น้ำเสียงที่จริงจัง เหมาะเจาะกับที่ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เวลานี้ไอ้ดลย์จริงจังมาก ดวงหน้าของมันแดงก่ำ มันกำลังโกรธมากกว่าตอนที่ผมพังร้านของมัน"แล้วแต่มึงจะคิดก็แล้วกัน!"ผัวะ~สิ้นคำนั้น หมัดร้อนก็กระแทกที่ใบหน้าของผมทันที ซ้ำรอยเดิมก่อนหน้านั้น จนเลือดสดๆซึมออกมาผัวะ~ ผัวะ~"พอ พี่ดลย์พอ ลินขอให้พอ"เป็นลินดาอีกครั้ง ที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างผมกับไอ้ดลย์ เธอใช้ตัวเองเข้ามาอยู่ตรงกลาง ซ้ำน้ำตาไหลมากกว่าเก่า มองผมกับพี่ชายของเธอสลับกัน พร้อมกับร้องตะโกนออกมาเสียงดัง"ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนรักกัน ไหนบอกว่าคบกันมากกว่าสิบปี มาทะเลาะกันแบบนี้ให้มันได้อะไร!""พี่จะเอาเลือดชั่วของมันออกไงลิน พี่ต้องเอาเลือดของมันออก!""พอ! อึก.. ลินขอให้พอ!"น้ำตาของคนกลางไหลพราก และจากนั้น ก็เป็นผมที่เป็นฝ่ายเดินออกมา โดยไม่คิดที่จะพูดจาอะไรสักคำผมรู้ว่าไอ้ดลย์ผิดหวัง ผมรู้ว่าคำพูดที่ผมใช้พูดกับน้องมัน มันทำให้มันหัวใจสลาย มันพยายามพูดมาตลอด ว่าให้ผมรอน้องมัน และอย่าพึ่งมีใคร ยอมรับว่าเคยคิด ที่เก็บเอาคำพูดของเพื่อนรักมาใส่ใจ แต่วินาทีนี้ เป็นวินาทีที่ผมรู้การตัดสินใจของตัวเอง คือผมไม่ได้ต้องการลินดา
Terakhir Diperbarui : 2026-02-03
