บททั้งหมดของ เด็กของเฮีย: บทที่ 101 - บทที่ 110

Chartchanok Part "หากสำหรับคุณลูกคือของตาย ..คุณก็เป็นเพียงคนที่ไม่มีความหมายสำหรับฉันเหมือนกัน!" ฉันก้าวขาถอยห่าง หลังจากที่ได้เอ่ยคำนั้น ฉันไม่อยากคุยกับเขา สุดกับคำพูดของเขา เขาเป็นคนที่ใช้คำพูดทำร้ายความรู้สึกของคนได้ดีมากจริงๆ หมับบ~ ข้อมือของฉันถูกคว้ากระทันหัน และฉันก็สะบัดออกทันทีเช่นกัน "อะไรขนาดนั้น รังเกียจกันมากเลยหรือไง!" น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ แม้ที่ฉันทำลงไปเมื่อสักครู่ มันจะเกิดจากความตกใจ และไม่ทันระวังตัวแค่นั้นก็ตาม "อย่าให้มันมากเกินไปนะฉัตร ..ฉันกำลังมาง้อ" ง้อ.. ฉันทวนคำนั้นที่ในใจ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าฉันไม่ควรไปให้ความหมาย แต่เอาเข้าจริง มันก็อดไม่ได้อยู่ดี หากก่อนหน้านี้ ฉันไม่เจอกับเรื่องแย่ๆมา ฉันคงไม่ทำ แบบที่เขามองว่ามันมากเกินไป การก้าวขาเข้ามาอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคย มันทำให้ฉันเกือบโดนทำร้าย มันไม่แปลกเลย หากหลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น มันจะทำให้ฉัน พยายามดูแลตัวเองให้มากกว่าเดิม ฉันไม่ได้ตอบสิ่งใดกลับไป และเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นแทน บ้านของผู้ใหญ่กับป้าสาย ที่อยู่ติดกับโรงพยาบาล ง่ายดายต่อการเดินทางไปทำงานทุกครั้ง ฉันเดินกลั

ผมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้าน หลังจากที่ลูกน้องของผมต่างทยอยกลับ ไม่เคยเลยสักครั้ง ที่ผมจะยอมทุ่มเทให้กับอะไรแบบนี้ หากฉัตรชนกเปิดใจสักนิด เธอคงเข้าใจดี ว่าที่ผมกำลังทำ ผมพยายามเพื่อเธอมากจริงๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ ผมหันมองกระจกด้านข้าง เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณการเรียกจากใครสักคน พอเหลียวมอง ก็เห็นเป็นเด็กผู้ชายตัวท้วมๆ ที่มองมายังผม โดยที่ในมือ ถืออะไรสักอย่าง ผมลดกระจกลงทันทีที่เห็นแบบนั้น เหลือบตามองสิ่งของที่อยู่ในมือของเด็กผู้ชาย เห็นเป็นจานใส่ข้าว พร้อมทั้งกับข้าวที่ราดทับอยู่ด้านบน "ยายให้ผมเอาข้าวมาให้พี่ครับ" ผมเหลือบตามองเข้าไปในบ้านอีกครั้งเมื่อได้ยินแบบนั้น เห็นป้า ที่คาดว่า น่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่เด็กชายเรียกว่ายาย กำลังทำอะไรสักอย่าง อยู่บริเวณที่ใช้ทำอาหาร "ยายคนนั้นชื่ออะไรหรอ.." คำถามของผม ส่งผลให้เด็กชายเหลือบตาไปยังตัวบ้านเพียงนิด "ชื่อยายสายครับ เป็นยายของโตเอง" "ชื่อโตหรอ.." ผมถามใหม่ พร้อมกับรับจานข้าวมาถือเอาไว้ "ชื่อโตครับ" เด็กชายยืนยัน ก่อนที่ผมจะพยักหน้ารับทันที "พี่ผู้หญิงคนนั้น ไปไหนแล้วล่ะ" ผมถามออกมา เมื่อสอดส่องสายตามองหาฉัตรชนกตั้งน

Chartchanok Part "หากคิดว่ารวยมาก อยากสร้างนู่นนี่นั่นเพื่อเอาชนะคนนี้คนนั้น มันก็เรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน!" ฉันรีบบอกออกไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าเชิดขึ้นน้อยๆ เมื่อยามที่ระงับความโกรธเอาไว้ ฉันโยนสายยางที่ยังมีน้ำไหลอยู่ออกไปอีกด้าน และหวังจะเดินไปปิดก๊อกน้ำ แต่อีกคนกับเข้ามารั้งแขนของฉันเอาไว้ "ไม่ได้อยากอวดรวย และไม่ได้อยากเอาชนะใครทั้งนั้น แต่อยากใช้เวลาที่จะสร้างโรงเรียนที่นี่ ทำให้เธอยอมกลับด้วยกันดีๆเท่านั้นเอง ..เพราะฉันไม่รู้ ว่าความโกรธที่เธอมี มันจะมากขนาดไหน ก็ถือว่า เอาระยะเวลาที่จะสร้างโรงเรียน ใช้มันเพื่อทำทุกทางให้เธอกลับไปด้วยกันก็แล้วกัน" "สร้างโรงเรียนไม่ได้ใช้เงินเพียงบาทสองบาท จะทำให้เห็น ว่าคุณรักลูกมากว่างั้น?" "พ่อที่ไหนก็ต้องรักลูกกันทั้งนั้น" ฉันแสยะยิ้มทันที พร้อมกับเมินหน้าออกไปอีกทาง แว๊บเดียวเท่านั้น ที่หันกลับแล้วพยายามสะบัดมือออกห่าง แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยฉันแบบที่ฉันต้องการ "ก็บอกไปแล้วไง ว่าลูกเป็นประเด็นหลักอยู่แล้ว แต่ที่พยายามทำ ไม่ได้จะเอาแค่ลูกไง แต่จะเอาเมียกลับไปด้วย" "คุณกำลังทำทุกอย่างให้มันยุ่งยาก คุณลืมไปแล้วหร

