Semua Bab เด็กของเฮีย: Bab 261 - Bab 270

ความเงียบเข้าปกคลุม เมื่อคนที่นอนอยู่ตรงกลาง เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ทีวีถูกปิดลง เช่นเดียวกับไฟภายในห้องนอน จะมีก็แต่แสงสว่างจากไฟติดผนังที่อยู่ตรงบริเวณระเบียง แม้จะมีประตูกระจกขวางกั้น แต่แสงสว่างของมันก็ยังสอดส่องเข้ามาผมขยับตัว จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของฉลาม คนตัวเล็กหลับสนิท บนตัวของฉลาม มีแขนเรียวพาดกอดทับเอาไว้ พอมองไปยังใบหน้าของคนที่นอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังคนตัวเล็ก น้ำตาของผมก็หลุดเล็ดออกมาอย่างไม่รู้ตัวนี่ลูกผม นั่นก็เมียผม คนทั้งคู่น่ารักมาก ฉลามคุยเก่ง พลอยให้คิดถึงอยู่บ่อยครั้ง ส่วนอีกคนที่เป็นแม่ของลูกนั้น ความดีของเธอ ความน่ารักของเธอ มันก็ยังฝังลึกอยู่ในห้วงของความทรงจำ ต่อให้วันเวลาจะผ่านไป ผมก็คงไม่ลืมผมอยากให้สปายให้อภัยผมมากๆ แม้จะรู้ตัว ว่าผมทำให้ทุกอย่างพัง ผมทำลายความรักความไว้ใจที่เธอมีให้ แม้สปายจะยืนยัน ว่าระหว่างเรา การเป็นเพื่อนมันอาจจะจีรังมากกว่า แต่ใครบ้าง ที่จะอยากให้มันเป็นแบบนั้น แล้วใครบ้างจะทนได้ สุดท้ายเหตุผลที่ทำให้ผมยอมตกลงรับสถานะเพื่อนออกไป เพราะผมไม่อยากทำให้ระหว่างเรา มันแย่มากไปกว่านี้เท่านั้นเองผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้คนเป็นลูก แล้ววางริมฝีป

"ฉันมีสิทธิ์ที่จะคบกับใครก็ได้นะฉาย จริงๆ แล้วฉันมีสิทธิ์จะมีคนใหม่ เพราะตัวของนายเอง ก็มีไปแล้วเหมือนกัน" ฉันยืนยันในสิ่งที่ตัวเองคิด ฉายไม่มีสิทธิ์มายุ่งอะไรกับฉันทั้งนั้น ระหว่างเรา ทุกอย่างมันควรเป็นไปในรูปแบบที่เราตกลงกัน"ฉันยังไม่กลับตอนนี้หรอก เพราะตอนนี้ฉันยังอยากอยู่กับลูก ต่อให้ปู่และย่าของฉลามจะจบงานที่โรงเรียนแล้ว ฉันก็ตั้งใจที่จะอยู่ต่ออีกสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปทำงาน" "แล้วหมอนั่น?""ฉันไม่ได้นัดเขามา ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับลูก ฉันแทบไม่แตะโทรศัพท์ด้วยซ้ำ" "หมอนั่นอาจจะทำให้เธอเห็นถึงความพยายาม แล้วสุดท้าย เธอก็คงจะใจอ่อนในสักวัน"ฉันจ้องตากับฉายตรงๆ ในจังหวะที่เขาเอ่ยคำนั้น ฉันไม่ยอมหลบสายตา เพราะฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องที่เขาพูด หกปีที่มีผัวมา ฉันไม่สามารถลืมทุกอย่าง แล้วมีใหม่ได้ง่ายๆ กลับกัน ต่อให้ฉันจะยังลืมไม่ได้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ฉันจะกลับไปอยู่ดีและตะวันฉายก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายฉันแบบนี้!"หกปีที่เราคบกัน สามปีที่นายนอกใจฉัน มันทำให้ฉันไม่กล้าไว้ใจใครทั้งนั้น ผู้ชายสำหรับฉันมันน่ากลัวกว่าที่ฉันคิด แม้กับคนที่ฉันคิดว่า รู้จักดี สุดท้ายฉันยังรู้จักเขาไม่ดีพอ.

"กลับกันเถอะ" ฉันคว้ามือของเพื่อนมาจับเอาไว้ ส่วนอีกคนได้แต่ถอนหายใจออกมา แต่สุดท้ายแล้ว เมยี่ก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี"ไม่ต้องห่วงหรอกเม อย่าเก็บเรื่องนี้ไปคิดมากเลยนะ นี่เป็นวิธีที่ฉันเลือกแล้ว ฉันต้องการแบบนี้ ฉันต้องการให้มันจบแบบนี้จริงๆ""อื้อ ถ้าเป็นเรื่องของพี่ไปรท์ ฉันโอเค ฉันเข้าใจ ว่าเธอคงจะสามารถตัดได้ง่ายๆ เพราะระหว่างเธอและเขา มันไม่ได้มีเรื่องราวอะไรต่อกัน แล้วกับพ่อของฉลามนี่ล่ะจะยังไง ตอนนี้เธออาจจะบอกว่าไม่กลับไป แต่การพบกัน คุยกันเรื่อยๆ ทุกอย่างมันจะจบอยู่ที่แค่นี้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ที่ฉันพูด เพราะฉันเองก็อยู่กับเธอ ในวันที่เธอรู้สึกแย่มากๆ มันไม่มากเกินไปใช่ไหม ที่ฉันจะห่วงเพื่อนฉัน และฉันก็ไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายเพื่อนฉัน" ฉันยิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น พลางบีบมือเพื่อนเบาๆ"ความรู้สึกของฉัน ฉันยืนยันว่ามันมีแค่นั้น แต่บางอย่าง ฉันก็ต้องคุยกับเขาอยู่เหมือนกัน"สิ่งที่สไปรท์เล่ามา ประมาณว่าฉายใช้โทรศัพท์ของฉันเพื่อคุยกับเขา ซึ่งจริงๆ แล้วฉันไม่รู้หรอก ว่าความจริง ทุกอย่างมันได้เป็นแบบที่เขาพูดหรือเปล่า แต่หากฉายทำมันจริง ฉันเองก็รู้สึกไม่โอเคเช่นกัน...เมยี่

