All Chapters of ธรรมจักรทมิฬ: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางเสียงคำรามแหลมสูงดุจเสียงกรีดร้องของมนุษย์ที่ปนเปไปกับเสียงเห่าหอนกระโชกโฮกฮากของฝูงสุนัขยักษ์หัวคนซึ่งกำลังตะเกียกตะกายพยายามจะปีนข้ามแนวกั้นเพลิงหน้าด่านพระกาฬ สิงขรรู้สึกได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ลมกรรโชกพัดเอาละอองสีชาดปลิวว่อนไปทั่วสมรภูมิ เปลวไฟจากคบเพลิงของทหารเพลิงสะท้อนกับคมดาบเหล็กน้ำพี้จนเกิดเงาเต้นระบำบนพื้นดินสีแดงเดือด ดูราวกับวิญญาณร่ายรำอยู่บนกองฟอน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลกำลังจะเริ่มขึ้น บรรยากาศรอบกายของสิงขรกลับพลันหยุดนิ่งลงอย่างประหลาดจนน่าขนลุกเสียงการปะทะและเสียงโห่ร้องของเหล่านักรบเพลิงค่อยๆ เบาบางลงคล้ายถูกกลืนหายไปในหมอกควันหนาทึบ แสงไฟสีส้มที่เคยร้อนระอุกลับกลายเป็นสีฟ้าสลัวที่เยือกเย็นประดุจแสงจันทร์วันดับ และที่ข้างกองไฟที่เพิ่งจะมอดดับลงเบื้องหลังสิงขร ร่างของสตรีในชุดสไบสีนิลผู้คุ้นตาปรากฏกายขึ้นอีกครั้งอย่างไร้ที่มามาลี นั่งอยู่ในท่าพับเพียบอย่างสง่างามท่ามกลางซากปรักหักพังของสงคราม ใบหน้าซีกที่งดงามของนางอาบด้วยแสงไฟสีนวล ขณะที่ซีกที่ถูกบดบังด้วยผ้าคลุมนั้นดูลึกลับจนยากจะหยั่งถึง ดวงตาข้างที่เปิดอยู่ของนางจ้องมองมาที

พายุทรายสีแดงขุ่นม้วนตัวเป็นเกลียวพัดกรรโชกผ่านทุ่งหญ้าที่แห้งกรังและบิดเบี้ยวจนดูคล้ายเส้นผมของซากศพที่โผล่พ้นดิน ลมหายใจของแผ่นดินทิศใต้เต็มไปด้วยกลิ่นไอระเหยของสนิมเหล็กและเกสรของดอกไม้ปีศาจ สิงขรควบม้าศึกวารินพยศฝ่าม่านหมอกสีชาดที่หนาทึบจนแทบมองไม่เห็นทาง จนกระทั่งเขาเดินทางมาถึง “ลานประลองชายป่า” พื้นที่ราบกว้างใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชันซึ่งมองเห็นปราสาทชายแดนอันเป็นที่สถิตของพญามารราหูตั้งเด่นอยู่ไกลลิบๆ ประหนึ่งมงกุฎหนามบนยอดเขาที่อาบไปด้วยสีสันของวันสิ้นโลกที่นี่คือจุดนัดพบที่ถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารสงครามว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพียงแห่งเดียวในทุ่งกัลปพฤกษ์เลือดที่ความแค้นส่วนตัวจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกียรติยศชั่วคราว เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการยุติลมหายใจที่วิปริตของเทพเจ้าผู้คุ้มคลั่งก่อนที่โลกนี้จะเน่าเฟะไปจนเสียสิ้นบรรยากาศภายในลานประลองเต็มไปด้วยความกดดันที่เข้มข้นจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ กลิ่นอายของน้ำมันลับดาบและคราบเขม่าจากเตาหลอมเหล็กโชยอบอวล ขุนศึกจากทั่วสารทิศ—ไม่ว่าจะเป็นนักรบเดนตายจากหัวเมืองเหนือ หรือขุนพลไร้สังกัดจากชายแดน

เสียงฝีเท้าของกองทัพวีรบุรุษนับร้อยย่ำลงบนทรายสีแดงละเอียดที่ชุ่มไปด้วยไอเกลือและหนองเลือดของสมรภูมิ “หาดทรายสีแดง” เบื้องหน้าปราสาทชายแดน ท้องฟ้าเบื้องบนบิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นเส้นขอบฟ้าที่แท้จริง แสงสว่างเดียวที่สาดส่องลงมาคือดวงจันทร์สีชาดดวงมหึมาที่ดูขยายใหญ่ขึ้นอย่างผิดปกติจนเห็นพื้นผิวที่ขรุขระชัดเจน สิงขรควบม้าวารินพยศนำหน้ากองทัพ แผ่นหลังของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจท่ามกลางพายุทรายที่พัดกรรโชก วายุลอยตัวเคียงข้างดุจวิญญาณผู้พิทักษ์ แววตาจับจ้องไปยังยอดเขาอันสูงชันที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไปที่นั่น... บนจุดสูงสุดของหน้าผาที่มองเห็นได้เพียงเงาร่างมหึมาที่ควบม้าศึกท่ามกลางหมอกหนา พญามารราหู กำลังยืนสงัดอย่างน่าเกรงขาม นางมิได้รุกคืบเข้ามาประจันหน้าในทันที แต่กลับค่อยๆ ง้างคันธนูเหล็กขนาดยักษ์ที่เล่าขานกันว่าสร้างจากซากศพของเทพเจ้าโบราณ พลังงานสีม่วงเข้มไหลวนและหดตัวอยู่ที่ปลายศรประดุจหลุมดำที่กำลังกระหายและพร้อมจะกลืนกินทุกแสงสว่างให้มลายสิ้น“ระวัง! นางเริ่มร่ายมนตราดาราพินาศแล้ว! กระจายตัวออกไป!” วายุตะโกนคำรามก้อง เสียงของเขาถูกลมพายุหอบกระจายไปทั่วสนามรบเพื่อเตือ