ฉันเมินหน้าออกมาอีกทาง จุกในอกมาก เมื่อได้ยินคำว่า สร้างครอบครัวที่อบอุ่นหลุดออกมาใครก็ต้องการชีวิตที่ดี อบอุ่น และมีความสุขกันทั้งนั้น ฉันเองก็เช่นกัน"ที่ป้าพูด ป้าไม่ได้ไล่ ไม่ได้ผลักไส เพราะในใจของป้ากับลุงผู้ใหญ่ คิดเอาไว้อยู่แล้ว ว่าจะชวนให้หนูอยู่ที่นี่ด้วยกันตลอดไป จนกระทั่งป้ามาเห็นกับตา ว่าสามีของหนู พ่อของลูกในท้องของหนู เขายังมีจิตใต้สำนึกในความเป็นพ่ออยู่บ้าง ป้าก็แค่อยากเห็นหนูมีความสุขกับครอบครัวอย่างจริงจังก็เท่านั้นเอง""..." ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกไปจากปากของฉัน แต่ทว่าคำพูดทุกคำ ฉันเก็บเอามาคิด เก็บเอามาใส่ใจทุกๆคำ"หนูรู้หรือเปล่าลูก ว่าผู้หญิงท้อง คนที่ต้องการ และอยากให้อยู่กับเรามากที่สุด ก็คือสามี หนูเก่งมากนะ ที่สามารถใช้ชีวิตโดยไม่มีเขามาได้ แต่ป้าจะบอกให้หนูเข้าใจ ว่านี่มันเป็นแค่เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ..หากอายุครรภ์เพิ่มขึ้น หน้าท้องขยายมากขึ้น การเดินทาง หรือทำนู่นทำนี่มันก็ต้องลำบาก คนที่หนูต้องการ จะเป็นสามี ..สุภาพสตรีที่ใกล้คลอด ตอนกลางคืนจะปวดฉี่บ่อยมาก เดินเหินแต่ละครั้งต้องระวัง เพราะฉะนั้น มันไม่แปลก ที่สามีที่ดีจะคอยประกบและติดตาม และบางครั้ง จะเป

หัวใจสั่นขึ้นมาน้อยๆ เมื่อยามที่มือหนาจับประคองมือของฉัน แล้วรั้งเพื่อพากลับไปที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง พร้อมกับการดันกล่องอาหารของเขาที่ยังไม่ทานเหมือนกัน ว่าวางที่ตรงหน้าของฉัน"ทานข้าวก่อน อาหารเช้าสำคัญมาก ต้องทานทุกวัน"ฉันยังเหลียวมองใบหน้าของเขาอยู่แบบนั้น ไม่ได้ตอบออกมา ว่ารู้สึกอย่างไร"ทานข้าวก่อนนะ แม่อิ่มท้อง ลูกก็ต้องอิ่มตาม""ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ!"คำพูดของฉัน ส่งผลให้ดวงตาคมวูบไหวลงไปเล็กน้อย เฮียภาคย์รีบพยักหน้า พร้อมกับการหยัดกายลุกทันที"งั้นก็ทานเถอะ ..จานที่เธอล้างค้างเอาไว้ ฉันจะจัดการต่อให้เอง"และเขาก็ทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยคิดฝัน โดยการเดินกลับไปที่ซิงค์ล้างจานคนอย่างเฮียภาคย์เขามีลูกน้องเยอะมาก เขามีแม่บ้านที่คอยจัดการทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรด้วยซ้ำ เพราะเพียงแค่เขากราดนิ้วสั่ง ทุกคนก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง แบบที่เขาต้องการฉันเคลื่อนมือไปกำช้อนเอาไว้แน่น เก็บกักความรู้สึกบางอย่างที่เกิดในใจ ก่อนจะเขี่ยอาหารตรงที่เขาตักมาวางออกห่าง ก่อนจะตักอาหารเมนูใหม่ มาวางทับข้าวสวยที่ไม่มีอาหารชนิดไหนทาบทับไว้ ก่อนจะตักเข้าปาก แล้วทานเงียบๆ โดยไม่คิดจะเอ่ยสิ่งใดออก