All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 91 - Chapter 100

ผมเดินไปที่ตู้เย็น ก่อนจะดับความร้อนรุ่มในอก ด้วยเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์แบบกระป๋อง นานแล้วที่ผมไม่ได้ดื่ม ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ดื่มแล้วสติมันเลือนหาย ผมแทบไม่แตะมันเลยก็ว่าได้ แต่วันนี้ หากผมไม่พึ่งพามัน ผมคงไม่สามารถข่มตาให้หลับได้เช่นกันแกร๊กกก~เสียงปลดล็อคประตูที่ดังขึ้นทั้งที่ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต ส่งผลให้ผมเหลือบตาไปมองที่ต้นเสียงทันทีเห็นเป็นศุภกร ที่ยกถาดอาหารเข้ามา"ผมเอาอาหารมาส่งนายครับ ..ทราบมาว่า เมื่อตอนหัวค่ำ นายไม่ยอมทานอะไรเลย!"คนพูดถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้อง มันยกถาดอาหารมาวางที่ข้างๆผม ก่อนที่จะเงยมองหน้าผม ในขณะที่ผมมองมันอยู่"การที่มึงเข้ามาหากูทุกครั้ง ไม่มีเรื่องที่กูต้องการจะทราบ มารายงานกูบ้างเหรอวะ!"แม้จะรู้ ว่าลูกน้องทุกคนทำงานกันอย่างเต็มที่ และคนที่เหนื่อยมากกว่าคนไหนๆ เพราะเป็นฝ่ายรับคำสั่งของผมทุกอย่างอย่างศุภกร จะทำงานหนักกว่าใคร แต่ผมก็อดที่จะว่าเข้าให้ไม่ได้อยู่ดีเบียร์กระเป๋าที่อยู่ในมือ ถูกผมยกกระดกอีกครั้ง ก่อนจะปามันลงถังขยะ พร้อมกับคว้ากระป๋องใหม่มาเปิดทันที"ผมคิดว่า เราอาจจะเจอเร็วๆนี้ เพราะเหลืออีกไม่กี่อำเภอแล้วที่เราต้องค้นหา"

"ผมมาดีครับ ผมเพียงแต่มาตามหาฉัตรชนก ผมอยากเจอเธอ หากได้เจอตอนนี้ ผมคงเป็นหนี้บุญคุณคุณ""ถ้าอย่างนั้น ไปด้วยกันเลยก็ได้ค่ะ นี่นั่นกับที่นี่ ห่างกันราวๆสิบสามกิโล คงเดินทางไม่นาน"ผมคลี่ยิ้มทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนจะผายมือเชิญคุณพยาบาล ให้กลับไปที่รถของผมด้วยกันศุภกรยังทำหน้าที่ขับรถ ตามเส้นทางที่คุณพยาบาลเป็นฝ่ายบอกเส้นทาง"หากคุณคือพี่ชาย ..อีกคนเป็นสามีน้องฉัตรหรือคะ"คุณพยาบาลร้องถามผม พร้อมกับการมองหน้าของผมสลับกับการมองหน้าของศุภกร"สามี.." ทบทวนคำนั้นออกมาช้าๆก่อนจะตวัดสายตา เพื่อมองไปยังลูกน้องของตัวเองทันที แม้จะเป็นเพียงสิ่งที่คุณพยาบาลคนนี้คาดเดา แต่ทว่า กลับเป็นการคาดเดาที่ทำให้ผมไม่ชอบใจ"ทำไมถึงรู้ล่ะครับว่า ..น้องสาวของผมเธอมีสามีแล้ว"อยู่ดีๆก็รู้สึกหงุดหงิด กับคำที่ตัวเองเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา ผมเพียงแค่คิดว่า หากบอกเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างผมกับฉัตรชนกออกมาตรงๆ คุณพยาบาลคนนี้ อาจจะบอก ว่ารู้จักหรือไม่รู้จักคนที่ผมกำลังตามหาอยู่ก็ได้ เพราะสายตาของคุณพยาบาลที่มองมายังผม ผมเองพอจะมองออก ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน ผมจึงเลือกที่จะใช้ความพอใจ ให้เป็นประโยชน์ก็เท่านั้นเอง

ใบหน้าที่แดงก่ำ บ่งบอกว่าเธอกำลังโกรธจนตัวของเธอสั่นขึ้นมาน้อยๆ กำปั้นเล็กๆ กำเข้าหากัน เพราะเธออยู่ในสายตาของผมตลอดเวลา ผมจึงเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนร่างกายของเธออย่างชัดเจน"ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัวมากกว่ากัน คิดว่าตัวเองสำคัญกับคนทั้งโลก จนต้องเอาตัวเองมาเป็นจุดศูนย์กลางของทุกคนเลยหรือยังไง ฉันจะอยู่ที่ไหนมันก็เรื่องของฉัน จำวันที่ฉันก้าวขาออกมาจากบ้านของคุณไม่ได้หรือไง ว่าวันนั้น จะเป็นวันที่เราจบความสัมพันธ์ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วทั้งนั้น ต่อให้ความเป็นจริง คือฉันจะกำลังท้องก็ตาม""คิดว่าฉันจะยอมไหมล่ะ ลูกฉันทั้งคน ฉันไม่ยอมให้เธอพาลูกของฉัน ไปตกระกำลำบากที่ไหนอย่างแน่นอน!""แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันพาลูกไปตกระกำลำบาก ไม่คิดหน่อยหรอ ว่าการที่ฉันอยู่ที่นี่ บางทีฉันอาจจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับคุณก็ได้""ใครจะไปเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้น ฉันมีพร้อมทุกอย่าง บ้านของฉันเองก็มีพร้อมทุกอย่าง มีที่ๆให้เธออยู่อย่างสุขสบาย โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องดิ้นรนทำอะไรทั้งนั้น เธอคิดว่าการอยู่ที่นี่มันดีกว่าอยู่บ้านของฉันอย่างนั้นหรือไง เลิกหลอกตัวเองสักทีได้ไหม อยู่ในที่ที่ไม่มีคนรู้จัก มันไม่ม