ท้องฟ้าเหนือหาดทรายสีแดงที่เคยถูกปกคลุมด้วยหมอกควันและกลิ่นอายแห่งความเน่าเฟะ บัดนี้พลันเปิดกว้างออกอย่างน่าประหลาด แต่มันมิได้เปิดออกเพื่อรับแสงตะวันอันอบอุ่น ทว่ากลับเผยให้เห็นความมืดมิดอันลึกซึ้งของจักรวาลที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยดวงดาราที่สั่นไหวอย่างวิปริต พญามารราหูที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศท่ามกลางวงล้อมของกระแสไฟฟ้าแรงดึงดูดสีม่วงเข้ม เริ่มร่ายมนตราที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยจารึกและเกรงกลัว “ดาวตกพินาศ”ดวงดาราขนาดยักษ์นับสิบดวงที่ลุกโชนด้วยไฟโลกันตร์สีม่วงพวยพุ่ง ถูกมนตราอันมหาศาลกระชากลงมาจากวงโคจรที่ห่างไกล พุ่งทะยานแหวกชั้นบรรยากาศลงมาสู่พื้นโลกด้วยความเร็วกัมปนาทจนเกิดเสียงหวีดหวิวที่ฉีกกระชากโสตประสาท กลิ่นอายของอากาศที่ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นโอโซนเข้มข้นผสมกับกำมะถันรุนแรงจนนักรบหลายคนถึงกับสำลักและทรุดฮวบลงกับพื้นทราย“มันจบแล้ว... ไม่มีใครรอดไปจากห่าฝนดารานี่ได้หรอก! นี่มันไม่ใช่สงครามของคน แต่มันคือการพิพากษาจากสวรรค์!” นักรบนิรนามคนหนึ่งทิ้งดาบที่สั่นระริกลงบนพื้นทรายด้วยความสิ้นหวัง แววตาของเขาสะท้อนภาพลูกไฟมหึมาที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มทัศนวิสัยสิงขรยืนหย

บรรยากาศภายในปราสาทชายแดนภายหลังการดับสูญอย่างสมเกียรติของพญามารราหูเต็มไปด้วยความสงัดเงียบที่แฝงไปด้วยกระแสแห่งความโศกเศร้าอันลึกซึ้ง กองไฟนับร้อยกองถูกจุดขึ้นตามแนวเชิงเทินหินทรายและยอดหอคอยสูงชันเพื่อไว้อาลัยและส่งดวงวิญญาณของเหล่านักรบวีรบุรุษที่พลีชีพเพื่อคืนลมหายใจอันบริสุทธิ์ให้แก่ท้องฟ้าที่เคยถูกบดบัง ทรายสีแดงที่เคยหมุนวนเป็นพายุคลั่งด้วยมนตราแห่งดวงดาวบัดนี้เริ่มนิ่งสนิทและเย็นตัวลงภายใต้แสงดารานับล้านที่กลับมาส่องประกายชัดแจ้งอีกครั้งประดุจเพชรน้ำเอกที่ถูกเจียระไนบนผืนกำมะหยี่สีดำขลับของจักรวาลสิงขรนั่งอยู่บนยอดหอคอยทิศตะวันตกเพียงลำพัง ปล่อยให้ลมทะเลที่พัดพาไอเกลือเข้มข้นและกลิ่นชื้นของฝนจางๆ ปะทะใบหน้าเพื่อชำระล้างคราบเขม่าและหยาดเลือดปิศาจที่ยังหลงเหลือติดอยู่ตามรอยแตกของเกราะหวาย เขาหยิบเศษธรรมจักรทั้งสองชิ้นออกมาวางบนฝ่ามือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความล้า ชิ้นแรกจากพายัพส่องแสงสีทองหม่นที่ดูดุดันดิบเถื่อน ส่วนชิ้นที่สองจากราหูส่องประกายสีม่วงอำพันที่เปี่ยมไปด้วยน้ำหนักมหาศาลแห่งแรงดึงดูด พลังงานจากทั้งสองชิ้นขัดแย้งทว่าดึงดูดเข้าหากันประดุจขั้วแม่เหล็กที่กำลังโหยหาการหล