All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 211 - Chapter 220

ฉันก้าวขาออกมาจากห้องพัก ตรงมายังห้องอาหารของรีสอร์ท ไม่ยอมให้ทางรีสอร์ทนำอาหารไปส่งแบบที่บอกไว้ เหตุผลมีเพียงแค่อย่างเดียวสั้นๆ คือฉันไม่ได้อยากอยู่ตรงนั้น ไม่อยากเจอเขา ไม่อยากเห็นว่าเขาจะทำอะไรแค่นั้นเอง ฉันตักข้าวเข้าปาก ยกมือปาดน้ำตาที่เผลอไหลออกมาอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่พยายามดึงความสนใจให้มาโฟกัสอยู่ที่อาหาร แต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็อดคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่ดี สุดท้าย ความพยายามที่จะนั่งกินข้าวร่วมกับผู้คนภายในห้องอาหารก็เป็นอันต้องล้มเหลว ฉันปลีกตัวออกมาจากตรงนั้นอีกครั้ง หามุมสงบๆ แล้วต่อสายหาพี่ชายอีกคนในทันทีแต่ครั้งนี้พี่ดลย์ไม่ได้รับสาย ครั้นพอเหลือบตาดูเวลา ก็เป็นไปได้ว่า ตอนนี้พี่ชายของฉันอาจจะยังคงวุ่นวายอยู่กับการเคลียร์งาน บ่ายๆ พี่ดลย์จะเข้าเคลียร์บัญชีรายรับรายจ่าย เช็คยอดรายงานตามที่พนักงานทำไว้ พอค่ำๆ ก็ต้องเข้าไปดูแลผับอีกที พอนึกได้ ว่าเวลานี้พี่ชายของฉันไม่ว่าง ฉันจึงจำต้องละโทรสัพท์ออกจากหูอีกครั้ง คิดไม่ตกเลย ว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้ต่อไปแบบไหนดี "ลูกน้องพี่บอกว่าเธอไม่ยอมกินข้าว" คำพูดของคนทางด้านหลัง เรียกสายตาของฉันให้หันขวับกลับไปมอง พบพี่วิชญ์ที่

@โรงพยาบาล เมื่อรถหรูแล่นเข้ามาจอดในจุดรับส่งผู้ป่วย เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลก็เข็นรถเข้ามารับ โดยมีลูกน้องของพี่วิชญ์เข้าช่วยประคอง มือหนาจับมือฉันไม่ยอมปล่อย ดวงตาคู่นั้นเลื่อนมาจ้องมองหน้าฉัน เขาไม่ปล่อยแน่ๆ จนฉันต้องให้คำสัญญาออกไป "ลินจะรออยู่ด้านนอก พี่วิชญ์เข้าไปหมอก่อน มีเรื่องอะไรค่อยคุยกันหลังจากนี้ลินสัญญา!" "รอพี่นะ" ฉันรีบพยักหน้า ก่อนที่มือหนาจะยอมปล่อยมือฉัน พร้อมๆ กับการพยักหน้าออกมาเบาๆ จากนั้นเจ้าหน้าที่ศูนย์เปลของโรงพยาบาลก็รีบเข็นพี่วิชญ์เข้าไปในห้องฉุกเฉิน หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ ที่ผ่านมาฉันแทบไม่เคยเจอสถานการณ์อะไรที่มันคับขันแบบนี้ด้วยซ้ำ เขาทนให้ตัวเองเจ็บอยู่แบบนั้นได้ยังไงกัน ฉันมีค่ากับเขาขนาดนั้นเลยหรือไง"นี่โทรศัพท์ของนายครับ" ลูกน้องของพี่วิชญ์ยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูพร้อมทั้งกระเป๋าตังค์มาให้ฉัน และเห็นว่า โทรศัพท์ในตอนนี้มีสายเรียกเข้าค้างอยู่บนหน้าจอ เบอร์โทรก็ค่อนข้างชัดเจน คือเบอร์ที่โทรเข้ามาคือเบอร์โทรศัพท์ของพี่ดลย์ "พี่ดลย์..." ฉันกดรับ พลางเอาโทรสัพ์มาแนบไว้ที่ข้างหู [ น้องลินเหรอ ...พี่พึ่งได้รับข่าวเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้ไอ้น้อง

"อยากเช็ดตัวไหมคะ" ฉันเอ่ยทำลายความเงียบ เมื่ออีกคนกอดฉันเอาไว้แน่น และไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยง่ายๆ"ปล่อยก่อนได้ไหมคะ ลินเริ่มหายใจไม่ออก" หลังจากที่บอกเพียงไม่นาน ท่อนแขนแกร่งก็คลายร่างของฉันให้เป็นอิสระ ก่อนที่ฉันจะก้าวถอยออกมาเพียงเล็กน้อย รักษาระยะห่างเพื่อให้เหมาะแก่การพูดคุยกัน"อยากเช็ดตัวไหมคะ" สุดท้ายพี่วิชญ์ก็เลือกที่จะพยักหน้ารับ ฉันจึงเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ เตรียมน้ำใส่กะละมังมาพร้อมทั้งผ้าผืนเล็กสำหรับเช็ดตัว แล้วกลับมาที่เตียงตามเดิม"ถอดเสื้อเองได้หรือเปล่าคะ" "ปวดแผล" สีหน้าที่สลดลงของอีกคน ส่งผลให้ฉันวางกะละมังน้ำที่พื้นที่ว่างบนเตียง ก่อนจะเลื่อนมือเข้าไปปลดเชือกชุดคนไข้ของโรงพยาบาลดวงตาคมเข้มมองที่ฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันมีความรู้สึกแบบนั้น แต่ฉันเลือกที่จะทำในสิ่งที่ฉันกำลังทำ พยายามที่จะไม่หวั่นไหวกับสายตาของอีกคนที่พยายามทอดมองฉันเบือนหน้าหนี ในตอนที่ปลดเชือกผูกเสื้อคนไข้ทั้งหมด แล้วถอดออกจากร่างกายกำยำ มัดกล้ามเป็นลอนๆ สมกับเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี แทบไม่มีส่วนไหนบนร่างกายของเขาที่ดูแย่เลย"ปวดแผลที่แขนหรือที่คิ้วคะ" "ปวดทั้งสอง" "ถ้าอย่างนั้นเช็ดตั

