All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 81 - Chapter 90

"เป็นไงบ้างลูก.." ป้าสาย ซึ่งเป็นภรรยาผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาจับมือฉัน และไปนั่งคอยรับยาด้วยกัน"ลูกของหนูแข็งแรงและปลอดภัยดีค่ะ หนูไม่คิดเลยนะคะ ว่าที่ชนบทแบบนี้ จะมีโรงพยาบาลที่ใหญ่โต และเหมือนจะมีเครื่องมือและอุปกรณ์ครบขนาดนี้ ทั้งที่ปกติแล้ว หากพื้นที่ที่มีประชากรน้อย บางครั้งควรจะมีแค่สถานีอนามัย หรืออาจจะไม่มีทั้งโรงพยาบาล และไม่มีทั้งสถานีอนามัยด้วยซ้ำ""ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลของรัฐไงลูก หากเป็นเมื่อก่อน ทุกครั้งที่เจ็บป่วย มักจะหายากินเอง เพราะหากจะไปที่โรงพยาบาล ต้องเข้าไปที่โรงพยาบาลในเมือง ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่มาก และเกือบห้าปีก่อนหน้านั้น เคยมีค่ายอาสาที่เข้ามาช่วยสร้างโรงเรียน และหนึ่งในนักศึกษากลุ่มนั้น เป็นคุณหมอเบล ที่เป็นแพทย์ประจำการของโรงพยาบาลอยู่ในตอนนี้ และจากนั้น ผ่านไปราวๆ เกือบสองปี ก็มีการก่อสร้างโรงพยาบาล ซึ่งค่าใช้จ่ายทุกสิ่งทุกอย่าง การซื้อและจัดหาเครื่องมือแพทย์ เป็นทรัพย์ส่วนตัว ของคุณหมอบริบูรณ์ทั้งนั้น"คำพูดและน้ำเสียงที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างชื่นชม ทำให้ฉันถึงกับมองกลับหลัง นายแพทย์หนุ่มคนนั้น ดูๆแล้ว เหมือนจะเป็นรุ่นพี่ของฉันเพียงไม่กี่ปีด้วยซ้ำ ยังดูเป็นวั

เพราะเธอเป็นน้องสาวของเพื่อนรัก เพราะเธอเป็นคนที่ผมเคยรู้สึกดีด้วยมากๆ ผมถึงพยายามรักษาน้ำใจเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่หากสุดท้ายแล้ว หากการรักษาน้ำใจ มันทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด ผมก็ควรที่จะตัดทุกอย่างจริงๆ"พี่ขอโทษ ..หากการกระทำของพี่ มันทำให้น้องลินเข้าใจผิด""หากลินหายไปแบบผู้หญิงคนนั้นบ้าง ลินจะมีความหมายกับพี่ภาคย์มากเท่านี้ไหม""เปรียบเทียบให้ได้อะไร ..สุดท้าย หากพี่จะเลือกแคร์ผู้หญิงคนไหนสักคน ผู้หญิงคนนั้น ก็คงเป็นคนที่กำลังอุ้มท้องลูกของพี่อยู่แน่นอน!"ผมหยัดกายจากโซฟาภายในห้องโถงขนาดใหญ่ ไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ร่างเล็กที่อยู่ใกล้กัน ก็สวมกอดที่ร่างของผมเอาไว้ทันที"ทำไมต้องเป็นแบบนี้ล่ะ ..ลินอยู่ตรงนี้แล้ว อยู่ตรงหน้าของพี่ภาคย์แล้ว ลินไม่มีความหมายเลยเหรอคะ ฮึก.. สัมผัสของเราที่แลกกันในวันนั้น มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกเดิมๆกลับมาได้เลยเหรอคะ ลินไม่อยากไปไหน ลินอยากอยู่ตรงนี้"ผมดันร่างของลินดาออกห่างทันที"ถ้าอย่างนั้นน้องลินก็ควรที่จะรู้เอาไว้ ..ว่าสัมผัสของเราในวันนั้น จูบที่น้องลินเป็นฝ่ายเริ่มวันนั้น มันทำให้เมียพี่หนีไป ต้นเหตุทุกอย่าง พี่โทษมันที่ตัวเอง พี่ไม่ได้

"ถ้าน้องลินรับปากพี่ พี่ก็พร้อมที่จะพูดความจริงกับน้องลิน"ผมควานหาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ พร้อมกับใส่รหัสผ่านเพื่อเข้าแอปพลิเคชันดัง ก่อนจะยื่นมือถือเครื่องนั้นให้แก่ลินดาลินดามองสบตากับผมเล็กน้อย มือบางยกปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองลวกๆ ก่อนจะยื่นมือออกมารับโทรศัพท์ พร้อมทั้งก้มหน้ามองสิ่งที่อยู่ในนั้นทันทีผมพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ เมื่อยามที่เห็นดวงตาของลินดาเบิกกว้าง ปลายนิ้วเรียวเลื่อนขึ้นลงเพื่อไล่อ่านรายละเอียดที่อยู่บนนั้น ก่อนที่เธอจะเงยหน้ามามองสบตากับผม ทั้งๆที่น้ำตาปริ่มออกมา"ผู้หญิงคนนั้นท้อง"แน่นอนว่า ลินดาเข้าใจง่ายกว่าผมด้วยซ้ำ ตอนแรกผมไม่เข้าใจว่าภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่กอดสมุดสีชมพูที่มาจากโรงพยาบาลมันหมายความว่ายังไง จนกระทั่งผมรู้ความจริงจากคนที่ส่งข่าวให้ ต่างจากลินดา ที่มองออกแม้จะยังไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกมาเลย"ใช่ น้องลินเห็นกับตาแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นท้อง บอกตรงๆ ว่าพี่ไม่อยากให้น้องสาวของพี่ ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่พยายามจะแย่งสามีใคร พี่รักน้องลินนะ พี่รักน้องสาวของพี่มาก และพี่เองก็รู้อยู่แล้วว่าการมาที่นี่ในวันนี้ ไอ้ภาคย์มันก็ต้องปฏิเสธน้องลิน

