาโน้มหน้าลงไปฝังจมูกกับร่องอกขาวผ่อง สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะอ้าปากงับยอดอกสีชมพู ดูดดึงแรงๆ สลับกับตวัดลิ้นรัวเร็ว

"จ๊วบ... จ๊วบ... อื้มมม..."

"อึก... บอส..."

จันทร์เจ้าเชิดหน้าขึ้น กัดฟันแน่นจนกรามเป็นสัน มือเล็กขย้ำผ้าปูที่นอนระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วร่าง แต่ใบหน้ายังคงพยายามรักษาความเย็นชาเอาไว้สุดฤทธิ์ ทั้งที่ข้างในใจเต้นโครมครามจนแทบระเบิด

คามินเงยหน้าขึ้นมามองเธอ พอเห็นสีหน้านิ่งๆ เหมือนรูปปั้นนั่นแล้วก็นึกหงุดหงิด

"จันทร์..." เขาเรียกเสียงดุ ขบกรามแน่น "ถามจริง... เป็นท่อนไม้เหรอวะ? ฉันเล้าโลมขนาดนี้ นั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์อยู่ได้... เสียความมั่นใจนะเนี่ย"

จันทร์เจ้าหลุบตามองเจ้านายที่ทำหน้าเหมือนเด็กเอาแต่ใจ เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แววตาทอประกายท้าทายแบบที่คามินไม่เคยเห็น

"ก็ต้องทำให้ชินไม่ใช่เหรอคะ..."

"หือ? ว่าไงนะ"

"บอสบอกเอง... ว่าจะเปลี่ยนร่างกายจันทร์ ให้คุ้นชินกับสัมผัสของบอส" เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย... รอยยิ้มที่ทำให้คามินชะงัก "จันทร์ก็กำลัง 'ฝึกความอดทน' อยู่ไงคะ... อยากรู้ว่าจะทนมือบอสได้นานแค่ไหน"

"อวดเก่ง..." คามินแค่นหัวเราะ "คิดจะลองดีกับฉันเหรอ"

"ไม่ได้ลองดีค่ะ... แค่ 'เรียนรู้' "

พูดจบ จันทร์เจ้าก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่คามินคาดไม่ถึง

เธอยันตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน สบตาเขาไม่หลบ มือเรียวค่อยๆ เลื่อนลงไปที่ขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว... ปราการด่านสุดท้ายที่ปกปิดความลับ

นิ้วเรียวเกี่ยวขอบยางยืด... แล้วรูดมันลงอย่างเชื่องช้า...

รูดผ่านสะโพกผาย... ผ่านหน้าขาขาวเนียน... จนมันหลุดออกจากปลายเท้า

ภาพที่ปรากฏทำเอาคามินลมหายใจสะดุดกึก

ความงามตามธรรมชาติที่ไร้สิ่งปกปิด กลีบเนื้อสาวสีหวานปิดสนิทแต่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานที่ฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวมีอารมณ์ร่วมแค่ไหน... มันขัดกับใบหน้าที่แสร้งทำเป็นเย็นชานั่นลิบลับ

เซ็กซี่ชิบหาย... เซ็กซี่จนแก่นกายเขาปวดหนึบจนแทบระเบิดคาเป้ากางเกง

"จันทร์เจ้า..." คามินครางชื่อเธอเสียงแหบพร่า สายตาโลมเลียจุดอ่อนไหวตาไม่กระพริบ "นี่เธอ... ไปหัดทำแบบนี้มาจากไหน..."

"แบบนี้ใช่มั้ยคะ... ที่บอสต้องการ" จันทร์เจ้าขยับสะโพกเล็กน้อย อ้าขาออกกว้างขึ้นอีกนิดอย่างเชิญชวน แต่ยังคงบุคลิกนิ่งขรึม "พอจะแก้ตัวเรื่องที่ทำตัวเป็นท่อนไม้เมื่อกี้... ได้มั้ยคะ"

"แก้ตัว?" คามินแสยะยิ้มร้าย แววตาเปลี่ยนจากเจ้านายกลายเป็นนักล่าเต็มรูปแบบ "นี่ยังไม่เรียกแก้ตัว... นี่มันเรียกว่า 'ยั่ว' ชัดๆ"

"แล้วบอส... จะลงโทษไหมคะ"

"ลงโทษแน่..."

คามินกระชากตัวเธอเข้ามาจนชิดขอบเตียง จับขาเรียวแยกออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลางทันที

"โทษฐานที่ทำกูคลั่งจนจะบ้า... วันนี้อย่าหวังจะได้ใส่กางเกงอีกเลย!"