Lineeeee~ผมมองข้อความที่อยู่ตรงหน้าไม่วางตา หัวใจเต้นแรงมาก ตอนที่รู้ว่า ข้อความถูกส่งจากใคร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อนด้วยซ้ำ ส่วนมากก็มีแต่ผมที่เป็นฝ่ายติดต่อไปเอง "นี่ปายยอมคุยกับมึงดีๆ แล้วเหรอ" ไอ้กอล์ฟที่นั่งข้างๆ แอบมองหน้าจอโทรศัพท์ของผมพร้อมกับเอ่ยออกมา สีหน้าของมันดูแปลกใจมาก เหมือนมันกำลังคิดในใจว่า ผมเลวมาก มากพอที่สปายจะไม่กลับมา"มองกูแบบนี้ทำไม ทุกทีกูก็เห็นมีแค่มึงที่ตามไปป่วนเขา การตามไปหึงหวง แม้กับคนที่คอมเมนต์บนเฟซบุ๊กเขา แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจ ซ้ำยังลบคอมเมนต์ของมึงทิ้งอย่างไม่ใยดี กูว่าแบบนี้มันชัดเจนนะ ว่าเขาเทมึงแล้วจริงๆ" ได้ยินคำพูดของเพื่อนแล้วรู้สึกแย่ชะมัดเลย"แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ มีแต่มึงที่เป็นคนลิขิตมัน""รู้มาก ถ้ากูไม่มีหวัง เขาจะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาแบบนี้ไหม" ผมตอบอย่างหงุดหงิดใจ พลางเปิดไฟล์ที่ถูกส่งเข้ามา และพบว่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนทั้งหมดเลย"เขาใจกว้างดีนะ ทำกับเขาเอาไว้ขนาดนั้น เขายังมีน้ำใจถึงขนาดนี้" มันยกยิ้มมุมปาก พลางตวัดสายตามองแรงใส่ไอ้จีโน่อีกคน"ถ้ากูเป็นมึงนะไอ้จีโน่ กูจะเป็นเพื่อนที่ไม่ม

ฉัน แม่ฉัน และฉลาม เราเลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่กับคุณย่าตลอดทั้งวัน บนใบหน้า ดวงตา เท่าที่เห็นยังไม่มีวี่แววว่าจะยุบลงง่ายๆ เห็นจะมีตรงบริเวณริมฝีปาก ที่พอจะยุบลงบ้าง ส่วนตามผิวตัว รอยผื่นแดงๆ ไม่ถึงกับหายไป แต่ย่าของฉลามบอกว่าไม่ค่อยจะคันสักเท่าไหร่ การหายใจกลับมาเป็นปกติ มีรู้สึกอึดอัดบ้าง แต่โดยรวมแล้ว อาการดีขึ้นตามลำดับ"คืนนี้ให้ปายมาอยู่เฝ้าแม่นะคะ พ่อกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านก็ได้""ไม่เป็นไรหรอกลูก ให้พ่ออยู่กับแม่ก็ได้ ส่วนปาย อยู่เป็นเพื่อนฉลามกับยายละกันนะ" ปู่ฉลามเป็นคนเอ่ยออกมา ฉันอยากอยู่กับลูกนะ แต่เป็นไปได้ ฉันก็อยากอยู่ดูแลท่านตรงนี้ อย่างน้อยๆ ผู้หญิงด้วยกัน อาจจะเข้าใจว่าท่านต้องการอะไร อยากได้แบบไหน ฉันอาจจะคล่องตัวกว่า แล้วสะดวกลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อดูแลคนป่วยได้"ให้พ่ออยู่เป็นเพื่อนแม่น่ะดีแล้วลูก ปายอยู่กับฉลามนะ นานๆ กลับบ้านที จะได้มีเวลาอยู่กับลูกด้วย"ฉันหันกลับไปมองแม่ตัวเองเพื่อขอความเห็น ส่วนแม่ฉันก็พยักหน้าออกมา "ไว้ถ้าปู่ของฉลามกลับบ้านไปอาบน้ำ ปายอยู่กับย่าก่อนก็แล้วกันลูก" ครั้งนี้เป็นความเห็นของแม่ฉัน"ได้ค่ะ ถ้าพ่อไปอาบน้ำ เดี๋ยวปายอยู่กับแม่เอ