All Chapters of ธรรมจักรทมิฬ: Chapter 91 - Chapter 100

ความร้อนระอุจากคลื่นเพลิงของ "โกเลมเตาหลอมวิญญาณ" เพิ่งจะจางหายไปจากผืนหญ้าสีเทาหมอง ทว่าความหวาดหวั่นยังคงเกาะกุมอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ สิงขรและมาลินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากหลังป้ายสุสานศิลาขนาดยักษ์ที่ใช้เป็นที่กำบัง ชายหนุ่มปัดเศษเถ้าถ่านที่ปลิวมาเกาะตามเสื้อคลุมหนังที่ขาดวิ่นของตน สายตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวทอดมองผ่านม่านหมอกสีหม่นไปยังทิศตะวันออก ที่ซึ่งมีแสงสีทองอันคุ้นเคยสว่างไสวทะลุความมืดมิดของ "แดนทมิฬใต้เงา"ทัศนียภาพรอบกายของพวกเขาในยามนี้ ช่างแตกต่างจากมัชฌิมโลกที่พวกเขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ได้เปิดกว้างรับแสงตะวันหรือแสงจันทร์ ทว่ามันถูกบดบังด้วย "เงามืดขนาดยักษ์" ที่บิดเบี้ยวและหนักอึ้ง มันคือเงาสะท้อนของมหาโพธิ์ทอง ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่บัดนี้กลายเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งการกดขี่ ยางไม้สีคล้ำประดุจเลือดเสียหยดทะลักลงมาจากรอยแตกของกิ่งก้านที่ไร้ใบเบื้องบน ร่วงหล่นลงมาสู่ผืนดินแห่งนี้ราวกับหยาดน้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานที่ไม่มีวันเหือดแห้งพื้นดินที่พวกเขาย่ำเดินนั้นอ่อนนุ่มและชื้นแฉะ ไม่ใช่เพราะหยาดฝน แต่เป็นเพราะมันซึมซับเอาความโศกเศร้าและเศษซากของดวงวิญญาณน

แสงสว่างอันอบอุ่นจาก "กางเขนแห่งมิคศิรา" แผ่รัศมีสีทองจางๆ อาบไล้ลานกว้างบนยอดป้อมปราการศิลา มันเป็นความสงบสุขเพียงชั่วอึดใจที่หาได้ยากยิ่งใน "แดนทมิฬใต้เงา" ทว่าสิงขรและมาลินรู้ดีว่า แสงสว่างนี้เป็นเพียงจุดพักพิงชั่วคราว ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของการเดินทาง เสียงคำรามของอัสนีบาตและพายุกรรโชกแรงที่พัดหมุนวนอยู่เหนือลานประลองขั้นสูงสุดของหอคอย ยังคงดังกึกก้องประดุจเสียงท้าทายจากทวยเทพสิงขรนั่งคุกเข่าอยู่ใต้ไม้กางเขน เขากำลังใช้เศษผ้าเนื้อหยาบเช็ดคราบเลือดและเขม่าควันออกจากใบ "ดาบจันทราทมิฬ" อย่างทะนุถนอม ดวงไฟหิ่งห้อยสีเขียวในอกเสื้อของเขาส่งผ่านความอบอุ่นบางเบา ราวกับวิญญาณของวายุกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของเขา บาดแผลที่ได้รับจากการลอบเร้นและฝ่าฟันกับดักในท่อน้ำทิ้งเริ่มสมานตัว แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณนั้นฝังรากลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ในระยะเวลาอันสั้นมาลินนั่งอยู่ไม่ไกล นางกำลังผสมตัวยาในขวดแก้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สิงขร... เสียงพายุข้างบนนั่น มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ" นางเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า "มันแฝงไปด้วยพลังเวทมนตร์โบราณที่บ้าคลั่งและดุดัน ข้าเคยอ่านบันทึกเกี่ยวกับชนเผ่

เมื่อบานประตูศิลาอันหนักอึ้งทางทิศตะวันออกของ ปราสาทศัสตราจันทร์ ถูกผลักให้เปิดออก สิ่งที่ต้อนรับสิงขรและมาลินไม่ใช่พายุกรรโชกแรงหรือการซุ่มโจมตีจากอัศวินเวทมนตร์ ทว่ากลับเป็นสายลมเอื่อยๆ ที่พัดพากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมปนเปไปกับกลิ่นขี้เถ้าที่ลอยอวลอยู่เป็นนิตย์ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "ดินแดนเงา“ ที่ราบสูงอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ทอดตัวอยู่ใจกลางแดนทมิฬใต้เงา ทัศนียภาพที่นี่ช่างย้อนแย้งและชวนให้พิศวง ทุ่งหญ้าสีทองอร่ามพริ้วไหวไปตามสายลม ทว่าสีทองนั้นกลับดูหม่นหมองและไร้ชีวิตชีวาประดุจทองคำที่ถูกทิ้งให้ขึ้นสนิม ซากปรักหักพังของโบสถ์วิหารเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่เป็นหย่อมๆ และเหนือสิ่งอื่นใด คือเงาทะมึนของ "มหาโพธิ์เงาทมิฬ" ลำต้นคู่ที่บิดเกลียวเข้าหากัน มันอยู่ใกล้เสียจนสิงขรสามารถมองเห็นรอยปริแตกบนเปลือกไม้และยางไม้สีทองคล้ำที่ไหลย้อยลงมาประดุจสายน้ำตกแห่งความเศร้าโศก "งดงาม... ทว่าน่าหดหู่เหลือเกิน" มาลินพึมพำขณะเดินนำหน้าสิงขรออกมาจากร่มเงาของปราสาท นางสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ "อากาศที่นี่บริสุทธิ์กว่าในทุ่งสุสานศิลามากนัก... แต่ก็ยังคงแฝงความรู้สึกเหมือนเรากำลังเดินอยู่ในความฝันของคนตาย

