All Chapters of บุปผาพรางเล่ห์: Chapter 51 - Chapter 60

ชายหนุ่มมองใบหน้าหลับใหลในอ้อมแขนอย่างครุ่นคิด ครึ่งเดือนมานี้นางนอนหลับในอ้อมกอดของเขา ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขาทำล้วนเป็นเรื่องธรรมดาเขาไม่เคยเห็นนางแสดงท่าทีขัดเขิน ไม่เคยเห็นนางแสดงท่าทีรังเกียจ ทั้งยังไม่เคยเอ่ยถึงว่าการกระทำเช่นนี้ หาใช่สิ่งที่สหายสมควรกระทำกันในยามเข้านอนนางขยับตัวเว้นที่ให้เขา เขาเองก็กางแขนเปิดรับนางเข้ามา โอบกอดและแบ่งปันความอบอุ่นยามค่ำคืนให้กันและกัน ทุกครั้งที่อาการนางกำเริบ เขาและนางย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงการสัมผัสเกินเลยระหว่างสตรีและบุรุษเขารู้ เยว่ป่ายเหอเองก็รู้ หาไม่ทุกเช้านางจะบังคับให้เขาถอดเสื้อออกเพื่อตรวจดูบาดแผลจากเล็บที่นางทิ้งเอาไว้หรอกหรือนางไม่พูด เขาเองก็ไม่อยากเอ่ยถึง ทุกวันเป็นเช่นนี้จนกระทั่งเมื่อครู่ความรู้สึกวูบวาบในยามที่จ้องมองนาง ทำให้เขาถึงกับคิดจับนางลอกคราบแล้วกลืนกินทั้งตัว...“เฮ้อ...” หลี่เทียนเสียงถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มเขารั้งหญิงสาวเข้าหาตัว จุมพิตแผ่วเบาลงไปยังกลางหน้าผากหญิงสาว “ดูเจ้าสิ อยู่ในอ้อมกอดบุรุษ แต่กลับนอนหลับสนิทถึงเพียงนี้ ไว้ใจข้าขนาดนั้นเลยหรือ” เขาพึมพำออกมาเสียงเบา ก่อนจะลูบแผ่นหลังของหลังสาวสองสามที ก

“อวี้เหลียน” หลี่เทียนเสียงหันหน้าเข้าหานาง ชิดเก้าอี้เข้าไปใกล้ ก่อนจะดึงมือที่เขากุมอยู่มาวางบนตักเยว่ป่ายเหอมองดูใบหน้าสงบเยือกเย็นของหลี่เทียนเสียงแล้วครุ่นคิด “ท่าน...จะไม่ทรยศข้าใช่หรือไม่ ท่านจะไม่ส่งข้ากลับวังบุปผา จะไม่ให้พวกนางพาตัวข้าไป”หลี่เทียนเสียงขมวดคิ้วแน่น “เจ้าไม่อยากกลับไปถึงเพียงนี้”“ข้าอยู่แบบนี้มีความสุขแล้ว”“แบบนี้ เจ้าหมายถึงพเนจรไร้จุดหมายปลายทาง...กับข้า”เยว่ป่ายเหอพยักหน้าเร็ว ๆ “ข้าอยากไปกับท่าน”มือใหญ่ยื่นออกไปแตะสองข้างแก้มของหญิงสาว รั้งใบหน้าของนางเข้าหา จุมพิตอ่อนโยนประทับลงไปยังริมฝีปากที่เม้มแน่นของนาง ขบกัดเบา ๆ เพื่อให้นางปล่อย“ข้าจะอยู่กับเจ้าดังนั้น...ไม่ต้องกังวล”“ท่านสัญญา...”“ข้าสัญญา ข้าจะไม่ให้ผู้ใดพาเจ้าไปจากข้าอย่างแน่นอน”ดวงตาหวาดหวั่นตื่นตระหนกของนางกลับมาสงบนิ่ง ความกังวลหายวับไปกับรอยยิ้มของหลี่เทียนเสียง เยว่ป่ายเหอยกมือขึ้นจับมือของเขาที่ยังคงแตะอยู่ข้างแก้ม“ท่านสัญญาแล้วนะ”เขาพยักหน้าก่อนพานางเดินไปยังเตียงนอน กรีดปลายนิ้วก่อนส่งเข้าปากหญิงสาว“เจ้าหลับสักครู่ อาหารมาแล้วข้าจะปลุกเจ้าเอง”มองดูหญิงสาวค่อย ๆ สงบลงก่อนจะห

