Semua Bab เด็กของเฮีย: Bab 61 - Bab 70

ความรู้สึกใจหายเกิดขึ้นพร้อมอาการตัวสั่น สายสนทนาถูกตัดไป หลังจากที่ฉันได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่าง เสียงแตรรถที่ดัง เสียงเบรครถที่คล้ายกับเหยียบลาก พร้อมกับเสียงที่เหมือนมีอะไรกระแทกกันสักอย่าง ก่อนที่สายสนทนาจะตัดไป ทำให้อาการกระวนกระวายและร้อนรุ่มที่ใจเกิดขึ้นหลังจากนั้น ฉันพยายามควบคุมสติแล้วโทรออกหาพ่ออีกครั้ง หัวใจของฉันคล้ายกับมีความหวังเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณรอสาย เสมือนเมื่อสักครู่ มืออาจจะพลาดโดนจุดวางสายไป ตู๊ดดดด.. ตู๊ดดดด.. ตู๊ดดดด.. ติ๊ด.. (ฮัลโหลสวัสดีครับ..) น้ำเสียงที่ไม่คุ้นเคยบวกกับเสียงผู้คนที่ดูวุ่นวายดังเล็ดเข้ามาตามสาย ฉันบีบมือตัวเองด้วยหัวใจที่สั่นก่อนจะร้องถามออกไปทันที "นั่นใครคะ ..เมื่อกี้ฉันยังคุยกับเจ้าของโทรศัพท์อยู่เลย แล้วคุณมารับโทรศัพท์ได้ยังไง" (คุณเป็นอะไรกับเจ้าของโทรศัพท์หรือครับ..) น้ำเสียงที่ดูร้อนรนส่งผลให้ฉันเดินวนคล้ายคนที่ร้อนใจ คิ้วสวยได้รูปนิ่วเข้ากันเป็นปม ข่มความอึดอัดเก็บซ่อนเอาไว้ แว๊บหนึ่งที่เผลอคิดไปว่าพ่อฉันกลับไปยุ่งเกี่ยวกับการพนันจนเจ้าหนี้ตามรังควานอีกหรือเปล่า แต่สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะรีบสนทนากับปลายสายให้เข้าใจกันไวๆ

"อื้ออ.. ว๊าย พะ พี่ภาคย์" ฉันได้ยินเสียงนั้นหลุดออกมาจากปากของคนที่อยู่ด้านหน้า ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณส่งผลให้ฉันได้ยินเสียงสะอื้นของตัวเองอย่างชัดเจน ฉันเจ็บ ฉันปวด ทุกสิ่งที่ฉันเจอ มันเกินกว่าจะรับไหว รอยแผลที่ถูกเศษแก้วบาดเมื่อวาน กระแทกกับความแข็งของพื้น ขณะที่ฉันหมดแรง ทิ้งร่างลง ส่งผลให้เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลของฉันอีกครั้ง แต่ทว่า มันกลับไม่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด เพราะทุกความเจ็บปวด มันถูกหล่อหลอมไปที่หัวใจ หากธารน้ำตาที่ไหล สามารถวัดระดับจากความเจ็บปวดได้ ฉันเชื่อจนหมดหัวใจ ว่าน้ำตาของฉัน มันจะไม่เป็นเพียงหยาดน้ำใสๆที่ไร้ค่า แต่ฉันเชื่อว่า ธารน้ำตา มันจะแปรเปลี่ยนเป็นสายเลือดอย่างแน่นอน "พี่ภาคย์คะ.." ฉันเงยหน้ามองสบตากับผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่น้ำตายังไหลพราก คำว่า 'พี่' ที่ผู้หญิงคนนั้นเลือกใช้ เป็นคำที่ฉันอยากจะใช้เหมือนกัน หากแต่คนที่มีสิทธิ์เอ่ยเรียกเขาด้วยสรรพนามนั้น เป็นผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ฉัน.. สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นเผยความกังวลจนฉันรู้สึกได้ คำพูดของเธอขาดหาย มีเพียงสีหน้าแห่งความรู้สึกผิด ที่ถูกถ่ายทอดออกมา แต่ฉันมองว่าผู้หญิงที่ชื่อลินดา ไม่จำเ

"อวดดี ..อวดดีให้มันตลอดก็แล้วกัน อย่ามาร้องขอความช่วยเหลือจากกูก็แล้วกัน!" เสียงร้องตะโกนดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถง ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่คิดที่จะสนอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ฉันต้องการจะพูด ฉันพูดออกไปแล้ว และไม่คิดที่จะกลับไปพูดอะไรอีกทั้งนั้น สำหรับฉัน ทุกอย่างมันค่อนข้างที่จะชัดเจน และมันจบแล้วจริงๆเที่ยงคืนกว่า ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะออกไปโดยไม่มีจุดหมาย ฉันเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ โดยไม่รีบร้อนอะไร รู้ดีว่าแถวหมู่บ้านที่เฮียภาคย์อยู่ ระบบความปลอดภัยดีมาก หากฉันหาแท็กซี่จากแถวนี้ แล้วคนขับคิดที่จะทำอันตรายต่อฉัน ทุกอย่างมันคงไม่ง่ายขนาดนั้นเช่นกันฉันยื่นธนบัตรแบงค์สีม่วงให้แก่คนขับแท็กซี่ ก่อนที่จะเอ่ยคำว่าไม่ต้องทอนออกมา มือเรียวคว้าถุงกระดาษหลายใบที่ฉันให้แท็กซี่จอดแวะให้และบอกให้คอยระหว่างซื้อสิ่งของเหล่านี้ ก่อนจะก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านในโดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับไปอีกเลย"ค้างคืนค่ะ ..เช็คเอาท์พรุ่งนี้ประมาณเก้าโมง" ฉันวางบัตรประชาชนและธนบัตรให้แก่พนักงานของโรงแรมระดับหรูก่อนที่คีย์การ์ดห้องพักจะถูกยื่นมาให้ ฉันคลี่ยิ้มกลับไปเล็กน้อย ก่อนจะถอยออกมาจากตรงนั้น และตรงไปยังห้องพักทันท

