บททั้งหมดของ ธรรมจักรทมิฬ: บทที่ 11 - บทที่ 20

หมอกสีน้ำเงินที่เคยนิ่งสงบถูกฉีกกระชากออกด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเหล่า “หุ่นพยนต์ผู้คุมมนตรา” พวกมันเคลื่อนที่บนผิวน้ำได้มั่นคงราวกับเดินบนแผ่นดินเหล็ก ไม้เท้าพระจันทร์เสี้ยวในมือของหุ่นพยนต์แต่ละตนเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง สร้างกระแสลมวนที่ดึงเอาน้ำสีชาดขึ้นมากลายเป็นจักรน้ำแข็งที่แหลมคมนับสิบวง ทันใดนั้น พวกมันสะบัดไม้เท้าเพียงครั้งเดียว จักรน้ำอาคมก็พุ่งเข้าหาพื้นฝั่งที่สิงขรยืนอยู่ด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!สิงขรพุ่งตัวหลบข้ามรากไม้ใหญ่ แรงปะทะของจักรน้ำทำให้ลำต้นจามจุรีโบราณถูดตัดขาดราวกับถูกตัดด้วยคมดาบขนาดมหึมา ชายหนุ่มพยายามหาจังหวะเข้าประชิด แต่ผิวน้ำที่ลื่นและเต็มไปด้วยอาถรรพ์ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาไม่รวดเร็วเท่าที่ควร ทว่าในวินาทีที่หุ่นพยนต์ตนหนึ่งเงื้อไม้เท้าเตรียมจะระเบิดมนตราสายฟ้าสีน้ำเงินใส่สิงขรในระยะเผาขน...ฉะวับ ฉะวับ!แสงสีม่วงแกมครามสายหนึ่งพุ่งทะลุอากาศมาด้วยเสียงที่คมกริบ มันปักเข้ากลางอกของหุ่นพยนต์ตนนั้นอย่างแม่นยำ แรงปะทะไม่ได้เพียงแค่เจาะทะลุเกราะศิลาจันทรา แต่กลับระเบิดพลังงานออกมาเป็นรูปวงเวทย์ดอกบัวที่ตรึงร่างของหุ่นพยนต์ให้หยุดนิ่งอ

เบื้องหลังประตูทวารจันทรประภาที่ปิดลงอย่างเงียบสนิท คือโถงทางเดินที่สร้างขึ้นจากศิลาขาวประดับด้วยลวดลายกนกเครือเถาสีเงินยวง เพดานของหอสมุดลอยสูงเสียจนมองไม่เห็นยอด มีเพียงโคมไฟดวงดาวนับพันดวงที่ลอยล่องอยู่ในอากาศ ให้แสงสว่างสีน้ำเงินนวลตาปกคลุมชั้นหนังสือไม้สักทองที่สูงตระหง่านจนสุดสายตา ตำราโบราณหลายเล่มบินว่อนไปมาในอากาศราวกับมีชีวิต ส่งเสียงกระพือของแผ่นกระดาษคล้ายเสียงปีกแมลงขยับไหว สิงขรและวายุก้าวเดินเข้าไปด้านใน “หอสมุดจตุคาม” พื้นที่ส่วนหน้าที่ใช้สำหรับรวบรวมภูมิปัญญาจากทิศทั้งสี่ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันจันทน์ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าสร้างบรรยากาศที่ดูศักดิ์สิทธิ์ แต่ความกดดันจากอำนาจอาคมที่แฝงอยู่นั้นเข้มข้นจนสิงขรต้องเกร็งกล้ามเนื้อเพื่อต้านทานไม่ให้จิตใจล่องลอยไปตามมนตรา “หยุดก่อน... ผู้ไร้บุญ” เสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นมาจากใจกลางโถง เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยตบะบารมี ทันใดนั้น หมอกสีขาวนวลก็ควบแน่นขึ้นเหนือแท่นจารึก ปรากฏร่างของภิกษุชราในชุดจีวรสีนวล กายของท่านเป็นสีทองโปร่งแสงประดุจกายทิพย์ ใบหน้าอิ่มเอิบมีรอยยิ้มที่เมตตาแต่ดวงตากลับคมกริบดุจแสงดาว ท่านนั่งขัดสมาธิ