เสียงหอบหายใจและหอบครางด้วยความรัญจวนของคนทั้งคู่ ทำให้บรรยากาศภายในห้องอุ่นอวลรัญจวนใจ ค่ำคืนอันยาวนานที่ไม่มีผู้ใดรบกวนความหวาดหวั่นและตื่นตระหนกถูกปัดเป่าไปจนสิ้น หลงเหลือเอาไว้เพียงความรักและความอ่อนโยน ซึ่งถักทอล้อมรัดคนทั้งสองให้แนบชิดกันยิ่งกว่าที่เคยลมหายใจหนักหน่วงสอดประสาน หลี่เทียนเสียงซุกซบใบหน้าชื้นเหงื่อลงบนไหล่เล็ก สองแขนกอดกระชับร่างเล็กกว่าเอาไว้ใต้ร่าง ร่างใหญ่ขยับไหวด้วยความรัญจวน เสียงครวญใต้ร่างและแรงกอดกระชับของหญิงสาว บวกกับลมหายใจอุ่นร้อนหอบหนักหน่วง ทำให้เขายิ่งเพิ่งแรงขับเคลื่อนกระทั่งทุกอย่างระเบิดพร่างออกมา หลอมละลายหัวใจของเขาให้อบอวลไปด้วยความเต็มตื้น เขาจุมพิตริมฝีปากเย้ายวน ดูดกลืนเสียงหอบครางเข้าไป ขยับไหวทั้งที่ทุกอย่างเพิ่งจบลงเยว่ป่ายเหอกอดร่างใหญ่เอาไว้ ยอมให้เขานำพา ตอบรับเขาอย่างเริงร่า ภายใต้อากาศที่อุ่นอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งรักของนางและเขา“ท่านเป็นของข้า” นางกระซิบ“ใช่ เจ้าเองก็เป็นของข้า ไม่มีใครพรากเจ้าไปจากข้า เช่นกันกับที่ไม่มีใครพรากข้าไปจากเจ้าได้” เขาให้คำมั่นเยว่ป่ายเหอปล่อยอ้อมกอด เพียงเพื่อให้ได้สบตากับชายหนุ่ม เขายังคงอยู่ในร่า

หนึ่งปีมานี้น้องชายของเขารับหน้าที่ดูแลกิจการทั้งหมดแทนหลี่เทียนเสียง ไม่ว่าจะเป็นบัญชี และกิจการน้อยใหญ่ หลี่เทียนลู่ค่อย ๆ เรียนรู้กระทั่งสามารถดูแลได้อย่างทั่วถึงแต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศภายในตระกูลหลี่ที่เคยสุขสงบ กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบเหงาเรื่องที่เกิดขึ้นยังกวงหมิงซานนั้น สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้กับจิตใจของคนตระกูลหลี่บิดาของเขาเอาแต่เก็บตัว หลังจากที่มารดาของเขาสารภาพสิ้นว่านางคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด ไม่ว่าจะเรื่องของเหอจือวั่น หรือการที่นางส่งตัวหลี่เทียนเสียงให้เมิ่งเซียว...รวมไปถึงการจากไปของฮูหยินรองตระกูลหลี่การจากไปของหลี่เทียนเสียง และเหอจือวั่น ทำให้บิดาของเขาจมอยู่กับความทุกข์ทน เขาเฝ้าแต่โทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ไม่ว่าผู้ใดจะพูดอะไรล้วนแล้วแต่เปล่าประโยชน์ทั้งสิ้น“ท่านว่าแม่นางเยว่มาด้วยจุดประสงค์ใดหรือ” หลี่เทียนลู่เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“ข้าเองก็ไม่อาจคาดเดา”“ท่านว่านางจะมาเพื่อแก้แค้นท่านแม่หรือไม่ ในเมื่อนางเคยสาบานต่อมารดาว่าจะลบชื่อของตระกูลหลี่ออกไปจากยุทธภพ”“นั่นสินะ” หลี่เทียนเหวินถอนหายใจออกมา ซึ่งทันท

หลินยวี๋หรงมองดูผู้คนมากมายที่กำลังให้ความสนใจเยว่จื่อจิง กระทั่งสายตาของเขาสะดุดเข้ากับร่างอรชรที่กำลังก้าวขึ้นไปยังลานประลองหญิงสาวในชุดสีชมพูใบหน้าโกรธกรุ่น กำลังมองตรงมายังหลี่เทียนเหวิน กระทั่งจงใจส่งสายตาเกลียดชังมายังเยว่จื่อจิง“ผู้อาวุโสทั้งหลาย ข้าน้อยขอเสียมารยาท” อวิ๋นรั่วหลุนเดินขึ้นไปยังลานประลอง ซึ่งบัดนี้คู่ที่กำลังจะประลองยังไม่ทันได้ก้าวขึ้นมาเรื่องนี้หาได้เกินความคาดหมายหรือเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ เพราะในบางครั้งท่ามกลางการประลอง หากมีชาวยุทธ์คนใดข้องใจกับฝีมือของบางคน พวกนาง หรือพวกเขาสามารถขึ้นมาท้าทายคู่ต้อสู้ได้แต่เรื่องนี้ต้องอยู่ก่อนหน้าการประลองยุทธ์ระดับสูง การที่อวิ๋นรั่วหลุนทำเช่นนี้แม้ไม่ผิด แต่ก็นับว่าไม่ถูกไม่ควรเสียทีเดียว เนื่องจากการกระทำนี้นับว่าเป็นการล่วงเกินเหล่ายอดฝีมือ ซึ่งกำลังจะขึ้นประลองเป็นลำดับถัดไป“น้องเล็กเจ้ากำลังจะทำอะไร อย่าเสียมารยาท ลงมาจากลานประลองเดี๋ยวนี้”“พี่ใหญ่ข้าได้ท้าทายจอมยุทธ์หญิงท่านหนึ่งเอาไว้ นางกับข้าตกลงกันแล้ว ใครชนะย่อมได้แต่งให้พี่เหวิน” อวิ๋นรั่วหลุนผู้ไม่รู้จักที่ตายเอ่ยด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจหลี่เทียนเหวินที่