"มาอยู่ด้วยไม่ได้อยู่แล้วลูก ดูสิ เพื่อนเขามาด้วยเยอะแยะเต็มไปหมดเลย ไม่รู้ว่าทำไมถึงขนกันมาเยอะแยะขนาดนั้น มาเที่ยวหรือเปล่า ..หรือว่าเขามาตามหาหนู"ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะปรายตาไปมองอีกคนที่ยังมองอยู่ ก่อนจะดึงสายตากลับมาหยุดมองที่ป้าสายดังเดิม"หนูไม่อยากสนใจ ว่าเขาจะมาหาหนูไหม แต่ที่รู้ๆ เขาคงจะพยายามเอาลูกไปจากหนู"หดหู่แค่ไหน เพียงแค่นึกขึ้นได้ ว่าเขาอาจจะทำแบบนั้นสำเร็จจริงๆ"เอาไปได้ยังไงล่ะลูก เขาไม่มีทางทำแบบนั้นได้หรอก ลูกอยู่กับหนู เขาอยู่ในท้องของหนู ไม่มีใครมาพรากเขาไปจากหนูได้ หากเขาพูดว่า จะกลับมารับลูกกลับบ้านนั่นก็หมายความว่า เขาจะต้องกลับมารับหนูด้วยเช่นกัน"ฉันเลือกที่จะส่ายหน้าทันที.."เขากับหนูเราแตกต่างกันมากเกินไป เราพบกันด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งหนูมาแน่ใจในภายหลัง ว่าเราไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้ ในวันที่หนูต้องการเขาที่สุด เขากลับไม่ใช่คนที่ยืนอยู่ข้างๆหนู หนูพยายามสู้เพียงลำพัง ร้องไห้มาเป็นลำพัง หนูไม่อยากกลับไปอยู่ตรงจุดนั้น จุดที่เขาเคยทำให้หนูเสียใจ"ฉันใช้หลังมือ ปาดเช็ดน้ำตาที่ตั้งท่าจะไหล เชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย เพื่อเก็บกักความรู้สึกทุกอย่า

เสียงร้องของฉัตรชนกดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อผมเร่งความเร็วในการก้าวขาเดินไปที่เบื้องหน้า ก่อนที่ลูกน้องของผมที่เดินตามเธอมา จะก้าวถอยออกไป เมื่อผมเดินไปยืนอยู่ตรงจุดนั้นแทน"จะคืนบ้านหลังนั้นให้ ถ้าเธอยอมกลับบ้านไปกับฉันดีๆ"ผมเปิดประเด็นทันที เมื่อเรามีโอกาสได้เผชิญหน้ากันอีกครั้ง"คิดจะเอาสิ่งของมาล่อฉันอีกอย่างนั้นเหรอ จำไม่ได้หรอ ที่ฉันเคยบอกคุณเอาไว้ ว่าการที่ฉันยอมเอาร่างกายเข้าแลกกับคุณ เพียงเพราะฉันรักพ่อ ฉันรักพ่อของฉัน ฉันทำทุกอย่างเพื่อพ่อของฉัน แต่พอพ่อของฉันจากไป ฉันก็ไม่เคยต้องการอะไรเลย!""รักพ่อ เป็นเรื่องที่ดี.." ทันทีที่จบประโยคนั้น ผมก็เหลือบตามองที่หน้าท้องของฉัตรชนกอีกครั้ง"..แล้วไม่รักลูกของฉันบ้างหรือไง!""อย่าเอาเรื่องลูกมาต่อรองกับฉัน!""เขาไม่เรียกว่าต่อรองหรอกฉัตร อุ้มท้องเก้าเดือน ไม่คิดจะอยากมีอะไรไว้ให้ลูกเลยหรือไง บ้านหลังนั้นคือบ้านของเธอ กลับไปที่นั่นสิ ไปอยู่ที่นั่น เธอจะได้บอกลูกได้ไง ว่าที่นั่นคือบ้าน เพราะถ้าเธอเลือกที่จะอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล สักวันเธอก็ต้องอยากมีบ้านให้ลูกอยู่ดี!"ผมรู้ดี ว่าไม่ใช่แค่พ่อหรอกที่ฉัตรชนกรัก แต่ลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขขอ