เด็กของเฮีย のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

"สิบแปดสัปดาห์ สี่เดือนกว่า คุณแม่รู้เพศแล้วใช่ไหมคะ" คุณหมอตั้งคำถามกับฉัน"ค่ะ" ฉันตอบรับออกมาเบาๆ ก่อนที่หมอสาว จะมองไปยังผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆฉันแทน อาจจะกำลังตั้งข้อสงสัยในใจว่าเพราะอะไรผู้ชายที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อ เพราะอะไรถึงไม่รู้อะไรสักอย่าง เขาขอทราบเพศของลูกจากหมอ โดยที่ไม่รู้เลยว่า ฉันรู้ทุกอย่างหมดแล้ว"อัลตร้าซาวด์ใหม่ก็ได้นะคะ ..เขาจะได้รู้ ว่าลูกของเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"คำพูดของฉัน ทำให้แพทย์หญิงเลือกที่จะพยักหน้า แล้วตอบรับออกมาเบาๆ พอเหลือบตามองอีกคนเท่านั้น เห็นสีหน้าและท่าทางแห่งความตื่นเต้นผุดขึ้นมา โดยที่เขาอาจจะไม่ทันรู้ตัว"คราวนี้จะเปิดกระโปรงเมียพี่แล้วนะ ใจดีให้ลูกน้องอยู่ด้วยหรอ"หมอสาวยกยิ้มเย้าแหย่ แทบจะทันทีเลยก็ว่าได้ ที่เฮียภาคย์ตวัดสายตาไปมองศุภกร โดยไม่ต้องพูดสิ่งใด ศุภกรก็ก้มหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะเดินออกจากห้องตรวจไป เหลือเพียงเราแค่สามคนคุณหมอคนสวยพาฉันขึ้นมานอนบนเตียงของโรงพยาบาลภายในห้องตรวจ มีจอสี่เหลี่ยมพร้อมใช้งานเปิดคอยไว้ที่ด้านข้าง ผ้าสีชมพูผืนขนาดพอดีประทับตราโรงพยาบาลสอดเข้ามาปิดทับตั้งแต่ใต้สะดือยาวลงมาหาต้นขา ก่อนที่ชุดเดรสยาวเพี

Chartchanok Part คำพูดที่ฟังดูดี ทำให้ฉันถึงกับนิ่งไปทันที เป็นอีกครั้งที่หัวใจของฉันสั่น ก่อนที่ฉันจะหันไปสบตากับเขาอีกครั้ง เฮียภาคย์รั้งมือของฉันไปจับ พลางก้มสัมผัสหลังมือของฉันด้วยริมฝีปาก นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไปมา หลังจากที่เรามองสบตากัน จากนั้นเขาก็เอ่ยบางอย่างออกมา "แต่งงานกันไหม" "..." ฉันเงียบไป มองเขาด้วยหัวใจที่เต้นแรง "จริงๆไม่ได้อยากรอเวลานะ ไม่จำเป็นต้องรอให้คลอดด้วยซ้ำ ฉันยินดีทำทุกอย่าง แบบที่ผู้หญิงต้องการ แต่ที่ต้องรอหลังคลอด เพราะคิดว่าเธออาจจะอยากอยู่ในชุดเจ้าสาวสวยๆด้วยหุ่นที่เป๊ะกว่านี้มากกว่า หรือเธอว่าแบบไหนดี ..อยากแต่งตอนนี้ หรือรอหลังคลอดดี" "การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันไม่ใช่เทรน ไม่ใช่สิ่งที่ต้องทำเพียงเพราะอยากเอาใจใคร อย่าคิดว่าแค่มีเงิน แล้วจะแต่งงานเมื่อไหร่ก็ได้" "ทำไมจะทำไม่ได้ ฉันมีเงิน ฉันจะเนรมิตให้งานแต่งงานเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ และมันก็ไม่ใช่เพียงเพราะอยากเอาใจเธอ แต่ฉันต้องการทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเพราะเธอ เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน เธอกำลังจะเป็นเมียของฉัน เรากำลังจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน ฉันเพียงแค่อยากทำทุกอย่างให้มันดีที่สุดเท่

Nadthapark Part "..ฉันรักเธอ แล้วเธอล่ะ ไม่รักฉันเลยหรอ" ผมมองสบตากับดวงตาคู่สวยที่มองผมอยู่ ปากอวบอิ่มสีชมพู เม้มเข้าหากันน้อยๆ อาจจะเป็นเพราะความใกล้ชิดที่มีมากเกินไป ทำให้เธอตั้งท่าจะเมินหน้าหนี ซึ่งแน่นอนว่า ผมใช้ฝ่ามือ ประคองใบหน้างดงามเอาไว้ทันที "ทำไมเงียบแบบนี้ล่ะ ไม่รู้สึกจริงๆหรอ ไม่รู้สึกกับฉันจริงๆใช่ไหม" หัวใจมันหดหู่ขึ้นมาอย่างไม่อาจที่จะปฏิเสธได้ ใจหายแปลกๆ วาบหวิวแปลกๆ แน่นอนว่าคนอย่างผม มันใจร้อน ร้อนถึงร้อนมาก ไม่ว่าผมจะอยากได้อะไร ผมจะพยายามทำทุกทางที่จะให้ได้สิ่งนั้น แล้วหากเป็นสิ่งที่ผมพยายามมากๆ แน่นอนว่า ผมต้องคาดหวัง ว่าผลลัพธ์มันจะต้องออกมาในรูปแบบที่ผมต้องการ และครั้งนี้ก็เช่นกัน ผมพยายามทุ่มเททุกอย่าง ให้ทั้งหัวใจทั้งที่คนอย่างผมไม่เคยให้ใครง่ายๆ ผลลัพธ์ที่ผมต้องได้ ผมหวังที่จะให้มันออกมาดีเช่นกัน "เมื่อก่อนฉันก็รู้สึกแบบคุณ เหมือนที่คุณรู้สึกตอนนี้นั่นแหละค่ะ" เสียงสั่นตอบออกมา แต่ทว่า คิ้วของผมนิ่วเข้าหากัน "เมื่อก่อน?" หัวใจของผมหักวาบ หากสิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจที่มีมากๆ ผมคงไม่คาดหวังมากถึงขนาดนี้ สายตาของผมจับจ้องที่ใบหน้างดงา