ประตูลับที่ซ่อนอยู่ใต้มวลน้ำสีดำคล้ำบัดนี้เปิดอ้าออก ต้อนรับมัจจุราชแห่งดวงดาวและนักปรุงยาสาวเข้าสู่แกนกลางของ "ป้อมปราการทมิฬ" ทันทีที่สิงขรและมาลินก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นของกระดาษเก่า ฝุ่นผง และกลิ่นฉุนจัดของน้ำยาดองศพที่ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูกสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่คุกใต้ดินหรือลานประหาร ทว่ามันคือห้องสมุดและหอจดหมายเหตุที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารจนน่าสะพรึงกลัว "คลังเก็บตัวอย่าง" ชั้นหนังสือไม้โอ๊คสีเข้มตั้งตระหง่านเรียงรายเป็นชั้นๆ สูงขึ้นไปทะลุเพดานที่มองไม่เห็นยอด ราวกับเป็นหอคอยที่สร้างขึ้นจากความรู้และความวิปลาสทว่า สิ่งที่ถูกเก็บบรรจุอยู่บนชั้นเหล่านั้น ไม่ใช่เพียงม้วนคัมภีร์หรือตำราเวทมนตร์ตามชั้นวางและระเบียงทางเดิน เต็มไปด้วยซากศพของ ชนเผ่าเขี้ยวเขา และสัตว์ประหลาดนานาชนิดที่ถูกชำแหละ ดองไว้ในโหลแก้วขนาดยักษ์ หรือถูกแขวนด้วยโซ่เหล็กให้ลอยอยู่กลางอากาศราวกับเครื่องประดับ บางร่างถูกผ่าแยกชิ้นส่วนเพื่อศึกษาโครงสร้างของเขี้ยวและเขา บางร่างถูกหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างน่าสยดสยองมาลินยกมือขึ้นปิดปาก นางถอยผงะด้วยความสะอิดสะ

เถ้าถ่านสีดำที่ปลิวว่อนจากยอด ป้อมปราการทมิฬ ค่อยๆ ถูกสายลมพัดพาให้เจือจางลงเมื่อสิงขรและมาลินก้าวเท้าล่วงเลยเข้าสู่เขตแดนของ "ซากปรักหักพังเรารุวะ" หุบเขาลี้ลับที่ซุกซ่อนตัวอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแดนทมิฬใต้เงา สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกเพลิงบรรลัยกัลป์ของมเหศวรแผดเผาจนราบคาบเหมือนที่ราบอัลทัส ทว่ามันถูกปล่อยทิ้งร้างให้จมปลักอยู่กับกาลเวลา สถาปัตยกรรมศิลาโบราณที่สลักเสลาลวดลายของสิงสาราสัตว์และพฤกษา ถูกเถาวัลย์และตะไคร่น้ำสีเขียวเข้มกลืนกิน ธรรมชาติที่บิดเบี้ยวได้ทวงคืนพื้นที่ของมันอย่างเงียบเชียบสิงขรเดินลากเท้าอย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทเหล็กที่เคยย่ำอย่างองอาจบัดนี้หนักอึ้งประดุจถูกถ่วงด้วยศิลาพันชั่ง มือขวาของเขากำแน่นอยู่ที่กระเป๋าเสื้อคลุม บริเวณที่เก็บรักษา "เชื้อเพลิงมเหศวร" ซึ่งยังคงแผ่ความร้อนระอุจางๆ ออกมาเป็นเครื่องยืนยันถึงชัยชนะเหนือครึ่งเทพ ทว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นมหาศาล ร่างกายของมัจจุราชแห่งดวงดาวบอบช้ำจนถึงขีดสุด รอยไหม้เกรียมจากการถูกเปลวไฟนรกแผดเผายังคงส่งกลิ่นเนื้อไหม้จางๆ เลือดที่แห้งกรังเกาะติดกับเกราะหนังที่ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดีมาลินเดินประคองเขาอยู่เคี