Todos los capítulos de แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ : Capítulo 91 - Capítulo 100

ตอนที่สิบห้า บ้าไปแล้วใบหน้างามของเสิ่นเยว่ชิงหลับตาพริ้มสองตาปิดปรือเผลอไผลไปกับความหวานซึ้งที่ขาดหายไปเนิ่นนานก่อนจะรู้สึกตัวยามเมื่อมือใหญ่แปะลงกอบกุมทรวงอกอวบหยุ่นของนางแล้วคลึงเคล้นอย่างสนุกสนานแม้จะยังมีเสื้อผ้าขวางกั้นมือบางจึงตัดสินใจผลักร่างสูงตรงหน้าให้ห่างออก“โอ๊ย!” เสียงร้องนี้ย่อมสร้างความตกใจด้วยรู้ตัวว่ากระทบโดนแผลของเขา หญิงสาวจึงลุกขึ้นถอนหายใจแล้วตัดสินใจเอ่ยถาม“ท่านตกลงมาได้อย่างไร”“เรื่องนี้ยาวมาก เจ้ามานั่งลงก่อนเถอะ ข้าจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง”เห็นสีหน้าอีกฝ่ายยังคงซีดเซียว หญิงสาวจึงยอมนั่งลงพลางรอคอยอวี้หยุนถอนใจด้วยความเสียดายความหอมหวานที่ห่างหายก่อนจะเกริ่นเล่าเรื่องราว“ก่อนอื่นข้าคงต้องเล่าแต่แรก เสิ่นเยว่ชิง ความจริงแล้วพวกเราเคยพบกันมาก่อนเมื่อคราวที่ข้าปลอมตัวเข้ามาสืบข่าวครั้งนั้นเจ้าเปิดโรงทานแจกจ่ายอาหารแล้วยังเคยช่วยข้าเอาไว้จากชายคนหนึ่งซึ่งหวังแย่งชิงซาลาเปาในมือเจ้าคงไม่รู้ว่าภาพควา

ตอนที่สิบเจ็ด เมื่อครู่นางยังคล้อยตามอยู่เลย เสิ่นเยว่ชิงลืมตาขึ้นเหลือบมองเปลวไฟราคะที่ลุกโชนในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยตั้งตัวแทบไม่ทันเมื่อลิ้นร้อนแตะลงบนกลีบเนื้อสาวพลางลากเลียตวัดไปทั่วใจหนึ่งอยากจะยกมือขึ้นปัดป้องเมื่อเห็นสายตาลุ่มลึกจดจ้องจะกลืนกินกลีบบุปผาของนางแต่หญิงสาวยอมรับว่ายามนี้อารมณ์ของนางถูกปลุกเร้าจนกระเจิดกระเจิงทั้งเสียวทั้งตื่นเต้นจึงได้แต่ปล่อยร่างระทดระทวยกลิ่นหอมหวานที่ขาดหายไปนานทำให้แม่ทัพหนุ่มลงทุนปลุกปั้นแสดงฝีมืออย่างเต็มที่แม้จะเคยผ่านสตรีมามากแต่แม่ทัพใหญ่เช่นเขาไม่เคยปรนเปรอสตรีนางใดด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้นมาก่อนไม่คิดว่าคืนนี้เขาจะยอมทุ่มเทบดลิ้นนุ่มลงบนกลีบเนื้อสีแดงฉ่ำ แล้วตวัดดูดดื่มทั้งม้วนแหย่ในร่องรูจนหญิงสาวสะดุ้งครวญครางเสียงกระเส่า เผลอใช้มือกดหัวของชายหนุ่มให้จมอยู่ที่เนินเนื้อส่วนนั้นพลางแอ่นร่องกลางกายป้อนใส่ปากเห็นเช่นนั้นลิ้นร้อนจึงเร่งแรงปรารถนารัวเร็วบดถี่ช่วยกันกับนิ้วทั้งสี่ป่ายควานชักเข้าชักออก พาหญิงสาวทุรนทุรายด้วยความซ่านเสียวก่อนจะเผลอก

