บททั้งหมดของ เด็กของเฮีย: บทที่ 111 - บทที่ 120

Nadthapark Part ไม่รู้ว่าระดับความโมโหของผมมีมากแค่ไหน แต่วินาทีนั้น มันลืมความเจ็บเคืองของบาดแผลที่โดนมีดบาท ผมจ้องหน้าฉัตรชนกแบบไม่หลบตา หากจะให้ผมพยายามง้องอนเธอดีๆ ผมทำและทนได้ แต่หากจะให้ผมยอม หรือปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับผู้หญิงของผม เชื่อเถอะ ว่าผมไม่มีวันยอม"เหอะ ..ก็แอปเปิลเหมือนกันไหมวะ ไอ้ที่ฉันซื้อมา สดกว่า สะอาดกว่า และอร่อยกว่าด้วยซ้ำ ทำทีเป็นปลอกมาให้ ร้อยทั้งร้อยมันไม่ได้ทำเอง!" "แล้วโมโหให้ได้อะไร การที่เขามีน้ำใจเอามาให้ มันก็ดีมากแค่ไหน จะหาเรื่องให้มันได้อะไรขึ้นมา!" "ฉันหรือมันกันแน่วะ ที่เป็นผัวเธอ!" ผมตะคอกออกไปอย่างทนไม่ไหว ผมไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำ ว่าตรงนั้นมันจะมีใครหรือไม่ อารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอก มันมากเกินกว่าที่ผมจะระงับเอาไว้ได้ สุดท้าย หากไม่ได้ปลดปล่อยออกไป ผมทนไม่ไหวอย่างแน่นอน"ออกไปห่างๆฉัน อย่ามาเข้าใกล้ฉัน อย่ามาระรานฉัน ออกไปให้พ้น!""เหอะ ..แบบนี้หรือเปล่าวะ ที่เป็นสาเหตุ ทำให้เธอสามารถอยู่ที่นี่ โดยไม่มีฉันก็ได้ เธอทิ้งให้ฉันอยู่กับความทุกข์ ทันทีที่รู้ว่าเธออุ้มท้องลูกของฉันแล้วหนีไป ฉันนึกห่วงอยู่ตลอด คิดอยู่เสมอว่าเธอจะมีชีวิตอยู่แบ

Nadthapark Part ผมเลือกที่จะปล่อยผ่านทุกอย่าง และพยายามที่จะควบคุมความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ ความร้อนอกร้อนใจที่เกิดก่อนหน้านี้ยังไม่จางหาย เพราะเห็นอีกคนร้องไห้ ผมจึงข่มความรู้สึกเอาไว้ เรื่องที่ฉัตรชนกพูดเป็นประโยคสุดท้าย ไม่ใช่ว่าผมไม่ใส่ใจ แต่หากอธิบายในตอนที่กำลังร้อนแบบนี้ ผมรู้ดีว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย #บ้านณัฐภาคย์ สุดท้ายผมก็พาฉัตรชนกกลับมาที่บ้านแบบที่ผมต้องการจนได้ ตลอดทาง ตั้งแต่เราคุยเรื่องนั้นกัน หลังจากนั้นไม่มีเรื่องไหนหลุดออกมาจากปากทั้งเธอและผมอีกเลยสักครั้ง และทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ฉัตรชนกก็เดินขึ้นชั้นสองของตัวบ้านทันที ส่วนผม เลือกที่จะทิ้งกายลงบนโซฟาที่ด้านล่างของตัวบ้าน พลางถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ "เหนื่อยหรือครับนาย อยากได้เครื่องดื่มเย็นๆผ่อนคลายสักหน่อยไหมครับ" ศุภกรร้องถามออกมาอย่างคนที่ใส่ใจ ปกติทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหนื่อย ผมมักดับความเหนื่อยด้วยเหล้าแรงๆ เพื่อที่จะตัดความเหนื่อยล้าทุกอย่างให้หมดไป "ที่บ้านหลังนั้นเป็นไงบ้าง มึงสั่งคนไปดูแล ทำความสะอาดเป็นอย่างดีแบบที่กูบอกใช่ไหม" ผมเลือกที่จะปล่อยผ่าน คำถามและวิธีที่ลูกน้องจะทำให้ความว้าวุ่นในใจของผม

