Semua Bab เด็กของเฮีย: Bab 221 - Bab 230

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ" ฉันเอียงคอมองคนที่ขยับตัวลงจากตัวของฉัน พลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ทิ้งแขนทิ้งขาเหยียดยาว พลางหลับตาพริ้ม สิ้นคำถาม พี่วิชญ์ก็พลิกตัวนอนตะแคงข้าง ยกท่อนแขนแกร่งขึ้นมาพาดกอดที่เอวคอดกิ่ว ก่อนจะลืมตามามองสบตากัน"พี่มีความสุขนี่นา ความสุขของพี่มันกลับคืนมาแล้ว""ทะลึ่งแล้วค่ะ" ฉันมองค้อนคนตัวโตกว่า จนเขาหลุดระบายรอยยิ้มออกมา"พี่ไม่ได้หมายความแบบที่เธอคิดนะ ที่พี่พูด ไม่ได้พูดว่าร่างกายของเธอสร้างความสุขให้กับพี่ พี่ชอบร่างกายเธอ รักร่างกายเธอก็จริง แต่ความสุขที่เป็นความสุขหลักๆ คือการได้นอนกอดเธอแบบนี้ และได้เธอกลับมาอยู่กับพี่ตลอดไปเหมือนเดิม" รอยยิ้มกว้างที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา บอกตรงๆ เลยว่า ฉันไม่เคยคิด ว่าฉันจะสามารถสร้างความสุข และเรียกรอยยิ้มจากเขาแบบนี้ได้"จะไปกินข้าวไหมคะ""พี่อยากกินเธออีกรอบมากกว่า""พี่วิชญ์คะ..." ฉันกดเสียงดุเข้าใส่ ส่งผลให้อีกคนหลุดเสียงหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ"ล้อเล่นครับ ถ้าอย่างนั้นเราออกไปกินข้าวกันนะครับ แล้วพี่จะได้กลับมากินยาตามที่หมอสั่ง" ฉันพยักหน้ารับ ค่อยๆ ลุกลงจากเตียง คราบน้ำรักที่ปลดปล่อยในกายฉันถึงสามครั้งไหลย้อนกลั

ปาลิน หรือ สปาย คือชื่อของฉัน ฉันที่เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมหน้า แม่เปรียบเสมือนนางฟ้าที่เป็นทุกอย่างของฉัน ส่วนพ่อ แม้จะไม่มีความเป็นผู้นำ เพราะติดเหล้าหนัก แต่พ่อก็รักฉันที่สุด นอกจากพ่อและแม่ ฉันก็มีน้องชายที่เป็นทุกอย่าง ไม่เกเร อยู่ในกรอบที่พ่อกับแม่วางไว้ แค่นั้นสำหรับฉัน ก็ถือว่ามันดีมากปัญหาครอบครัว ฉันเชื่อว่าทุกบ้าน ต่างก็เคยมีปัญหาแบบนี้กันทั้งนั้นพ่อดื่มเหล้า เมาแล้วมาทะเลาะกับแม่ นี่คือหนึ่งปัญหาที่เกิดในบ้านของฉันซ้ำๆแม่ต้องเป็นเสาหลัก เลี้ยงครอบครัว ส่งลูกเรียน ทุกอย่างแม่ต้องแบกรับหมดเลย'อดทนก่อนนะทุกคน ฉันจะตั้งใจเรียน จบมาจะได้มีงานดีๆ ทำ ฉันนี่แหละจะเลี้ยงทุกคนเอง'นี่คือสิ่งที่ฉันย้ำกับตัวเองมาโดยตลอด บ้านฉันไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ไม่ได้มีทุกอย่างให้ แต่กำลังใจ กำลังกาย ที่ท่านให้ฉันมาโดยตลอด จะผลักดันให้ฉันไปถึงฝั่งฝันให้ได้ในสักวัน"แม่ ปายจะไปเรียนแล้วนะ" ฉันคว้ากระเป๋าเป้มาสะพายหลัง ทุกครั้งที่ฉันเอ่ยคำนี้ แม่จะรู้ดี ว่าฉันหมายความว่ายังไง"แม่มีแค่นี้ พอไหม" ธนบัตรแบงค์สีม่วงที่อยู่ในมือแม่ ทำให้ฉันใจหายวาบ แม้ฉันจะบอกตัวเองเสมอ ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน สุดท้าย