Chartchanok Part "คุณคะ ..ป้าว่าคุณทานข้าวก่อนดีไหมคะ เผื่อคุณภาคย์เธออาจจะติดงานแล้วกลับดึก" ฉันละสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเล็กน้อย ก่อนจะมองสบตากับป้าแม่บ้าน"เฮียภาคย์บอกหนูว่าไม่ได้ไปทำงาน เขาบอกว่าตั้งแต่หนูหายไป เขาไม่เคยไปทำงานด้วยซ้ำ อีกอย่างวันนี้ศุภกรก็พึ่งจะคุยกับเขาเรื่องงาน แล้วเฮียภาคย์เองก็ไม่คุยเช่นกัน ..หนูเชื่อว่าเขาไม่ได้ไปทำงาน ..แต่อีกหน่อยเขาคงจะกลับมา" ยอมรับว่าหลายครั้งแล้วที่ฉันพูดแบบนี้ และหลายครั้งแล้ว ที่ฉันพยายามโทรหาเขา และไม่มีคนรับสายสามทุ่มกว่า น้ำตาของฉันคลอหน่วยทุกครั้งที่เหลือบมองเวลา ป้าแม่บ้านบอกว่า เขาออกจากบ้านไปตั้งแต่บ่าย ซึ่งน่าจะเป็นวันเวลาที่เขาทะเลาะกันกับฉันแล้วหายออกไป หลายต่อหลายชั่วโมงที่เงียบหาย ไม่เห็นแม้วี่แววว่าเขาจะกลับมา"คุณคะ.." สีหน้าของแม่บ้าน ที่มองฉันด้วยความห่วงใย ทำให้ฉันเลือกที่จะพยักหน้ากลับไปเบาๆ ฉันเดินไปทานข้าวที่โต๊ะอาหาร แม้จะอยากทานพร้อมเขา อยากคอยเขา แต่เพราะหน้าที่ของความเป็นแม่ ทำให้ฉันเลือกที่จะทำเพื่อลูก โดยการมานั่งทานข้าวเพียงลำพังอาหารวางอยู่บนโต๊ะตั้งมากมาย ทำให้ฉันรู้สึกใจหาย เพราะไม่ว่าจะมอง

"เจี๊ยบไม่ทราบ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เจี๊ยบโกรธแทนคุณนะ ที่เขาเห็นแก่ตัวในเรื่องแบบนั้น แต่ตอนนี้เจี๊ยบอยากให้คุณสบายใจ คือลูกปลอดภัย ส่วนเรื่องอื่น เราค่อยๆแก้ไขนะคะ ..พี่ภาคย์ร้องไห้ นั่นหมายความว่าเขาเองเสียใจ!"ฉันยอมพยักหน้าเชื่องช้า ปวดหัวไปหมด เช่นเดียวกับขอบตา ที่ปวดหนึบไปหมดแล้วเช่นกัน"วันนี้แอดมิดที่โรงพยาบาลสักคืนนะคะ อยู่ใกล้หมอน่าจะดีกว่า พรุ่งนี้เจี๊ยบมีเวรเช้า จะได้มาดูแลต่อเลย""ไม่พักหรือคะ?" ฉันถามออกมาเสียงเบา การกระทำของหมอสาว ทำให้ฉันรู้สึกดี"ตอนนี้เจี๊ยบออกเวรไปแล้วค่ะ ไม่ได้อยู่ในเวลางาน แต่พี่ภาคย์เป็นเหมือนพี่ชายของเจี๊ยบ วินาทีแรกที่จะได้ยินพี่ภาคย์ขอความช่วยเหลือ เจี๊ยบรู้ทันทีว่ามีเรื่องร้อนใจ เจี๊ยบยินดีสละเวลาพักส่วนตัวเพื่อคนไข้ ยิ่งเป็นคนไข้ที่เป็นคนรักของพี่ชาย ต่อให้ไม่ไหว เจี๊ยบก็จะมาค่ะ"ฉันคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา พลางเอ่ยคำว่าขอบคุณออกมาเบาๆฉันถูกย้ายตัวมาที่ห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล หมอเจี๊ยบเป็นฝ่ายจัดการทุกอย่างให้ ไม่นานเกินรอ ประตูห้องพักของโรงพยาบาลก็ถูกผลักเข้ามา ตามด้วยร่างของเฮียภาคย์ที่ถลาเข้ามาหาฉันทันที"ฉัตร เจ็บไหม ยังเจ็บอยู่ไหม ..ข