Semua Bab บุปผาพรางเล่ห์: Bab 1 - Bab 10

“กรี๊ด!!” เสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังขึ้น ทำให้เหล่าผู้คุ้มกันคฤหาสน์ตื่นตัว เสียงฝีเท้าสับสนวิ่งตรงไปยังต้นเสียง ทำให้ผู้คนตื่นตระหนก กระนั้นไม่นานผู้คุ้มกันคฤหาสน์ก็สามารถควบคุมเหตุการณ์ ให้กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็วเว้นก็แต่...“เกิดอะไรขึ้น” พ่อบ้านหม่าเอ่ยถามองครักษ์ที่บัดนี้มาถึงที่เกิดเหตุ“เรียนท่านพ่อบ้าน มีคนร้ายบุกเข้ามาสังหารคนภายในคฤหาสน์ขอรับ”“เป็นผู้ใด” พ่อบ้านหม่าขมวดคิ้วมองไปยังร่างสองร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนทางเดินใกล้กำแพง ข้าง ๆ กันนั้นยังมีสาวใช้นางหนึ่ง นั่งตัวสั่นงันงก เดาว่านางก็คือเจ้าของเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ และเป็นผู้ที่เห็นเหตุการณ์เพียงคนเดียว“เมื่อครู่เป็นเจ้าหรือที่กรีดร้อง” พ่อบ้านหม่าเพิ่งจะถามจบ เสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็ใกล้เข้ามา เขาหมุนกายไปยังต้นเสียง ก่อนต้องขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ เพราะผู้ที่เพิ่งมาถึงไม่พูดไม่จา กลับพุ่งตรงไปยังร่างแน่นิ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่“ฮูหยินเกิดอะไรขึ้น ใคร! มันผู้ใด! ฮูหยินเจ้าลืมตามองข้า ลืมตาสิ เป็นใครกันเป็นใครที่กล้าลงมือกับคนสกุลโจว ไม่! ฮูหยินเจ้าลืมตามองข้า” โจวจิ้งเหล่ยตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความโศกเศร้าเขากวาดส

“ผู้ที่ควบม้านำหน้าขบวนคือคุณชายสามหลี่เทียนลู่ ส่วนคนที่อยู่ในรถม้าคงจะเป็นคุณชายรองหลี่เทียนเสียงกระมัง”“ข้าเคยได้ยินว่าคุณชายรองตระกูลหลี่สุขภาพอ่อนแอไม่อาจออกมานอกป้อมปราการไม่ใช่หรือ”“มีเรื่องสำคัญอันใดทำให้คุณชายรองหลี่ถึงกับลงเขามาด้วยตัวเองเช่นนี้นะ”“ได้ยินข่าวลือเรื่องคุณชายรองผู้นี้ อายุเพียงยี่สิบสองก็เอ่อ...เส้นผมเขาขาวทั้งศีรษะจริงหรือไม่”“เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใดกัน เพียงจอนผมเท่านั้น หาใช่ทั้งศีรษะไม่ เฮ้อ พูดไปแล้วคุณชายรองผู้นี้น่าเห็นใจนัก ตั้งแต่เล็กก็ถูกพิษจนร่างกายไม่อาจทานทนต่อการฝึกวรยุทธ์ ทั้งที่เกิดในตระกูลจ้าวยุทธภพสามชั่วคนแท้ ๆ”“เช่นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ที่เขาถูกพี่ชายของเขาผู้นั้นวางยาพิษ”“เหลวไหล!!! เจ้าไปได้ยินข่าวลือนั่นมาจากไหนกัน คุณชายทั้งสามรักใคร่ปรองดอง ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองหรือก็อยู่ร่วมกันอย่างสันติ ไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องเช่นที่เจ้าว่าเด็ดขาด”“แล้วเรื่องจริงเป็นเช่นใดเล่า”“เรื่องนี้...ข้าเองก็ไม่รู้ จะว่าไปไม่มีผู้ใดรู้นอกจากคนตระกูลหลี่ที่ไม่ยอมเปิดปาก แต่ข้ามั่นใจว่าหาใช่ฝีมือคนในตระกูลหลี่ไม่”ขณะที่เสียงซุบซิบดังมาจากสองข้างทาง ภ

พวกนางได้แต่มองจือหลานที่อมยิ้มอย่างเห็นขัน เหตุผลนี้ของประมุขช่างไม่มีความจริงใจเอาเสียเลย เห็นชัดว่านางกำลังกลั่นแกล้งจื่อเยียนกับหลิวหรง อีกทั้งคงมีเหตุผลที่ซ่อนอยู่มากกว่านั้นเป็นแน่กระบวนท่าหนึ่งพิศุทธิ์เหนือธาร ซึ่งเป็นการร่ายรำพัดด้วยกำลังภายใน ไหนเลยจะมีคนของวังบุปผาสามารถฝึกจนก้าวหน้าได้โดยง่ายจือหลานพลันรู้สึกโชคดีที่นางไม่ได้ติดตามไปยังกวงหมิงซานครานี้ แม้จะไม่เห็นด้วยที่รองประมุขจะเดินเข้าไปสู่กับดักของฝ่ายธรรมะ กระนั้นรองประมุขของพวกนางก็ไม่เคยทำอะไรที่ไม่มีเหตุผล ดังนั้นพวกนางจึงได้แต่คล้อยตาม“ข้าน้อยทราบแล้ว” จือหลาน จื่อเยียน และหลิวหรงค้อมกายรับคำสั่ง “อีกไม่กี่วันคงมีข่าวจากศิษย์พี่ ภายในเวลาไม่กี่วัน พวกเขาจะกล้าลงมือกับข้าเชียวหรือ ถึงแม้ตอนนี้จะมีผู้อาวุโสของฝ่ายธรรมะทั้งสี่ตระกูลอยู่ ก็ไม่ง่ายนักหากพวกเขาต้องการจะสังหารข้า”น้ำเสียงรื่นเริงของเยว่ป่ายเหอช่างสวนทางกับดวงตาเย็นชา ซึ่งนั่นยิ่งทำให้จือหลานไม่อาจทัดทาน นางจำต้องกลับวังบุปผาเหนือไปก่อน เพราะยังมีงานของวังบุปผาอีกมากที่นางต้องรับผิดชอบหลี่เทียนเสียงก้าวเดินเข้าไปยังห้องโถงคฤหาสน์ตระกูลหม่าด้วยท่าที