@วันเสาร์วันนี้ฉันมีติวให้ตะวันฉายตามที่ได้คุยกันไว้ ฉันไลน์ไปหาหมอนั่นตั้งแต่เช้า แต่เขากลับไม่ยอมตอบ รู้นั่นแหละ ว่าที่ไม่ตอบ เป็นเพราะยังไม่ตื่นแน่ๆ พอคิดได้แบบนั้น ฉันจึงเลือกที่จะกดโทรออกหาเขาแทนไลน์ไม่ยอมตอบ แต่เชื่อเถอะ เสียงโทรศัพท์ต้องดังมาก จนปลุกหมอนั่นให้ตื่นได้แน่นอน[โหลล...] นั่นไง ว่าไว้ไม่มีผิด น้ำเสียงงัวเงียติดความรำคาญ มันบ่งบอกว่าเขายังนอนอยู่บนที่นอน"เก้าโมงแล้วนะฉาย นายต้องตื่น" [อื้อออ วันหยุดไงปาย ไว้ตื่นเดี๋ยวโทรกลับนะ]"ไม่เอา ไม่ได้ วันนี้เรามีนัดกันนะ ฉันต้องติวให้นาย"[ติวตอนไหนก็ได้]"ใช้คำว่าตอนไหนก็ได้ไม่ได้ อย่าลืมสิว่าสัปดาห์หน้าเราก็สอบแล้ว สิ่งที่ฉันจะติวให้นาย มันมีผลต่อการสอบมากนะ" […]"ฉาย ฟังฉันอยู่หรือเปล่า ฉันกำลังจริงจังนะ นายไม่เก่งคณิตศาสตร์ แต่วิชานี้ฉันเก่งมาก ฉันจะติวให้นาย ทุกอย่างมันจะได้ราบรื่นไง" […]"อย่าเงียบแบบนี้นะฉาย เราจะจบ มอ.หกแล้วนะ จะทำตัวขี้เกียจเหมือนเดิมไม่ได้"[…]"ฉาย ตะวันฉาย!"[อื้อออ รู้แล้ว แต่ฉันยังง่วงอยู่เลย วันนี้วันหยุดนะ ไม่อยากไปไหน อยากนอน]"ขอแค่วันเสาร์ก็ได้ ติวแค่วันเสาร์ ส่วนวันอาทิตย์ นายก็นอนเต

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉันในช่วงเวลานี้ ไม่ได้เป็นไปในรูปแบบที่ฉันเคยคิดเอาไว้เลยสักนิด เก้าเดือนที่อุ้มท้อง แต่ต้องห่างกับคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูก ได้เจอกันแทบนับครั้งได้ ตลอดเวลาที่อยู่ที่บ้านความผิดพลาดที่ฉันได้ทำลงไป มันทำให้ฉันไม่อยากออกไปไหน บ้าน คือที่ที่ฉันเลือกอยู่ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของการใช้ชีวิตในช่วงนั้น สุดท้ายแล้วคนที่เหมือนจะโกรธฉัน และผิดหวังในตัวฉันมากที่สุดอย่างแม่ ก็คือคนที่ดูแลฉันมากที่สุดในช่วงเวลานั้นเช่นกันแม่ของฉายเอง ก็ไม่ได้ทิ้งขว้างฉัน ท่านมาหาฉันทุกสัปดาห์ที่เป็นวันหยุด ซื้อของมาฝาก ถามไถ่อาการ ชีวิตของฉันมันวนเวียนอยู่แบบนี้ซ้ำๆ จนกระทั่งวันที่จะคลอด วันที่ฉันเจ็บปวดที่สุด คนที่เป็นสามีกลับไม่ได้อยู่เคียงข้าง พอคลอดลูกแล้ว เขาถึงกลับมาซึ่ง ณ วินาทีนั้น ฉันจำคำพูดของแม่ได้ขึ้นใจเลยว่า ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ที่ทุกอย่างมันไม่ได้สวยงามแบบที่ฉันวาดฝัน มันเป็นเพราะ สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ มันเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่เหมาะสม ฉันไม่มีความพร้อมอะไรสักอย่าง และต่อให้ฝ่ายของตะวันฉายจะเพียบพร้อม และพร้อมที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ได้ทำร่วมกัน แต่วุฒิภาวะของท

@มหาวิทยาลัยวันนี้ก็เหมือนทุกๆ วัน ตะวันฉายมาส่งฉันที่ มหา'ลัย ทุกครั้งที่เวลาเรียนของเราไม่ตรงกัน อย่างวันนี้ที่ฉันมีเรียนเช้า ฉายก็มาส่งฉัน ก่อนที่เขาจะกลับไป เพราะเวลาเรียนของฉายคือช่วงบ่าย"หวัดดีปาย หน้าสวย สดใส แล้วกระโปรงก็ยาวเหมือนเดิมเลยนะ" เมยี่เป็นฝ่ายทักฉัน รายนั้นชอบแซวแบบนี้ทุกครั้ง โดยเฉพาะเรื่องกระโปรงนักศึกษาของฉัน ที่ถูกเอ่ยถึงอยู่เป็นประจำ"ฉันสะดวกแบบนี้" และฉันก็ตอบแบบนี้ทุกทีฉันหย่อนสะโพกลงนั่งข้างๆ เมยี่ ด้วยความที่อีกด้าน มีกระเป๋าโน๊ตบุ๊ควางทับอยู่"ฉายนี่ขี้หวงไม่เปลี่ยนเลยนะ ใส่กระโปรงสั้นนิดสั้นหน่อยไม่ได้เลย หวงหนักมาก"ฉันยิ้มกลับไปแทนคำตอบ จริงๆ ฉันไม่ได้อยากใส่ยาวอะไรขนาดนี้หรอก แต่ตอนที่ไปซื้อชุดนักศึกษา ฉันหยิบตัวสั้นแล้วเขามองหน้า ฉันเลยหยิบตัวยาวมาแทนและเขาก็โอเค ไม่เห็นเคยพูดอะไร"แต่ก็อย่างว่าแหละ ฉายต้องหวงหนักมากอยู่แล้ว เพราะปายสวยและฮอตมาก" "ไม่ขนาดนั้น" ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ เมยี่ชอบแซวฉันแบบนี้เป็นประจำเลยLineeeee~โทรศัพท์ของฉันที่ดังขึ้น ทำให้บทสนทนาถูกตัดไป และฉันก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแทน'ย่าของฉลาม : ส่งรูปภาพ 18 รูป'ฉันยิ้มก