Semua Bab เด็กของเฮีย: Bab 281 - Bab 290

"ไว้จบคลาสเจอกัน เดี๋ยวฉันไปรอที่รถพี่ละกัน""อื้อ" ผมตอบรับสั้นๆ รถผม เธอก็คงจะรู้ เพราะเธอมีโอกาสได้นั่งรถผมแล้วหลายครั้ง ครั้งแรก ก็ตอนที่หวังดี พาออกมาจากผับ ส่วนครั้งที่สอง ก็พาไปที่คอนโดของผมเพื่อรอแม่ผม ส่วนครั้งที่สาม ก็ตอนที่แม่ผมรบเร้าให้ไปรับเธอมากินข้าว พอเข้าใจแบบนั้น ผมก็ไม่คิดจะถามอะไรให้มันมากความ คุยกันแค่นั้น ยัยนั่นก็แยกตัวออกไป โดยที่ไอ้เจ้าบาส วิ่งเข้ามาแย่งพื้นที่ข้างตัวผมทันทีเช่นกัน"ไอ้หลาม คนนั้นเหรอวะ ที่มึงไปแรดด้วย""ช่วยพูดให้มันดีๆ" ผมเลือกที่จะส่ายหน้าไปมา ขวางหูขวางตากับคำพูดของเพื่อนชะมัดเลย "เออๆ งัั้นมึงก็สรุปสักทีสิ ตกลงที่เล่าให้ฟัง คนนี้เหรอวะ""อื้อ ชื่อน้ำหวาน อยู่ปีสอง ไม่มีอะไรหรอก คงไม่มีใครคิดที่จะจับใครทั้งนั้น" จากที่ประเมินสถานการณ์ หากยัยนั่นคิดจะจับผมจริงๆ เธอโวยวาย เธอทำมากกว่านี้แล้วแหละ ก็อย่างว่า ตามที่ผมเห็น ต่างฝ่ายต่างไม่มีสติกัน บางทีสิ่งที่ทำให้เธอยอมคบกับผม เพราะเธอคงไม่อยากเสียตัวฟรี อีกทั้ง อาจจะรู้ตัว ว่าตัวของเธอเองก็มีส่วนผิดอยู่เหมือนกัน"จะว่าๆ ไปแล้ว คล้ายหมวยลี่ของมึงเลยนะ เรียบร้อย น่ารัก มองดีๆ น้องสวยอยู่นะ" โท

ผมมองเพื่อนตัวเองโดยใช้เพียงหางตา ไม่นานนัก ก็ตวัดตามามองคนที่อยู่ตรงหน้าตามเดิมเธอฉีกยิ้มกว้าง มองหน้าผม สลับกับเพื่อนของผมไปมา จากนั้นก็หยุดมองที่หน้าผมเพียงอย่างเดียว"ข้าวที่สั่งให้เมื่อเช้า ถูกใจพี่หรือเปล่า" "อะไรจะหวานขนาดนั้น มีสั่งข้าวให้กันด้วย" ไอ้บาสแซวยิ้มๆ มันยิ่งทำให้เจ้าของคำถามยิ้มกว้างมากกว่าเดิม"สลับกันไง เมื่อวานพี่ฉลามสั่งให้ฉัน วันนี้ฉันเลยสั่งให้คืนบ้าง" เธอแนบหนังสือไว้ที่กลางอก ใช้สองแขนกอดหนังสือเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยออกมาใหม่"ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ จะไปรอเพื่อน เดี๋ยวเพื่อนมาไม่เจอ""ครับผม แล้วเจอกันนะ" ยัยนั่นชูมือข้างหนึ่งเป็นเชิงบอกลา จากนั้นเธอก็หมุนตัวกลับไปทิศทางเดิม"สัสเอ้ย อย่างขาวเลยว่ะ" "...""ซ่อนรูปสุดๆ น้องคนนั้นของมึง สเปคกูเลยว่ะหลาม!" ผมหันมองเพื่อนตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะชักสีหน้าออกมา"กูพูดอะไรผิดวะ มึงก็ดูสิ่งที่เราเห็นสิ แตกต่างจากเดิมมาก น้องมีแรงผลักดันอะไร ถึงลุกขึ้นมาแต่งตัววะ ลุกส์นี้เกิดชะมัด" "เกิดตรงไหน เสื้อก็รัดแบบนั้น กระโปรงก็โคตรสั้น" "อย่าเชยนักเลยหลาม แบบนั้นใครๆ เขาก็ใส่กัน มึงแค่เคยเห็นน้องในมุมที่เรียบร้อยมากๆ พอมา

ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้เงียบๆ ไม่ได้ถามออกไปหรอก ว่าคนขี้อิจฉาที่ว่าคือใคร ไม่ได้ถามด้วยว่า หากทำแบบนั้นแล้วมันดีตรงไหน คิดเพียงว่า คนทุกคน มีโลกความเป็นส่วนตัว มีเหตุผลส่วนตัวของใครของมัน@คอนโดมิเนียมของฉลาม "วันนี้กินไข่เจียวละกันนะ""อื้อ" ผมเหลือบตามองเจ้าของคำพูดเพียงนิด ก่อนเข้าห้อง เธอก็ใช้คีย์การ์ดที่เธอมี เข้ามาในห้องอย่างง่ายดาย ทำเหมือนเธอนั่นแหละ ที่เป็นเจ้าของห้องซะเอง แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยๆ เธอก็นิสัยดีใช้ได้ ตั้งแต่วันที่เธอก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่ หากจะมองในมุมที่ควรระวัง ว่าเธออาจจะเป็น มิจฉาชีพ!แต่แล้วก็ไม่มีสิ่งใดภายในห้องนี้หายไป อีกทั้ง เธอยังทำตัวมีประโยชน์ใช้ได้ ถือซะว่า การที่ผมก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เพื่อเปิดรับอีกคนให้เดินเข้ามา แล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมกันเพราะความจำเป็น มันไม่มีสิ่งใดเสียหายเท่านั้นก็พอ ผมถอดรองเท้าให้เป็นระเบียบ ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นรองเท้าของผู้หญิงวางอยู่ก่อนแล้ว ผมมองตามหลังร่างเล็กที่เดินไปก่อน เห็นว่า เธอปลดกระเป๋าสะพายออกจากตัว จากนั้นก็ตรงเข้าไปในห้องครัว ผมถอนหายใจหนักๆ เหลือบตามองรองเท้าของผู้หญิงสองคู่ตรงหน้าอีกครั้ง จา

ผมเลือกที่จะละเลยสีหน้างุนงง ที่ทำเหมือนยังไม่เข้าใจของอีกคน "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันจะพาเธอออกไปกินข้าว""ดะ เดี๋ยว แล้วเรื่องที่ฉันทำให้พี่ไม่โอเคล่ะ พี่ให้อภัยฉันหรือเปล่า พี่รับคำขอโทษของฉันไหม""สัญญาก่อนสิ ว่าเธอจะไม่เลิกกับฉัน แล้วฉันจะยกโทษให้เธอ"เรามองสบตากันอีกครั้ง ซึ่งแววตาคู่นั้น ถ่ายทอดความรู้สึกหลายๆ อย่างออกมาอย่างชัดเจน งุนงง ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยังไม่แน่ใจ ว่าเรื่องที่เธอกำลังเผชิญมันคือเรื่องจริงไหม แต่ผมไม่อยากรอให้เธอใช้เวลาเพื่อปรับจูนกับอะไรให้มันมากมาย อยากได้คำยืนยันว่าเราจะไม่เลิกกันเท่านั้นก็พอ "ไหนบอกว่าเข้าใจไง ว่าอารมณ์ของคนที่โดนทำอะไรลับหลังมันรู้สึกแย่แบบไหน""โอเค ฉันเข้าใจ""แล้วทำไมถึงไม่พูดออกมา ว่าเราจะไม่เลิกกัน""ฉันแค่ยังไม่แน่ใจ พี่เมาหรือเปล่า ดื่มมาไหม มีสติไหม ฉันแค่กลัวว่าเรื่องที่พี่พูด มันจะไม่...""มันคือเรื่องจริง สิ่งที่ฉันพูดกับเธอ มันคือเรื่องจริง!""...""แปลกเหรอ ในเมื่อฉันกับเธอ เข้ามาเกี่ยวข้องกันเพราะความผิดพลาด แม้จะพูดได้เต็มปาก ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่เต็มใจ แต่สุดท้าย เราก็เป็นของกันและกันไปแล้ว ความจริงข้อนั้น ไม่ว่

"อื้ออออ มะ ไม่" ผมกดริมฝีปาก บดขยี้ซ้ำๆ ลงไปที่ปากของอีกคน ลมหายใจที่เป่ารดกัน เป็นคำตอบที่ค่อนข้างชัดเจน ว่าในตอนนี้ เราแนบชิดกันมากแค่ไหน มือเรียวพยายามที่จะดันหน้าของผมออกห่าง ยิ่งยามที่ผมพยายามบังคับให้เธอเผยอปาก เพื่อที่จะสอดปลายลิ้นเข้าไป อีกคนจึงเปลี่ยนเป้าหมาย โดยการรัวกำปั้นเล็กๆ ฟาดลงมาที่อกของผมรัวๆ"หายใจไม่ออก" เธอรีบโวยวาย เมื่อสิ่งที่พันธนาการโดยการสร้างจากผมหลุดออกจากกัน "หายใจไม่ออกก็รีบๆ เปิดปาก ไม่ใช่ต่อต้านแบบที่เธอทำ" "ไม่ได้บอกว่าจะให้จูบไง" "ไม่ได้จะจูบไง แค่ลบรอยคนอื่นที่มันทิ้งไว้เท่านั้นเอง"อีกคนจ้องหน้าผมเขม็ง แล้วพยายามที่จะเม้มปาก "แต่เท่าที่เห็น คือเธอไม่ได้เต็มใจที่จะให้ฉันลบสักเท่าไหร่""แล้วใครบอกว่าของแบบนี้มันลบได้ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ควรที่จะปล่อยผ่านไม่ใช่หรือไง ใครบ้างล่ะ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้" "ฉันรู้ ว่าไม่มีใครเปลี่ยนแปลงอดีตได้ ในเมื่อเปลี่ยนไม่ได้ กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ฉันจึงต้องลบทุกอย่าง แล้วทิ้งสัมผัสของฉันเอาไว้แทนไง""พะ พี่ จะทำอะไร" ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะจับมือบางเอาไว้แน่น แล้วดึงออกมาจากมุมนั้น เป้าหมายคือการก้าวขาเข