“อวี้เหลียนหรือ” หลินเจ๋ออี้มีท่าทีประหลาดใจ เขามองมายังเยว่ป่ายเหอก่อนมองไปยังหม่าเซียวหราน “ที่แท้เจ้าก็มีนามว่าอวี้เหลียน” เขาพึมพำราวกับได้รับความอยุติธรรมที่ตนรู้ชื่อของนางเป็นคนสุดท้ายในที่นี้“ข้าพยายามตามหาเจ้า...” ไม่เอ่ยเปล่าหลินเจ๋ออี้ก้าวมาข้างหน้า“พวกท่านอย่าเพิ่งก้าวเข้ามา” หลี่เทียนเสียงเอ่ยเมื่อมองเห็นคนทั้งหมดกำลังจะก้าวเข้ามายังลานกว้างเขาหรี่ดวงตาก่อนมองไปโดยรอบ “รอยเท้าพวกนี้สับสนจนเกินไป ไม่อาจมองแยกแยะแล้ว” หลี่เทียนเสียงมองไปโดยรอบเพื่อมองหาสิ่งผิดปกติ“ไม่จำเป็นแล้ว คนร้ายมีเพียงคนเดียว อีกทั้งน่าจะรู้จักกับผู้ตายทั้งสองเป็นอย่างดี” เยว่ป่ายเหอก้าวเดินตรงไปยังหลินเจ๋ออี้ “ข้าต้องการพบสาวใช้ผู้นั้น ผู้ที่เห็นเหตุการณ์เป็นคนแรก” นางเอ่ยเสียงเรียบก่อนชะงักเมื่อหลี่เทียนเหวินก้าวเข้ามาขวาง“แม่นาง...”“เรียกข้าว่าอวี้เหลียน ข้าไม่มีแซ่” นางเดาออกถึงท่าทีลำบากใจของเขา โจวจื่อหยวนพยักหน้า “ข้าเองก็เหมือนจะเคยได้ยินมาบ้างว่านอกจากรองประมุขทั้งสองที่ใช้แซ่เยว่แล้ว คนของวังบุปผาจะมีชื่อที่เป็นสัญลักษณ์ของตัวเองไปจนตาย เห็นทีจะไม่ใช่เรื่องเหลวไหล”หม่าเซียวหราน

ป๋ายฉานกระแอมก่อนละสายตามาจากเยว่ป่ายเหอ นางลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ในยามที่เห็นรองประมุขเหลือบสายตามองหลิวหรงแน่นอนว่าการข่มขู่เช่นนี้ไม่ใช่วิธีในแบบของรองประมุขเยว่ นี่เป็นวิธีที่หลิวหรงกำลังพยายามช่วยชีวิตสาวใช้ผู้นั้นอยู่ หากเป็นรองประมุขของพวกนางลงมือเอง หากกล้าใช้แผนใส่ความวังบุปผา ก็มีเพียงเส้นทางแห่งความตายเท่านั้นที่รออยู่จะถูกหลอกใช้หรือไม่หาใช่สิ่งสำคัญ พวกนางรู้ว่าสาวใช้ผู้นี้เป็นเพียงแพะรับบาปแล้วอย่างไรเล่า เพราะอย่างไรเสียก็คือหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดทันทีที่ดึงผ้าที่อุดปากออก สาวใช้ผู้นั้นสะอื้นไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว นางเงยหน้ามองหลิวหรง ก่อนมองไปโดยรอบด้วยความหวดกลัว“ขะ...ข้าน้อยกลัวแล้ว ข้าน้อยแค่...ข้าน้อยไม่อยากตาย”“ผู้ใดบงการเจ้าให้วางยาผู้อื่น ทั้งยังกล้าลงมือในคฤหาสน์ตระกูลหม่า” หม่าเซียวหรานเอ่ยถามเสียงเครียดหลิวหรงนั่งลงตรงหน้านางอีกครั้ง ใช้พัดเชยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตานั้นขึ้น “เจ้าบอกว่าหวาดกลัว ผู้ใดทำให้เจ้าหวาดกลัวหรือ” คำถามแรกจากหลิวหรงทำให้สาวใช้ผู้นั้นสั่นเทาไม่ทันได้เอ่ยอะไรรังสีเข่นฆ่ารุนแรงก็แผ่กระจายไปทั่ว เยว่ป่ายเหอขมวดคิ้วมองไปยังประ