เส้นทางสู่ยอดสูงสุดของอารามจันทรประภาไม่ได้เป็นเพียงบันไดศิลาธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือโถงกว้างไร้หลังคาที่ดูเหมือนจะลอยละล่องอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งดวงดาวเบื้องบนนั้น ดวงจันทร์สีเงินที่เคยนวลตาบัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงก่ำคล้ายโลหิตที่ถูกทำให้ข้นคลัก พลังงานมหาศาลม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นอยู่รอบยอดหอคอย บรรยากาศหนักอึ้งจนสิงขรรู้สึกเหมือนร่างกายถูกกดทับด้วยภูเขาทั้งลูก“สิงขร! ระวังบนฟ้า!” วายุตะโกนเตือนพร้อมกับกระชากร่างนักรบหนุ่มให้หลบเข้าหลังเสาหินยักษ์สิ้นเสียงเตือน ท้องฟ้าสีครามเข้มก็ฉีกขาดออก ปรากฏเป็นสะเก็ดดาวนับร้อยนับพันที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีชาดพุ่งดิ่งลงมาประดุจห่าฝน มันมิใช่หินอุกกาบาตทั่วไป แต่มันคือ “พายุฝนดาวตกสีเลือด” มนตราต้องห้ามที่พระนางจันทราพิลาสร่ายออกมาเพื่อสังเวยดวงวิญญาณของผู้ที่บังอาจล่วงล้ำเข้าสู่ห้องบรรทมของนางตูม! ตูม! ตูม!แรงระเบิดของดาวตกแต่ละลูกทำให้พื้นศิลาแลงแตกร้าวและหลอมละลาย กลิ่นกำมะถันและกลิ่นอาคมไหม้โชยอบอวลไปทั่ว ดาวตกเหล่านั้นไม่ได้พุ่งลงมาอย่างสะเปะสะเปะ แต่พวกมันเหมือนมีดวงตาที่คอยตามล่าเป้าหมายที่มี "ไอแห่งบุญ" ของผู้ไร้บุญอย่างสิงขร“นาง

ท้องน้ำสีครามเข้มสงบนิ่งดุจกระจกเงา สะท้อนภาพดวงจันทร์สีเงินดวงมหึมาที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหลัง พระนางจันทราพิลาส บัดนี้นางยืนตระหง่านอยู่บนผิวน้ำอย่างสง่างาม เครื่องทรงนางพญาสีน้ำเงินเข้มขยับไหวตามกระแสลมที่ไม่มีที่มา ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยกลับส่องประกายด้วยมนตราจันทราอันลุ่มลึก นางไม่ได้มองสิงขรด้วยความสมเพชเหมือนพายัพ แต่นางมองเขาดุจผู้บุกรุกที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยนิรันดร์กาล“ความจริงที่เจ้าใฝ่หา... มันช่างหนาวเหน็บนัก นักรบเอ๋ย” นางเอ่ยเสียงกังวาน “จงมาเป็นส่วนหนึ่งของตำนานที่ข้าเขียนขึ้นเถิด”นางวาดมือเป็นวงกลมกลางอากาศ ทันใดนั้น ผิวน้ำรอบตัวสิงขรเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว แสงสีน้ำเงินจางๆ ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของอสุรกายจากป่าหิมพานต์ในตำนาน แต่มันมิใช่สัตว์ที่มีเนื้อหนัง หากแต่เป็น “สัตว์หิมพานต์จำลอง” (Spirit Summons) ที่ถูกสร้างขึ้นจากมวลสารของดวงดาวและมนตราจันทราตัวแรกที่ปรากฏกายคือ “พยัคฆ์ไกรสร” สิงโตที่มีหัวเป็นเสือ ร่างกายของมันสูงใหญ่กว่าม้าศึก มันคำรามก้องจนผิวน้ำสั่นสะเทือน พุ่งเข้าหาพยัคฆ์หนุ่มด้วยความเร็วที่เหนือคณา สิงขรยกดาบเหล็กน้ำพี้ขึ้นรับแรงตะปบจากกรงเล็บอาคม แรงปะทะนั้

สายลมที่เคยพัดหอบเอาความเย็นเยือกจากอารามจันทรประภาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นลมแห้งแล้งที่แฝงไปด้วยกลิ่นไหม้ของสนิมเหล็กและกลิ่นของซากศพ สิงขรและวายุก้าวเดินพ้นจากเขตแดนมนตราจันทราเข้าสู่ “หุบเขาไร้ชื่อ” ซึ่งเปรียบเสมือนสุสานกั้นกลางก่อนจะถึงเขตทุ่งกัลปพฤกษ์เลือด ท้องฟ้าเบื้องบนมิได้เป็นสีน้ำเงินครามอีกต่อไป แต่มันขุ่นมัวด้วยเมฆหมอกสีแสดจัดราวกับท้องฟ้ากำลังหลั่งเลือดลงมาประชโลมแผ่นดินม้าศึกวารินพยศส่งเสียงร้องกระสับกระส่าย กีบเท้าที่เคยย่ำบนน้ำได้อย่างแผ่วเบาบัดนี้ต้องย่ำลงบนโคลนเลนสีแดงข้นที่ดูราวกับเลือดที่ตกตะกอน สิงขรสังเกตเห็นต้นไม้รอบข้างที่มีรูปร่างบิดเบี้ยว กิ่งก้านของมันพองออกเป็นตุ่มปมสีชมพูเข้มและมีละอองเกสรสีชาดร่วงหล่นลงมาตลอดเวลา ละอองเหล่านั้นมิได้ให้ความสดชื่น แต่กลับทำให้ผิวหนังของนักรบหนุ่มรู้สึกแสบร้อนราวกับถูกเข็มเล็มนับพันเล่มทิ่มแทง“หยุดก่อน สิงขร...” วายุกระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาสีโปร่งแสงของเขาจ้องเขม็งไปที่ใต้ต้นลีลาวดีใหญ่ที่ดูเหี่ยวเฉาแต่กลับมีเถาวัลย์สีแดงพันธนาการไว้หนาแน่น “ที่นั่น... มีบางอย่างที่เปี่ยมไปด้วย ‘ความทุกข์ทน’ อย่างที่ข้าไม่เคยสัมผัสมา