ตอนจบท่าทางไม่สนใจของเสิ่นเยว่ชิงทำให้อวี้หยุนอยากเปลี่ยนใจอยู่หลายครั้งแต่ความอยากรู้และห่วงกังวลกลับมีมากกว่า ในที่สุดเขาจึงออกเดินทางในเช้าวันหนึ่งเสิ่นเยว่ชิงยอมรับว่านางคาดหวังให้เขากลับมาอยู่ทุกคืนวันเพียงแต่ นางผิดหวังจนไม่อยากคิดมากอีกแล้วทั้งแม่เฒ่าฉางยังช่วยสอนให้นางทำสมาธิระงับความฟุ้งซ่านจนหญิงสาวผ่านแต่ละวันไปได้โดยสงบผ่านไปกว่าครึ่งเดือน อวี้หยุนจึงกลับมาพร้อมกับเสี่ยวฉีและทหารคนนั้น“คุณหนู บ่าวดีใจเหลือเกิน” สาวใช้คนสนิทยังคงจงรักภักดีและยินดีรับใช้ ในขณะที่ประคองนายสาวนั่งลงรับฟังเรื่องราวที่ผ่านมา“อ๋องเก้าโดนลอบสังหารระหว่างบิดาของเจ้าลอบเข้าเมือง หลังจากนั้นฮ่องเต้แคว้นหยางจึงโกรธมากและส่งแม่ทัพคนอื่นมาบุกตีเมืองทั้งสองอยู่นาน จนกระทั่งบัดนี้ผ่านความสูญเสียมากมายก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ”“พวกเขายังรบกันอยู่อีกหรือ!” เห็นเสิ่นเยว่ชิงแปลกใจ ทหารคนนั้นจึงเล่าบ้าง“ใช่ ขอรับ รบกันจนผู้คนบาดเจ็บล้มตายไปมากทีเดียว ข้ากับเสี่ยวฉีจึงหนีออกมาจากในเมืองแล้วซ่อนตัวอยู่ชายป่า”“ข้าไปพบสัญล

ตอนที่หนึ่ง ท่ามกลางหิมะขาวขณะยังยืนลังเล ไอหนาวได้ลงลึกจนปลายนิ้วชาแทบไม่รู้สึก ฟันกระทบกันแทบควบคุมไม่ได้ แม้กระทั่งลมหายใจยังพ่นออกมาเป็นไอขาวยามนี้ร่างกายย่อมบอกชัดว่านางไม่มีทางเลือกมากนัก หากยังยืนอยู่ข้างนอกต่อไป อีกไม่นานความหนาวคงพรากสติหรือชีวิตของนางไปแน่ไป๋ซินหยาสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งแล้วตัดสินใจก้าวขาเข้าไปหนึ่งก้าวอย่างระวัง ก่อนจะเอ่ยคำขอเสียงแผ่วสั่น“เอ่อ...ขอ…ข้าเข้าไปผิงไฟสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”ภาพสตรีร่างบางยืนหนาวสั่นทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน อยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย เสื้อผ้าและผมเปียกชุ่มเต็มไปด้วยเกล็ดสีขาวที่เกาะติดใบหน้างดงามซีดเผือด ริมฝีปากไร้สีเลือด ดวงตาอ่อนแรง นางพยายามทรงกายให้มั่นคง แต่หัวเข่ากลับสั่นไหว ร่างกายเอนเอียงราวจะล้มลงได้ทุกเมื่อสตรีร่างผอมนั้นช่างดูเปราะบางอย่างน่าสงสาร ทั้งอ่อนแอและโดดเดี่ยวนั่นจึงทำให้ชายทั้งสองคนสบสายตาคมกับนางเพียงครู่เดียว ก่อนที่ชายคนแรกจะเอ่ยปาก“จะเข้ามาก็รีบปิดประตูด้วย”ไป๋ซินหยามองมือของชายอีกคนที่ข

ตอนที่สามเต็มมือดีเหลือเกิน ยิ่งเขาเจตนาใช้ริมฝีปากเฉียดใบหน้าของนางราวตั้งใจ หัวใจดวงน้อยจึงเต้นระรัวยื่นมือออกไปผลักตามสัญชาตญาณเขา...เหตุใดจาบจ้วงเพียงนี้แต่มือที่ละทิ้งความเต่งตูมของตนเองกลับถูกคว้าเอาไว้เพื่อกระชากเข้าหาความแข็งแกร่งทำให้สองเต้าอวบเด้งไหวชนเข้ากับอกแน่นของอีกฝ่ายท่วงท่าของเขาช่วงรวดเร็ว รุนแรง และแนบชิดจนไป๋ซินหยาที่กำลังอ้าปากถูกลมหายใจของเขาประกบปิดไม่อาจเอ่ยคำต่อว่าออกมาแม้แต่ครึ่งคำโดยเฉพาะเมื่อเขาก้มลงขบเม้มริมฝีปากของนางอย่างดุดันร้อนแรงจนสมองตีบตันไม่อาจคิดอะไรได้ทันอู๋เจิ้งคือสายเลือดของแม่ทัพ ท่าทีการจู่โจมย่อมเผ็ดร้อนดุเดือด ไม่อ่อนโยนนุ่มละไมดังเช่นสายเลือดของเจ้าเมืองอย่างติงเหวินไป๋ซินหยาซึ่งถูกรุกรานโดยไม่ทันตั้งตัวจึงพยายามบิดใบหน้าหนีแต่กลับถูกเขาเบียดแน่นจนทั้งเนื้อทั้งตัวแนบสนิทแทบเป็นเนื้อเดียวกันอู๋เจิ้งไม่พูดไม่จา ไม่ทักทายคำใด จู่ๆ ก็ส่งริมฝีปากจู่โจมกดหนักขณะลิ้นว่องไวดูดดุนรุกล้ำตวัดควานไปทั่วโพรงปากเล็กขณะเดียว