ผมคว้าขวดเหล้าขวดใหม่ พร้อมทั้งแก้วใบใหม่มาวางที่ตรงหน้าอย่างใจเย็น ไม่มีความจำเป็นเรื่องไหนที่ผมต้องร้อนใจ เพราะสุดท้ายผู้หญิงอวดดีที่ตะโกนใส่หน้าผมเมื่อกี้ก็ต้องซมซานกลับมาหาผมทันทีดวงตาคมเฉียบตวัดมองร่องรอยบาดแผลที่มือของตัวเองเล็กน้อย พร้อมกับดึงกระดาษทิชชู่มาปาดเช็ดเลือดออกอย่างใจเย็นเวลาผ่านไป..ผมยังนั่งคอยอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน บรั่นดีขวดใหม่ถูกเปิดอีกครั้ง เป็นจังหวะที่ศุภกรวิ่งเข้ามาพอดี"ไม่มีใครอยู่ที่บ้านหลังนั้นครับ""..." ผมเหลือบตามองเจ้าของคำพูดนั้น พร้อมกับกรามที่บดเข้าหากันแน่น"คุณฉัตรไม่ได้กลับไปที่นั่นจริงๆครับ!""กูไม่เคยบอกเหรอ หากทุกคำสั่งจากกูมึงไม่สามารถทำได้ มึงไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาให้กูเห็น!""นายครับ พ่อของคุณฉัตร ..ถูกรถชนเมื่อตอนเวลาประมาณเที่ยงกว่า สะ เสียชีวิตคาที่ครับ.." ศุภกรหลุบตามองต่ำ มือกำเข้าหากันด้วยความอึดอัด ก่อนจะเงยหน้ามองสบตากับเจ้านายอีกครั้ง จากนั้นก็เอ่ยอีกเรื่องออกมา"คุณฉัตรเธอกลับไปที่บ้านหลังนั้นตอนประมาณสามทุ่ม เธอร้องไห้ คาดว่า เธอน่าจะทราบเรื่องของพ่อเธอแล้ว!"หมับบบ~"แล้วคนที่กูส่งไปเฝ้าที่นั่นมันหายหัวไปไหน!"คอเสื้อของ

โครมมมมมมม!เพล้งงงงงงงงงง!"ว๊ายยย อย่า ไปตามคุณดลย์กับคุณลินเร็ว!"เพล้งงงงงงงง!"กรี๊ดดดดดดด!" เสียงกรีดร้องของแม่บ้าน ไม่ได้ทำให้ผมหยุดการกระทำ ทุกคนต่างแตกตื่นกันเป็นพัลวัน แต่ผมก็ยังเดินหน้า ทำตามอารมณ์ของผมต่อไปเพล้งงง! เพล้งงงง!เพล้งงงงงงงง!"ไอ้เหี้ยภาคย์ มึงทำอะไรของมึงวะ!"เสียงของไอ้ดลย์ดังขึ้น ในขณะที่ตัวของมันรีบวิ่งลงบันไดมา แน่นอนว่า ผมเดินหน้าเพื่อเข้าถึงตัวมันให้เร็วที่สุดเช่นกันหมับบบ!คอเสื้อของมันถูกผมกระชากเข้าหา ก่อนที่มันจะมองสบตากับผมด้วยความไม่เข้าใจ"ฉัตรชนกอยู่ไหน!""ถามกู?" ธีรดลย์เลิกคิ้วสูง ท้าทาย"กูถามว่าเมียกูอยู่ไหน!""พะ พี่ภาคย์.." ลินดาที่วิ่งลงบันไดมาตามหลัง และได้ยินคำพูดของผมอย่างชัดถ้อยชัดคำ มองมาที่ผมอย่างไม่เชื่อสายตา ซึ่งผมตวัดมองเธอเพียงหางตา แล้วหันมาหยุดมองที่หน้าของธีรดลย์ตามเดิม"ฉัตรชนก ..มึงเอาฉัตรชนกไปซ่อนที่ไหน มึงคิดจะลองดีกับกูใช่ไหม!""มึงหยุดบ้าสักทีได้ไหมวะ เด็กบ้านั่นเกี่ยวอะไรกับกู!"ไอ้ดลย์พยายามจะปัดมือผมออกห่าง ทั้งที่มันไม่สามารถจะปัดได้"มึงเคยเข้ามายุ่งเรื่องของกู มึงเคยเข้ามาเสือกเรื่องของกู และกูเชื่อว่าการที่ฉัตร