All Chapters of บุปผาพรางเล่ห์: Chapter 41 - Chapter 50

เยว่ป่ายเหอใช้มือรั้งต้นคอของหลี่เทียนเสียงลงมา บีบบังคับให้เขารับเกสรดอกหูเตี๋ยพันปีในปากของนางไป แต่เมื่อจะละริมฝีปากออก รสชาติของเขากลับทำให้นางรู้สึกเสียดาย หญิงสาวขบกัดริมฝีปากที่ยินดีเปิดทางให้อย่างอ้อยอิ่งหลี่เทียนเสียงชะงัก ก่อนใช้ท่อนแขนโอบรัดหญิงสาวเข้าหา เขาขบกัดนางกลับเพื่อเอาคืน หลังจากกลืนเม็ดสีดำเข้าไปแล้ว กลับไม่อยากจะปล่อยร่างของเยว่ป่ายเหอออกไปท่ามกลางการต่อสู้วุ่นวายที่เกิดขึ้น สองคนลืมตาขึ้นก่อนจะจ้องตากันนิ่ง “ข้าถูกคนที่ไว้ใจทรยศ” เยว่ป่ายเหอเหม่อมองใบหน้าหล่อเหลาแต่ซีดขาวตรงหน้า“ข้าเองก็เช่นกัน” หลี่เทียนเสียงกระซิบ“หากรอดไปได้ ท่านจะไปกับข้าหรือไม่”“ได้สิ”หลังจากได้รับคำตอบ เยว่ป่ายเหอพลันรวบรวมพลังไปไว้ที่ฝ่ามือ พอแตะแผ่นหลังของชายหนุ่ม เขาพลันสำลักเบา ๆ “ข้ากลืนเข้าไปแล้ว”ชายหนุ่มมองนางพร้อมกับไอออกมาหนัก ๆ รู้ดีว่าที่นางทำเช่นนั้น เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะกลืนเกสรดอกหูเตี๋ยพันปีเข้าไปจริง ๆ“อ้อ” เยว่ป่ายเหอหัวเราะ แต่ต้องรีบดันร่างของหลี่เทียนเสียงไปด้านหลัง เพราะบัดนี้เหอจือวั่นสะบัดหลี่เซวียนออกไปได้ ก่อนจะพุ่งเข้าหาหลี่เทียนเสียงแทน “คายมันออกมาเดี๋ย

“เพราะเหตุใด” หญิงสาวเอ่ยถามเขาด้วยความฉงน “ท่านได้ยินที่ข้าสาบานแล้ว”“ข้าติดค้างเจ้าหนึ่งครั้ง เรื่องยาถอนพิษสลายกำลัง นับจากนี้เราสองคนไม่นับว่าติดค้างกัน” ชายหนุ่มกล่าวทั้งที่ไม่ได้หันไปมองอีกฝ่าย นางเองก็เอาแต่มองไปยังเชือกเส้นนั้นที่ทิ้งตัวลงไปด้านล่าง“ขึ้นไปข้างบนไม่ได้คนของฝ่ายธรรมะย่อมดักรออยู่” ชายหนุ่มถอนใจออกมาเมื่อนางยังคงยืนนิ่ง“พวกเขา...”“พวกเขาถอยกลับไปเข้าไปในนั้น ทำลายกุญแจ ขังตัวเองเอาไว้ในราตรีไร้กาล”แม้พอจะเดาได้ถึงจุดจบ แต่เยว่จื่อจิงก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดกว่าที่คิด นางเงยหน้าขึ้นก่อนจะขับไล่ความอ่อนแอออกไปไม่ให้แสดงออกมา ขอบตาร้อนผ่าวทำให้นางกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ความรู้สึกทุกข์ทนที่มารดาไม่ต้องการ บิดาเองก็ไม่รัก นางรับรู้มาทั้งชีวิต หลังจากนี้นางก็ต้องใช้ชีวิตอยู่กับคำสาบานที่นางให้ไว้กับทั้งสอง แม้เพิ่งเอ่ยคำสาบาน แต่เพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้...“แม่นางหงเหลียน...”ไม่รอว่าหลี่เทียนเหวินจะพูดอะไร เยว่จื่อจิงพลันพุ่งกายออกไปเชือกที่ผูกเอาไว้สั่นสะเทือน กระทั่งหลงเหลือเอาไว้เพียงเสียงอื้ออึงของสายลมที่พัดผ่านร่างสูงของหลี่เทียนเหวินยังคงย