"จะให้ทำทุกอย่างที่อยากทำจริงๆ เหรอคะ ถ้าอยากเรียนต่อ เรียนไปเรื่อยๆ ก็จะยอมแบบนั้นเหรอคะ" ฉันเอ่ยถามออกมาอย่างชั่งใจ ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาพูดเหมือนไม่อยากให้ฉันใช้เวลาไปกับการเรียนนานเท่าไหร่ เพราะเขากลัวว่าเขาจะแก่เกินไป พอตอนนี้ อยู่ดีๆ เขาก็มาพูดกลับคำ"ครับ จะยอมให้ทำทุกอย่างเลย""...""เราแต่งงานกันนะ พี่อยากดูแลเธอ" มือหนากุมมือฉันเอาไว้แน่น ก่อนที่เขาจะโน้มริมฝีปากจูบลงที่หลังมือของฉันหนักๆ "พี่สวมแหวนให้นะ" ฉันพยักหน้าออกมาเบาๆ ก่อนที่อีกคนจะยิ้มกว้าง แล้วสวมแหวนเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉันในเวลาต่อมา ความพอดิบพอดี สร้างความประทับใจให้เกิดในใจของฉันไม่น้อย เขารู้ขนาด รู้ไซส์ เหมือนกับว่า เขาเรียนรู้เรื่องนี้มาเป็นอย่างดี "ขอบคุณสำหรับแหวนวงนี้นะคะ""ชอบไหม" สีหน้าและแววตาที่เหมือนตื่นเต้น ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมา เอาตรงๆ เลยนะ ฉันไม่เคยเห็นพี่วิชญ์ในมุมแบบที่กำลังเห็นอยู่ในตอนนี้เลย "สวยค่ะ ราคาคงแพงอยู่นะคะ""ไม่ได้สำคัญ ขอแค่เธอชอบ กี่บาทพี่ก็จะหามา""จริงๆ ลินก็พอรู้นะคะ ว่าคนอย่างพี่วิชญ์ หากจะทำอะไรสักอย่าง มันไม่มีอะไรยากทั้งนั้น แต่แปลกนะคะ ที่พี่ไม่เรียกลูกน้องให้มา

"ปะ ปล่อยได้แล้วค่ะ ลินจะไปเข้าห้องน้ำ" ฉันหลบสายตาคู่นั้นเป็นพัลวัน แต่ทว่า เขาก็ใช้มือประคองใบหน้าของฉันให้เรามองสบตากันแบบเดิม"พี่วิชญ์คะ" "ครับ" "ปล่อยได้แล้วค่ะ ลินจะลุกไปเข้าห้องน้ำ" ฉันพยายามที่จะลงจากร่างแกร่ง แต่เขากลับใช้แขนโอบรัดที่เอวของฉันเอาไว้แน่นฉันไม่สามารถลงจากตัวของพี่วิชญ์ได้เลย"อย่าพึ่งไปได้ไหมครับ คุยกับพี่ก่อนนะ" "พี่วิชญ์กำลังดื้อนะคะ""เปล่า พี่ไม่ได้ดื้อเลยนะครับ พี่เพียงแค่กำลังถาม ว่าในขณะที่พี่ยอมรับออกมาเต็มปากเต็มคำ ว่าลินเป็นอะไรกับพี่ แต่ลินยังไม่ได้ตอบพี่เลยว่าพี่เป็นอะไรกับลิน มีสิทธิ์เป็นอะไรที่มันคู่กับคำว่าเมียหรือเปล่า" คำพูดของเขาทำเอาใบหน้าของฉันร้อนผ่าว ฉันเม้มปากเอาไว้แน่น หลบสายตาเฉียบคมคู่นั้นเป็นพัลวัน สายตาของเขามันเหมือนไฟร้อนๆ ที่คอยแผดเผา ทำให้ฉันอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้ง ไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย"ลินครับ พี่พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อเธอแล้วนะ เธอล่ะ จะไม่ยืนยันสถานะที่ชัดเจนให้พี่ชื่นใจหน่อยเหรอ" "พี่วิชญ์รู้อยู่แล้วนี่คะ ว่าเราเป็นอะไรกันแล้วอีกอย่าง..." ฉันเว้นช่องว่างเพียงนิด ลอบมองสบตากับดวงตาเฉียบคมคู่นั้นอ