Chartchanok Part ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตา ถูกมือหนาแกะมันออกไปจากมือของฉัน เขารั้งร่างของฉันให้นั่งลงไปกับเตียงกว้าง พลางโน้มกายไปคว้าหมอนมาวางให้เป็นที่เป็นทาง ก่อนจะหันกลับมามองสบตากับฉันอย่างเดิม"นอนพักเถอะ พรุ่งนี้จะพาไปหาหมอ จะพาไปฝากท้องใหม่ ..หากเธอจะใจร้าย ไม่ยอมบอกว่าลูกของฉันเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ฉันก็คงต้องอดทน รอรู้พรุ่งนี้ทีเดียวก็แล้วกัน" น้ำเสียงที่เปล่งออกมา คงความแหบและสั่นเล็กน้อย เขาค่อยๆดันร่างของฉันให้นอนราบลงไปกับเตียง ความใกล้ชิด ทำให้ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของเขาอย่างชัดเจน ซึ่งฉันเลือกที่จะเมินหน้าออกไปอีกทาง เป็นจังหวะเดียวกับที่เฮียภาคย์หันมามองเช่นกัน"ความรู้สึกของเธอ มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆหรือไง" เขาถาม และปล่อยให้ร่างของเราชิดใกล้ เขานั่งยองๆที่ข้างเตียง มือหนาคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างของฉัน ดวงตาคมเฉียบคู่นั้น มองฉันไม่วางตา"จะให้รู้สึกแบบเดิม ทั้งที่เห็นคุณจูบกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้า มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ลองนึกดูสิคะ หากคุณเห็นฉันจูบกับผู้ชายคนอื่นบ้างล่ะ คุณจะรับได้ไหม.." ก็เพราะเห็นเขาทำเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉันก็เลยกล้าที่จะเปรียบเทียบออกไป รู้ดีว่

กลิ่นน้ำหอมจางๆ เตะโดนจมูกของฉัน บ่งบอกว่าคนที่เดินเข้ามาเมื่อสักครู่ อาจจะไม่ได้อยู่ห่างจากฉันเท่าไหร่นัก และไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรไปไกลต่อจากนั้น ผ้าห่มที่คลุมร่างของฉันอยู่ ก็ถูกดึงกระชับให้มันปกปิดที่ร่างกายของฉันมากยิ่งขึ้น สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดอยู่ใกล้ๆ ฉันรีบปิดเปลือกตาลงด้วยความไว ก่อนที่พื้นที่ว่างข้างเตียงจะยุบลงเล็กน้อย ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมากะทันหัน เมื่อเฮียภาคย์ เลือกที่จะนั่งข้างเตียงบริเวณที่ฉันนอน แล้ววางท่อนแขน มาเกยทับที่ร่างของฉันเบาๆหัวใจสั่นขึ้นมาน้อยๆ เมื่อร่างกายสัมผัสกับความอบอุ่นกับร่างกายที่แสนคุ้นเคย ผู้ชายเพียงคนเดียวที่เคยได้สัมผัส มันไม่แปลกเลย หากมันจะคุ้นมือเขามากถึงขนาดนั้น ฝ่ามือหนา เคลื่อนมาที่บริเวณหน้าท้องของฉัน ก่อนที่ผ้าห่มที่คลุมอยู่บนร่างของฉัน จะถูกดึงออกอย่างเชื่องช้า โดยที่ฉันไม่แม่แต่จะกล้าขยับกาย คิดไปต่างๆนาๆ ว่าเขาจะทำอะไรกับเรือนร่างของฉัน จนสุดท้าย สิ่งที่เขาเลือกทำ กลับเป็นการเลื่อนกายลงต่ำ แล้วแนบริมฝีปากมาจูบประชิดที่ท้องของฉัน ผ่านเนื้อผ้าที่สวมใส่ ส่งผลให้หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เมื่อคำพูดที่ออกมาจากปากเขา

Chartchanok Part ฉันหันหน้าหนีเมื่อเห็นแบบนั้น ไม่บ่อยเลย ที่คนอย่างเฮียภาคย์จะอมยิ้มแบบนั้น อย่างมาก เวลาที่เขาพอใจ เขาก็คงจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก ไม่เคยหรอกที่เขาจะฉีกยิ้มกว้างออกมามุมมองภายนอก ฉันกำลังมองว่าเขาเปลี่ยนไป แต่สุดท้ายก็คงต้องรอดู ว่าเขาจะเป็นแบบนี้ได้นานแค่ไหน เหนื่อย เลยถอดใจ หรือจะเสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ต่อๆไปหลังจากที่เสร็จธุระจากการล้างหน้าแปรงฟัน เฮียภาคย์ก็นำผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันอาบน้ำ โดยที่เขาเดินผละออกไป พอฉันจัดการตัวเองเรียบร้อยจนต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ก็พบว่า เฮียภาคย์เองก็เรียบร้อยด้วยชุดใหม่แล้วเหมือนกัน คาดว่าตอนแยกกัน เขาจะไปจัดการตัวเองที่ห้องนอนของตัวเอง#บนโต๊ะอาหารทุกอย่างก็ยังเหมือนตอนนั้น ทุกคนที่อยู่ภายในบ้าน ยังคงปฏิบัติกับฉันแบบเดิม และบนโต๊ะอาหาร ก็มีแค่ฉันและเขาเหมือนเดิม"วันนี้ข้าวต้มหมู เห็นแม่บ้านบอกว่าเธอเหม็นข้าวต้มปลา ..เอาเป็นว่า ต่อไปนี้ ทำแค่ข้าวต้มหมูอย่างเดียวก็แล้วกัน" เฮียภาคย์หันไปคุยกับแม่บ้านสำหรับประโยคให้หลัง"แต่คุณภาคย์ชอบทานข้าวต้มปลาไม่ใช่หรือคะ" แม่บ้านเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ฉันได้ยินประโยคนั้นอย่างชัดเจน"เมียฉันเหม็น เอาเ