Todos os capítulos de ธรรมจักรทมิฬ: Capítulo 81 - Capítulo 90

ความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาหลังจากการดับสูญของอัศวินหทัยเน่าเปื่อยนั้น ไม่ได้นำพาความสงบใจมาสู่สิงขรเลยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้นประสาทสัมผัส ราวกับว่ามหานครใต้เงา ทั้งเมืองกำลังกลั้นหายใจเพื่อเฝ้าดูความตายของผู้บุกรุก เลือดสีคล้ำที่ถูกแช่แข็งบนพื้นหินอ่อนเริ่มละลายกลายเป็นไอพิษสีแดงจางๆ ลอยปะปนไปกับสปอร์เชื้อราที่ล่องลอยอยู่ในอากาศสิงขรยันกายขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก ดาบจันทราทมิฬที่ใช้เป็นไม้เท้าค้ำยันสั่นสะท้านไปตามแรงสั่นของท่อนแขน บาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่าง—ตั้งแต่รอยฟันของนักฆ่าล่องหน ลูกธนูที่เจาะทะลุสีข้าง ไปจนถึงรอยช้ำจากการปะทะกับยอดอัศวิน—กำลังประสานเสียงประท้วงอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเขาเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดทางกาย ดวงตาของเขาทอดมองผ่านซุ้มประตูศิลาบานยักษ์ที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นบันไดทางลงที่มืดมิดและแคบชัน ซึ่งทอดตัวดำดิ่งลงสู่รากฐานอันลึกที่สุดของ "มหานิโครธสรณะ""ทางลงสู่ก้นบึ้ง..." วายุในร่างวิญญาณลอยมาหยุดอยู่เคียงข้างสิงขร แสงสีฟ้าของเขากระพริบอย่างไม่เสถียรเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ลอยสวนขึ้นมาจากความมืด "ที่นั่นไม่มีแสงสว่างแห่งมหาโพธิ์ทองสาดส

เสียงหอบหายใจของสิงขรดังก้องสลับกับเสียงหยดเลือดที่ร่วงหล่นกระทบพื้นรากไม้ บาดแผลนับร้อยจาก "ระบำกระเรียนร่ายวารี" ปริปากส่งเสียงกรีดร้องผ่านความเจ็บปวดที่ทะลวงลึกถึงไขกระดูก ทว่าชายหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งกลับไม่ยอมล้มลงอีกเป็นครั้งที่สอง ดวงตาของเขาที่เคยมืดมนบัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งปณิธานที่บ้าคลั่ง จิตสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากร่าง แช่แข็งหยาดเลือดที่กำลังไหลรินให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีชาดมาลินี เทพธิดาผู้ไร้พ่าย ชะงักงันไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เปลี่ยนไปของเหยื่อ นางไม่เคยพบเจอมนุษย์ผู้ใดที่ถูกฟันร่างจนแหลกเหลวแล้วยังสามารถลุกขึ้นมายืนหยัดพร้อมกับรังสีอำมหิตที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อน"ความดื้อรั้นของเจ้า... ช่างน่าเวทนา" มาลินีเอ่ยเสียงเรียบ นางยกดาบยาวขึ้นตั้งฉากกับพื้น ขาเทียมทองคำขยับก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าคุกคาม"สู้กับเจ้า... ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ความหวัง" สิงขรเค้นเสียงตอบทะลุไรฟันที่ขบกันแน่น ดาบจันทราทมิฬในมือส่องแสงสีน้ำเงินสว่างจ้าที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา "ข้าจะใช้แค่ความแค้น... และความตาย!"สิงขรไม่รอให้นางเป็นฝ่ายบุก เขากระทืบเท้าลงบนพื้นรากไม้จน

เส้นทางสายเลือดที่หยดทอดยาวลงมาจากรังไหมที่ว่างเปล่า นำพาสิงขรและมาลินดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ารากฐานของต้นไทรยักษ์ อุโมงค์ดินชื้นแฉะลาดชันลงสู่ใต้บาดาล กลิ่นเหม็นอับของตะไคร่น้ำถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยคลุ้งจนแสบจมูก อากาศเบื้องล่างนี้ทั้งร้อนชื้นและเหนียวเหนอะหนะ ราวกับกำลังเดินเข้าไปในปอดของอสุรกายขนาดยักษ์ที่ยังมีลมหายใจเมื่อพวกเขาก้าวพ้นปากอุโมงค์ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือนรกภูมิที่ถูกอาบไล้ด้วยสีแดงฉาน"วังโลหิตมฆวาน"มันไม่ใช่สถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นใหม่ ทว่าเป็นการยึดครองซากวิหารโบราณของอารยธรรมใต้พิภพที่สูญสลายไปแล้ว แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวอยู่รอบวิหารแห่งนี้ไม่ได้เป็นน้ำใสเย็น แต่มันคือ "แม่น้ำโลหิต" ที่เดือดพล่านและส่งเสียงปุดๆ อยู่ตลอดเวลา คบเพลิงที่ประดับอยู่ตามทางเดินสลัวจุดด้วยไฟเวทมนตร์สีแดงเลือด ส่องให้เห็นซากศพของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกสูบเลือดจนตัวแห้งกรัง ถูกจับตอกตรึงไว้กับเสาศิลาประดุจเครื่องประดับอันวิปริตสิงขรทรุดตัวลงหลบหลังซากเสาหินที่หักโค่น เขากดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงหอบหายใจ ร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากพิษมรณะชาดยังคงประท้วงอย่างหนักห

