Semua Bab เด็กของเฮีย: Bab 241 - Bab 250

"ปาย..." ฉันปล่อยความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญด้วยการบีบมือตัวเองสุดแรง บีบแรงมาก แรงที่สุดเท่าที่จะแรงได้ อยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง อยากไปกระชากคอไอ้ผู้ชายเฮงซวยเข้ามาถาม ว่ามันทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ในขณะที่มันมีคนอื่น มันเอาฉันกับลูกไปไว้ที่ไหน ในเวลาที่มันเอากับใครที่ไม่ใช่เมีย มันไม่เคยคิดถึงหน้าเมีย ที่กำลังทำหน้าที่เลี้ยงลูกของมันเลยหรือไง"เลว ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ผู้ชายสารเลว!" น้ำตาของฉันไหลพราก หยาดธารใสๆ หลั่งไหลออกมาจากตาอย่างกับสายน้ำ อกของฉันมันสั่น ใจของฉันมันจะขาด ทุกคำพูดของผู้หญิงคนนั้นมันบีบใจฉันมาก ฉันในตอนนี้ ไม่ได้ต่างจากคนที่ตายทั้งเป็น"สามปีที่มึงยังมีกู มึงกล้าไปมีคนอื่นได้ยังไง ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!""ปาย ฮึก... ฮื่อ..." เมยี่กอดฉันเอาไว้แน่น พร้อมกับร้องไห้ออกมาเป็นเพื่อนฉัน แขนที่ยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหมาดๆ โอบกอดที่ตัวฉันไว้อย่างต้องการปลอบใจ"ในวันที่ฉันท้อง ในวันที่ฉันต้องเจอกับอะไรต่อมิอะไร ฮึก... ในวันที่ฉันอยู่ในห้องรอคลอด มันทั้งกลัว มันเจ็บจนจะขาดใจ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนฉันไม่เห็นใครเลย ฮึก... ในขณะที่ฉันแบกรับทุกอย่าง แต่มันกลับทรยศความรักของฉัน มันเหยียบย

"เอากระเป๋าปายไปเก็บเดี๋ยวนี้นะเม ฉันไม่ให้ปายไปไหนทั้งนั้น!" ตะวันฉายออกคำสั่ง ซึ่งฉันปัดมือนั้นออกห่างทันที นึกรังเกียจสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำกับฉันมาก ที่ฉันมาวันนี้ นอกจากฉันต้องการมาเก็บของ มันก็มีอีกหนึ่งอย่างที่ฉันจำเป็นต้องทำ คือการเคลียร์กันให้มันจบทุกอย่าง บอกเขาให้รู้ ว่าผลของการกระทำที่เขาเลือกทำมันส่งผลอะไรบ้าง ในเมื่อใจของฉันมันพัง มันไม่มีความจำเป็นที่เราจะต้องเดินหน้าไปด้วยกัน"ไม่ให้ไปนะปาย บอกมาดิ ว่าเธออยากให้ฉันแก้ตัวแบบไหน ฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเลย" "..." "ปาย..." "พอสักทีเถอะฉาย สามปีนะเว้ยไม่ใช่สามวัน แม้แต่สามวันฉันก็ไม่ยอม สิ่งที่นายทำกับฉันมันมากเกินไป นายคิดว่าฉันจะยังอยากอยู่กับนายต่องั้นเหรอ เห็นใจคนที่โดนกระทำบ้างดิวะ คนที่สาหัสมันคือฉัน คนที่เจ็บมันคือฉัน ฉันก็ควรมีสิทธิ์เลือกทุกอย่างด้วยตัวของฉัน มันถูกต้องแล้วฉาย" "ฉันผิดไปแล้วปาย ฉันยอมรับในส่วนที่ฉันผิดทุกอย่าง แต่เธอก็รู้ว่าเราเลิกกันไม่ได้" "เพราะอะไรฉันถึงเลิกกับผู้ชายเลวๆแบบนายไม่ได้ เพราะฉลามเหรอ เพราะลูกอย่างนั้นเหรอ?""หรือเธออยากให้ลูกของเรามีส่วนที่ขาด พ่อแม่แยกทาง แบบนั้นเหรอปาย" ฉันม