คำถามของผมหลุดออกไปใหม่ พร้อมกับธารเม็ดใส ที่ไหลลงมา ที่ผ่านมาผมไม่เคยอ่อนแอเลยสักครั้ง ผมไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น แต่การตามหาคนๆหนึ่ง จนเวลามันล่วงผ่านเป็นเดือนๆ เป็นคำตอบที่ค่อนข้างชัดเจน ว่าการตามหาโดยไม่มีจุดหมาย มันไม่ใช่เรื่องง่าย มันเหนื่อยมาก และทุกวันนี้ลูกน้องของผมต้องทำงานหนัก ส่วนผมต้องวุ่นวายอยู่กับการยกหูโทรศัพท์ โทรถามคนนั้นคนนี้ซ้ำๆ จมอยู่กับการดูข้าวของเครื่องใช้ อาภรณ์ที่เธอใส่ และอะไรต่อมิอะไร ต่างๆของอีกคน ที่มันยังอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปไหน น้อยมาก ที่คนอย่างผมจะบอกรักใคร แต่ไม่มีใครที่ไหน ที่ผมเคยเอ่ยปากว่าขาดเขาไม่ได้ นอกจากผู้หญิงที่ชื่อฉัตรชนกเพียงคนเดียว"ลูกกูทั้งคนเลยนะดลย์ เลือดเนื้อเชื้อไขของกู และก็เป็นหลานของมึง มึงปล่อยให้ลูกกูไปตกระกําลําบากอยู่ที่ไหน มึงเคยรู้ไหมว่าเลือดของกูมันเป็นกรุ๊ปพิเศษ มันหายาก หากมึงปล่อยให้ลูกกูเกิดมาในที่ที่ไม่มีกู หากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินที่ต้องพึ่งพาเลือด มึงจะให้เขาไปหาที่ไหน แล้วมึงว่าเด็กที่จะเกิดมาโดยไม่มีพ่อ เขาจะโตขึ้นมาในรูปแบบไหน งานวันพ่อที่โรงเรียนใครจะไป หากพวกเขาอ่อนแอ ต้องการที่พึ่ง ใครจะทำหน้าที่นั้น

เชียงใหม่ ประเทศไทย.. ผมก้าวขาออกมาจากท่าอากาศยานของจังหวัดที่เป็นเมืองแห่งการท่องเที่ยวอย่างเชียงใหม่ หัวใจที่หดหู่มาหลายวัน นับได้เป็นเดือนๆ เหมือนถูกเติมพลังให้มีความหวัง ผมหาสมาร์ทโฟนที่อยู่ในกระเป๋าเกงเกงย์ยีนส์มาเปิดใช้งาน ก่อนจะส่งภาพถ่ายของผู้หญิงที่ผมกำลังตามหา พร้อมกับส่งเข้าไปในแอพพลิเคชั่นให้ลูกน้องที่ติดตามผมมาทันที เสียงการแจ้งเตือนของแต่ละคนดังขึ้นในระยะเวลาไล่ๆกัน เมื่อทุกคนต่างเปิดเครื่องมือสื่อสารพร้อมๆกัน "ผมว่าคืนนี้เราคงต้องหาที่พักก่อนนะครับ" ศุภกรเข้ามายืนประกบข้าง ซึ่งผมพยักหน้ารับแต่โดยดี "มึงจองที่พักไว้แล้วใช่ไหม" "เรียบร้อยแล้วครับนาย ผมจองแบบพักค้างคืนเอาไว้ เผื่อเราต้องเปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ อาจจะไม่ได้กลับมาจุดเดิม" "ดี!" "อีกประมาณห้านาที รถของทางโรงแรมคงจะมารับ นายรอสักครู่นะครับ" ผมไม่ได้ตอบรับสิ่งใดออกไป เพียงแต่ถอดแว่นออกจากกรอบหน้า พร้อมทั้งกวาดสายตาออกไปโดยรอบท่าอากาศยาน ขอให้ฉัตรชนกอยู่ที่นี่ ขอให้ผมพบเธอเร็วๆด้วยจะยิ่งดี ไม่นานเกินรอ รถของทางโรงแรมก็เข้ามารับตามกำหนดการณ์ที่ศุภกรจัดวางเอาไว้ ผมไม่สามารถเดาเอาเองได้ ว่าฉัตรชนกจะเลือกอยู่ท