ละอองเลือดที่สาดกระเซ็นจากการปะทะ ถูกความร้อนของเพลิงโลหิตแผดเผาจนกลายเป็นหมอกควันสีแดงคลุ้งไปทั่ววิหารบาดาล มฆวาน ราชันย์โลหิต ผู้สยายปีกสีดำขลับที่หยาดเยิ้มไปด้วยเลือดลอยตระหง่านอยู่เหนือพื้นศิลา ท่าทีหยิ่งผยองของมันทวีความบ้าคลั่งขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อรับรู้ว่าพิธีกรรม ถูกขัดขวาง"เมื่อเจ้าปฏิเสธที่จะมอบเลือดให้แก่ข้าแต่โดยดี... ข้าก็จะบดขยี้เจ้าและคั้นมันออกมาจากซากศพของเจ้าเอง!"มฆวานคำรามลั่น มันตวัด ตรีศูลศิลาโลหิต กลางอากาศ สร้างรอยแยกมิติสีแดงฉานก่อนจะสาดคลื่นเพลิงโลหิตลงมาประดุจห่าฝนอุกกาบาต!ซูม! ซูม! ซูม!สิงขรกัดฟันกลิ้งหลบอย่างทุลักทุเล เปลวเพลิงที่ตกลงกระทบพื้นวิหารไม่ได้ดับมอดลง แต่มันลุกลามและแผดเผาอย่างต่อเนื่อง พื้นที่ในการยืนหยัดของสิงขรลดน้อยลงทุกขณะ ร่างกายที่บอบช้ำและพละกำลังที่เหือดหายทำให้ความเร็วของเขาตกลงอย่างเห็นได้ชัด ดาบจันทราทมิฬในมือหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาทั้งลูก"ถ้าปล่อยให้มันบินอยู่แบบนี้ ข้าโดนย่างสดแน่!" สิงขรหอบหายใจอย่างหนักมาลินที่แอบอยู่หลังซากเสาหินพยายามจะใช้หน้าไม้เพลิงยิงสกัด แต่มฆวานเพียงแค่สะบัดปีก คลื่นลมผสมเลือดก็กระแทกลูกศรของนางจนหักสะบ

เมื่อปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของสิงขรและมาลินแตะลงบนท่อนแขนที่เหี่ยวแห้งของ มิคศิรา ประสาทสัมผัสทั้งมวลก็พลันดับวูบลง ไม่ใช่การเดินทางผ่านมิติด้วยแสงสว่าง หรือสายลมที่พัดพา ทว่ามันคือการถูกดูดกลืนให้จมดิ่งลงสู่ "ห้วงลึก" ที่มืดมิดและหนาวเหน็บจนถึงแก่นวิญญาณ ราวกับถูกกระชากลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ซึ่งแสงตะวันความรู้สึกแรกที่ปลุกสิงขรให้ฟื้นคืนสติ คือกลิ่นของดินปืน ขี้เถ้า และความโศกเศร้าที่ลอยอวลอยู่ในอากาศหนาทึบ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ความมืดสนิท ทว่ากลับเป็นทัศนียภาพที่งดงามทว่าน่าขนลุกจนแทบหยุดหายใจสิงขรและมาลินไม่ได้ยืนอยู่ใต้ดินอีกต่อไป พวกเขากำลังยืนอยู่บนเนินเขาหญ้าแห้งแล้งที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา แต่สิ่งที่ปกคลุมทุ่งกว้างแห่งนี้ไม่ใช่ต้นไม้หรือดอกไม้ ทว่ามันคือ "ป้ายหลุมศพศิลา" นับแสนตั้งเรียงรายระเกะระกะไปทั่วทุกสารทิศ ป้ายวิญญาณเหล่านั้นโปร่งแสงและเรืองแสงสีฟ้าอมเขียวอ่อนๆ ประดุจแสงหิ่งห้อยที่กำลังไว้อาลัยแด่คนตาย"ทุ่งสุสานศิลา"เหนือทุ่งสุสานแห่งนี้ ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีเทาหรือสีเลือดเหมือนในมัชฌิมโลก แต่มันถูกปกคลุมด้วย "ม่านเงาขนาดยักษ์" ที่