All Chapters of บุปผาพรางเล่ห์: Chapter 11 - Chapter 20

“ตำนานเล่าต่อกันมาเช่นนั้นไม่ผิดหรอก กระนั้นเส้นทางนั้นมีเพียงความตายที่รออยู่ ไม่มีผู้ใดที่เข้าไปแล้วรอดกลับออกมาสักคน” เอ่ยจบหม่าชิงเหลยก็ขมวดคิ้วใบหน้าเคร่งเครียดเขาหันไปสบตากับผู้อาวุโสที่มาจากสามตระกูล ด้วยดวงตาเป็นกังวล หรือความลับที่พวกเขาทั้งสี่สามารถปิดบังเอาไว้ได้นานกว่ายี่สิบห้าปีจะมีอันต้องถูกเปิดเผย“ท่านบอกว่าท่านปิดทางเข้าเอาไว้ แล้วคนเหล่านั้นจะลงไปได้อย่างไร เป็นไปได้หรือไม่ว่ายังมีเส้นทางอื่น” หลิวหรงเอ่ยถามขึ้น“มีเพียงวิธีเดียวที่จะพิสูจน์” หลินเจ๋ออี้ยักไหล่ “ลงไปดูอย่างไรเล่า หากมีเส้นทางอื่นแน่นอนว่าต้องเชื่อมเข้าหากัน ลงไปดูเมื่อไหร่ก็เห็นเองว่ามีเส้นทางอื่นหรือไม่ หากไม่มีแล้วเขาจะขึ้นมาได้อย่างไร ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะปีนขึ้นมาได้ กระโดดลงไปนั้นง่าย แต่ปีนกลับขึ้นมาโดยที่ไม่มีใครเห็นนั้นเห็นชัดว่าไม่ง่าย เพราะคนของตระกูลหม่าเฝ้าเอาไว้ตลอดเวลายังไม่สังเกตเห็น”ดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วยกับความคิดนี้ของหลินเจ๋ออี้ ดังนั้นทุกคนจึงเอาแต่เงียบ“ข้าขอปรึกษาหารือกับคนในตระกูลสักวันเถิด เรื่องการเปิดประตูนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงแม้จะเปิดได้ก็ต้องมีคนนำทางพวกท่านลงไป ข้าสา

“ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของป๋ายฉานไม่ใคร่จะดีนัก “ท่านรองประมุขเยว่แห่งวังบุปผาใต้ นางคือหนึ่งในผู้ที่มาที่นี่เจ้าค่ะ”“นางมาด้วยตัวเองหรือ” เยว่ป่ายเหอไม่ปิดบังความประหลาดใจป๋ายฉานขมวดคิ้ว “เจ้าค่ะ แต่นางมาในฐานะกุนซือเช่นกันกับท่าน”“แล้วนางบอกผู้อาวุโสหม่าว่าอย่างไร”“รองประมุขเยว่แห่งวังบุปผาใต้ เดินทางไปยังหวงยี่ซานตะวันออก ทั้งนี้เพื่อไปพบท่านประมุขเจ้าค่ะ”“ถึงกับใช้อาจารย์มาอ้างเชียวหรือ” เยว่ป่ายเหอไม่เข้าใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย “แต่เห็นชัดว่านางคงได้รับอนุญาตแล้ว หาไม่นางจะกล้าทำเช่นนี้หรือ” กล่าวจบก็ครุ่นคิดเล็กน้อย “ช่างเถิด ไปดูก็แล้วกันว่านางมีแผนจะทำอะไร”เมื่อมาถึงห้องโถงคฤหาสน์ตระกูลหม่าเยว่ป่ายเหอถึงกับต้องกุมขมับ นางมองเยว่จื่อจิงอยู่ในชุดสีแดงทะมัดทะแมง ในมือถือพัดผ้าไหมสีแดงปักลายดอกบัวสะบัดไหวอยู่กลางอกดวงตาฉายแววเหนื่อยหน่ายออกมา ก่อนจะหายวับไปทันที หากนี่ไม่ใช่การประชดของศิษย์ผู้พี่แล้วจะเรียกว่าอะไรได้...“คารวะท่านรองประมุขเยว่ ข้าน้อยหงเหลียน มาที่นี่ด้วยคำสั่งของรองประมุขเยว่แห่งวังบุปผาใต้” เยว่จื่อจิงยกมือขึ้นคารวะหลิวหรงด้วย นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยแว

บรรยากาศอึดอัดภายในห้องโถงคฤหาสน์ตระกูลหม่า ทำให้หม่าชิงเหลยจำต้องเอ่ยแนะนำเยว่จื่อจิง ในนามของกุนซือหงเหลียนแห่งวังบุปผาใต้ขึ้น ทั้งนี้ก็เพื่อให้ฝ่ายธรรมะที่เอาแต่ทำหน้าตาไม่พอใจได้ผ่อนคลายลงข่าวการจากไปกลางดึกของรองประมุขวังบุปผาเหนือ ทำให้ผู้อาวุโสอีกสามตระกูลไม่ใคร่จะพอใจนัก แม้จะไม่พูดออกมาโดยตรง แต่การที่ทั้งสามตระกูลจ้องไปยังผู้มาใหม่ โดยไม่ปิดบังสายตาที่ลุด้วยโทสะ ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถง เต็มไปด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัดในยามนี้หญิงสาวทั้งสี่ซึ่งอยูในชุดสีแดงและชุดขาว ยืนอยู่ภายในห้องโถงด้วยใบหน้าผ่อนคลาย ผิดกับคนจากฝ่ายมารที่เอาใบหน้าบึ้งตึงหลินเจ๋ออี้มองเยว่จื่อจิงสลับกับเยว่ป่ายเหอ เขามีสีหน้าเรียบเฉยก็จริง แต่ยังคงไม่อาจปกปิดดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจท่าทางสุขุมเยือกเย็นของเยว่ป่ายเหอ บวกกับใบหน้าเกลื่อนยิ้มของเยว่จื่อจิง ทำให้พวกนางมีกลิ่นอายแห่งความสุขุมเฉลียวฉลาดคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน แต่ดวงตาของทั้งสองกลับให้ความรู้สึกแตกต่าง ในยามที่กวาดมองไปรอบ ๆ ห้องโถงกุนซืออวี้เหลียนผู้นี้หลินเจ๋ออี้เคยได้ยินชื่อเสียง ทั้งยังเคยพบอีกฝ่ายมาก่อน แต่กุนซือหงเหลียนเขากล

“แล้วเกิดอะไรขึ้นที่นั่นหรือขอรับ เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินท่านพ่อกับท่านแม่เอ่ยถึงนางเลยสักครั้ง”ในยามที่ได้ยินประโยคนั้นของหลี่เทียนเหวิน เยว่จื่อจิงชะงักไปเล็กน้อย มือของนางที่ถือพัดกุมเข้าหากัน ลมหายใจของนางสะดุดไปคราหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ กลับเป็นปกติ“บิดาเจ้าไม่เอ่ยถึงก็หาใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด เขาเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุดกับการสูญเสียครานั้น” โจวจิ้งเหล่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย“ความจริงไม่ใช่เพียงเขา...ไม่ใช่” เกาซวี่ไห่พึมพำก่อนก้าวเดินต่อไป โดยไม่สนใจสายตาสงสัยใคร่รู้ของผู้ที่อ่อนกว่าตรงหน้าทั้งเขาและโจวจิ้งเหล่ยต่างก็ไม่เอ่ยอันใดออกมาอีก ราวกับต้องการลืมเลือนเรื่องในวันนั้นให้หมดสิ้น ทั้งยังไม่ต้องการรื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมาหลี่เทียนเหวินหันไปมองแผ่นหลังเศร้าสร้อยของคนทั้งสอง จากนั้นก็ละสายตาไปมองหม่าเซียวหราน“พวกเขารอดกลับไป หากแต่เหอจือวั่นจบชีวิตภายใต้กวงหมิงซานแห่งนี้ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องนี้แม้แต่ท่านพ่อเองก็ไม่เอ่ยปาก อ้อ...ที่ข้ารู้มาเรื่องหนึ่งคือเหอจือวั่นเป็นสตรีที่งดงาม ทั้งยังเป็นที่หมายปองของบุรุษหลายคน บิดาท่านคือคนรักของนางในตอนนั้น” หม่าเซียวหรา

เยว่ป่ายเหอมองตามมือของเขาไป แต่มือที่จับชีพจรของเขากลับชะงัก ใบหน้าประหลาดใจหันขวับกลับมามองอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะยิ้มละมุน แล้วรั้งข้อมือกลับไปอย่างแนบเนียนเยว่ป่ายเหอขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนใส่บางอย่างลงไปในจอกชาแล้วยื่นให้หลี่เทียนเสียง “ดื่มเสีย” กล่าวจบก็ยิ้มแล้วนั่งมองเขาอย่างรอคอยดวงตาของนางบอกเขาชัดเจนว่า หากท่านกล้าก็ดื่มลงไปเสีย...หลี่เทียนเสียงมองเห็นชัดเจนว่านางใส่บางอย่างลงไปในจอกชาที่มียาสลบ กระนั้นกลิ่นอายรอบกายนาง กลับหาได้มีรังสีเข่นฆ่า นางมีแผนการใดนั้นเขายังไม่กระจ่างแต่ถึงเป็นเช่นนั้นมือใหญ่กลับยังคงรับจอกชาไป เขาดื่มรวดเดียว เมื่อเห็นว่าชาที่วางอยู่เริ่มอุ่นแล้ว“นับว่าใจกล้าดี”นางทำเช่นเดียวกันคือใส่ยาบางอย่างลงไปในกาน้ำชา รอจนยาละลายจากนั้นก็รินมาดื่มไม่นานทั้งสองก็เริ่มชมทิวทัศน์ โดยมีหลี่เทียนเสียงดีดพิณคลอไปตามสายลม ทั้งสองสนทนากันไปเรื่อยเปื่อย เพราะรู้ดีว่าพ่อบ้านหม่ายังคงจับตามองอยู่กระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่เยว่ป่ายเหอก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ท่านว่าระหว่างข้ากับท่าน พ่อบ้านตระกูลหม่าจะจับใครโยนลงไปก่อน”“คงเป็นข้ากระมัง” หลี่เทียนเสียงยังคงดีดพิณ