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” ชายหนุ่มพึมพำในความมืดสองแขนกอดรั้งร่างเล็กเข้ามาชิดอก พยายามไม่ให้นางดิ้นรนจนทำให้บาดแผลได้รับความกระทบกระเทือน หรืออย่างน้อยหากเกิดเรื่องอย่างเมื่อครู่เขาจะได้คว้านางเอาไว้ได้ทันมือใหญ่ควานหาบาดแผลตรงข้างลำคอ ก่อนจะใช้มือกดเอาไว้เพื่อห้ามเลือด มองไปรอบกายที่มืดมิด เขาพลันถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง แถบผ้าที่เขาฉีกเอาไว้พันแผลให้หญิงสาวยังคงมีอยู่เขาใช้พันลวก ๆ เพื่อห้ามเลือด และทุกการกระทำความสนใจของเขาก็ไม่ได้ละไปจากเยว่ป่ายเหอหลี่เทียนเสียงชะงักกับการกระทำทั้งหมดเมื่อครู่ เขามองศีรษะเล็กที่ซุกซบอยู่กับอก แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเพียงน้อย ทำให้เห็นเงาราง ๆ ของคนที่นอนหลับแน่นิ่งใคร่ครวญอยู่นานกระทั่งเขาคาดเดาคำตอบ...ชายหนุ่มค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปหานาง ก่อนจุมพิตแผ่วเบาลงบนหน้าผากนวลที่ยังคงชื้นเหงื่อ “รักหรือไม่ เจ้าและข้าคงไม่อาจเลือกแล้วกระมัง อย่างไรเจ้าก็ไม่อาจไปจากข้าแล้ว”หลี่เทียนเสียงคาดเดาไว้ไม่ผิด พิษในบ่ออาจทำอะไรเขาไม่ได้ แต่กับเยว่ป่ายเหอที่บาดเจ็บ พิษได้ซึมเข้าไปตามบาดแผลของนางแล้ว หากจะดูจากอาการของหญิงสาว ทุกครั้งที่นางอาการกำเริบจะเป็นช่วงกลา

เมื่อมองดูผลไม้สองชนิดที่ชายหนุ่มหามาได้อย่างยากลำบาก ความรู้สึกหลากหลายในใจ พลันแปรเปลี่ยนมาเป็นความอบอุ่น นางไม่อยากไว้ใจใครอีกโดยง่าย แต่หลี่เทียนเสียงผู้นี้กลับทำให้นางอยากจะไว้ใจใครสักคน อยากเก็บใครสักคนเอาไว้ข้างกาย อยากมีคนผู้หนึ่งที่ทำให้นางสามารถยิ้มได้เช่นในยามนี้แม้ความจริงแล้วนี่เป็นเพียงสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่นางไม่ควรนำมาใส่ใจ แต่สำหรับคุณชายที่ร่างกายเคยอ่อนแอ ทั้งยังแทบจะถูกประคบประหงมมาทั้งชีวิต ไม่ง่ายเลยที่เขาจะดูแลคนเจ็บอาการร่อแร่เช่นนาง อีกทั้งยังต้องคอยออกไปหาเสบียง ไหนจะต้องอยู่กับความหวาดระแวงว่านางจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่เยว่ป่ายเหอลองขยับตัวลุกขึ้น แม้จะเจ็บ...แต่ยังคงไม่ได้ถึงขั้นทนไม่ไหว นางเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ได้รับบาดเจ็บถือเป็นเรื่องปกติ แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่เท้าของนางข้างหนึ่งก้าวไปประตูยมโลกก็ตามกว่าจะลุกขึ้นมานั่งพิงผนังถ้ำได้ เหงื่อเย็น ๆ ของนางก็ผุดพราย ลมหายใจหรือก็หอบโยน เยว่ป่ายเหอกลั้นลมหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนออกมาช้า ๆ ทั้งนี้ก็เพื่อระงับความเจ็บปวด“เจ้าลุกขึ้นมาทำไม จะเอาอะไรหรือ เหตุใดไม่เรียกข้า” หลี่เทียนเสียงปราดเข้ามาหน้าตาตื

หินก้อนเล็กกระนั้นเมื่อบวกกับกำลังภายในที่เยว่ป่ายเหอซัดออกไปอย่างพอเหมาะ เจ้าปลาชะตาขาดก็พลันมึนงงอยู่นาน กว่าจะรู้ตัวว่าโดนมือของหลี่เทียนเสียงคว้าได้มั่น เจ้าปลาดวงตกในที่สุดก็ถูกโยนมากองอยู่แทบเท้าของหญิงสาว“ข้าจับได้แล้วเจ้าเห็นหรือไม่!!”“ท่านทำได้อย่างไร แม้จะเป็นข้าก็ไม่ง่ายเลย วันนี้ไม่ต้องกินผิงกั่วกับผลผีผาแล้ว เราจะกินปลาย่างกัน”นางอมยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าสดใสของหลี่เทียนเสียง เสียงหัวเราะของเขาทำให้หัวใจของนางเบิกบาน ท่าทางราวกับเด็กชายตัวเล็ก ๆ กำลังกระทำการใหญ่สำเร็จ ทำให้อดไม่ได้ที่จะช่วยเขาจับปลาอีกตัวสองตัว กระทั่งหลี่เทียนเสียงหมดแรงก็เดินขึ้นฝั่งมาหานางชายหนุ่มยกปลาตัวสุดท้ายขึ้นสูง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเยว่ป่ายเหอที่นั่งรออยู่บนหินก้อนใหญ่ริมฝั่ง“วันนี้ข้าจะย่างปลาให้เจ้ากิน”“ได้” เยว่ป่ายเหอตอบออกมาด้วยท่าทีเหม่อลอย มองดูรอยยิ้มสดใสและเต็มไปด้วยความจริงใจของหลี่เทียนเสียง หัวใจของนางพลันเต้นรัวเสียงหัวเราะและท่าทีของเขาที่มีต่อนาง ล้วนแล้วแต่บริสุทธิ์จริงใจ กระนั้นนางกลับถามตัวเอง นางปฏิบัติต่อเขาเช่นกันหรือไม่ นางคิดอะไรอยู่ นางมอบความจริงใจถึงครึ่งหนึ่งที่ชาย