ถูกบล็อกทุกช่องทาง! ผมทิ้งโทรศัพท์ลงบนตัก พลางยกมือกุมขมับอย่างหนักใจ เมียไม่ใช่ของตาย เมียไม่ใช่คนที่จะยอมทุกอย่างตลอดไป แต่ผมก็ยังคาดหวัง หวังว่าปายจะไม่มีวันหมดรักผม เธออาจจะแค่กำลังโกรธ เลยใช้ไม้แข็งกับผมเท่านั้นเอง"สมน้ำหน้ามึง ไอ้พวกเวรเอ้ย ทำบ้าอะไรของพวกมึงกันวะ!" เสียงไอ้กอล์ฟเอ่ยออกมาอย่างเกรี้ยวกราด มันไม่พอใจมากๆ ในสิ่งที่ผมทำ"กูเคยสงสัย ว่าทำไมพวกมึงไม่พากูไปกินเหล้าที่ร้าน กูก็เข้าใจมาโดยตลอด ว่าคนมีเมียอาจจะอยากกินเหล้าแบบอยู่ในสายตาเมีย แต่พวกมึงมันเหมือนเหี้ยดีๆ นี่เอง!"ไอ้จีโน่เมินหน้าออกไปอีกทาง ในขณะที่ผมก็เหมือนกันไอ้กอล์ฟมันไม่ได้มีเวลาให้พวกผมมากนักหรอก มันมีแฟน มันต้องแชร์เวลาของมันให้แฟน แล้วอีกอย่าง ผมกับปายอยู่ด้วยกันทุกวัน มันก็คงไม่คิด ว่าผมจะกล้ามีคนอื่น"ตอนแรกกูก็นึกว่าสปายแค่กลับบ้าน แต่ดูจากสภาพห้อง สภาพมึง และเสื้อผ้าผู้หญิงที่หายไป ที่แท้ผู้หญิงเขาก็รับรู้ความเลวที่พวกมึงแอบทำ!""อย่าเวอร์นักได้ไหมกอล์ฟ มึงไม่เห็นเหรอว่าไอ้ฉายมันเครียดแค่ไหน!""มึงหุบปากไปเลยไอ้โน่ มึงนั่นแหละตัวดี ยัยเหมยอะไรนั่นรู้จักกับมึง แล้วมึงไม่เสือกห้ามไรเลยเหรอวะ""กู

มีการเพิ่มเพื่อนจากหมายเลขโทรศัพท์! มีการส่งคำขอเป็นเพื่อน! Chie... ต้องการเชื่อมต่อกับคุณ08000xxxxx 11 สายไม่ได้รับฉันปล่อยผ่านทุกสิ่งเหล่านั้น ต่อให้แอดเพื่อนทางไลน์จากหมายเลขโทรศัพท์สักกี่ครั้ง ฉันก็ไม่เคยกดยอมรับ ส่งคำขอเป็นเพื่อนทางเฟซบุ๊กก็ปล่อยผ่าน ส่งข้อความทางเฟซบุ๊กทั้งที่ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน ฉันก็ไม่เคยกดยอมรับหรือเปิดอ่าน บ่อยครั้งที่มีเบอร์แปลกโทรมา ฉันรับสายบ้างเป็นบางครั้ง แต่พอรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือใคร ฉันก็เลือกที่จะวางสาย และไม่รับเบอร์นั้นอีกเลยช่วงแรกๆ ยอมรับว่าสาหัสมาก ที่อยู่ใหม่ การใช้ชีวิตแบบใหม่ ฉันไม่ชินกับสิ่งเหล่านั้นเลยสักนิด คล้ายชีวิตของฉันต้องมาเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่แบบจริงจัง หอ.พัก ไม่ได้เลือกจากห้องที่ดีที่สุด แต่เลือกในแบบที่พอจ่ายไหวฉันได้งานใหม่ แต่ยังเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ภายในร้านอาหาร รายได้ไม่ถึงกับมาก แต่เอามารวมๆ กับเงินที่แม่ของฉายโอนให้ฉันทุกเดือน มันก็พออยู่ได้ ไม่ได้ขัดสนอะไรทุกครั้งที่เจอฉาย ฉันคอยหลบหน้าเขาตลอด และเป็นการหลบทุกครั้ง ย้ำว่าทุกครั้งเมื่อฉันรู้ตัวก่อน แต่ถ้าเป็นในจังหวะที่หลบไม่ทัน ฉันก็จะแกล้งมองไม่เห็น และหาโอกาสเ

ใจของฉันสั่นมาก มันหวิวๆ แปลกๆ คนเคยรักกันมากๆ ต้องมาแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนคนไม่รู้จักกัน มันไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้สึกหรอกนะ ฉันรู้สึกและมีสติกับทุกๆ เรื่องที่ฉันเลือกและตัดสินใจ แต่ฉายกลับทำเหมือนไม่รับรู้เลยสักนิดว่าฉันในตอนนี้ต้องแบกรับขนาดไหน ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขาที่ทำพัง แล้วทำไมถึงยังหวังว่าฉันจะยังเหมือนเดิมเวลา 21:20 น.เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ฉันก็ได้แต่นั่งเล่นนอนเล่นภายในห้องเพียงลำพัง ตอนแรกตั้งใจจะชวนเมยี่ออกไปกินข้าวด้วยกัน จะได้ไม่ต้องคิดอะไรฟุ้งซ่าน แต่รายนั้นบ่นปวดหัว เห็นบอกว่ากินยาแล้วจะนอนพัก ฉันจึงปล่อยให้เพื่อนพักผ่อนไป ส่วนตัวเองลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้าโทรศัพท์และกระเป๋าตังค์ เพื่อที่จะลงไปสั่งอาหารด้านล่าง "คะน้าหมูกรอบกล่องนึงค่ะป้า" "ได้จ๊ะ รอแป๊บนะ" ฉันคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา แล้วย้ายตัวเองไปนั่งคอย และระหว่างที่นั่งคอย ฉันก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเข้าโปรแกรมเฟซบุ๊ก หวังที่จะเล่นคอยระหว่างสั่งอาหารแต่ทว่า ทันทีที่ฉันเข้าเฟซบุ๊ก ก็เหมือนหัวใจของฉันจะหยุดเต้นไปชั่วขณะFacebook / Palm อัพโหลดรูปภาพใหม่...'เปิดตัวแฟน'1416 Like 48 Comment 6 S