All Chapters of บุปผาพรางเล่ห์: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหนุ่มยังคงนอนฟุบอยู่บนพื้นนิ่ง ดังนั้นนางจึงเข้าไปพลิกร่างใหญ่ให้นอนหงาย อย่างน้อยก็เพื่อให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้น มือเล็กแตะลงไปยังจุดชีพจร แต่เมื่อผละออกก็ต้องขมวดคิ้วพ่อบ้านหม่าที่สมควรนอนนิ่งอยู่บนพื้น ตอนนี้กลับคลานไปยังขอบผาเสียแล้ว นางก้าวเข้าไปหาเขาอย่างนึกไม่ถึง แต่ก็ไม่อาจคว้าอีกฝ่ายเอาไว้ได้พ่อบ้านหม่าหันกลับมามองนางด้วยสายตาหวาดหวั่น แล้วกระโดดลงไปยังหน้าผาสูงชัน ใบหน้าในยามที่หันมามองนางนั้น ราวกับคนเสียสติ เขาไหนเลยไม่รู้ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของนางมารวังบุปผาพวกนางล้วนแล้วแต่ชอบทรมานผู้คน ก่อนที่จะมองดูคนเหล่านั้นตาย ๆ อย่างทรมาน เขายอมตายสบาย ๆ ดีกว่าอยู่รอคอยนรกบนดินที่นางมารผู้นี้จะมอบให้...เยว่ป่ายเหอได้แต่ส่งเสียงในลำคอด้วยความขัดใจ นางยืนมองพ่อบ้านหม่าถูกหุบเขากวงหมิงสูงชันกลืนกินชีวิต จากนั้นจึงหันกลับมามองหลี่เทียนเสียงที่กำลังขยับตัวขึ้นมานั่ง“รู้สึกตัวแล้วหรือ”หลี่เทียนเสียงหัวเราะเสียงเบา เมื่อได้ยินน้ำเสียงซึ่งยังคงกรุ่นไปด้วยโทสะของนาง เขาลืมตาขึ้นมาทันได้เห็นตอนที่นางพุ่งเข้าไปคว้าร่างของพ่อบ้านหม่า อีกทั้งเขายังมองเห็นแววตาหวาดกลัวของอีกฝ่ายที่มองไ

ลึก ๆ แล้วหลี่เทียนเสียงไหนเลยจะไม่รู้ว่าที่หญิงสาวพาเขาเข้ามาด้วย ส่วนหนึ่งอาจเพราะยังไม่กระจ่างว่าคนกลุ่มนั้นเหตุใดจึงต้องการตัวเขา ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าจะไม่เป็นภาระจนเกินไป เพราะอยากหาคำตอบเช่นกันว่าเหตุใดคนกลุ่มนั้นจึงเจาะจงมาที่ตัวเขามือใหญ่ล้วงเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบขวดยาที่ทำจากหยกออกมา ยาลูกกลอนสีดำกลิ่นหอมนี้เป็นสมุนไพรล้ำค่าที่ตระกูลหลี่สรรหามาเพื่อกระตุ้นให้เลือดในร่างของเขาไหลเวียนแม้ไม่อาจรักษาอาการของเขาให้หายขาด กระนั้นก็ควบคุมไม่ให้พิษในร่างกำเริบขึ้นมา ในยามที่เขาเหน็ดเหนื่อยจนเกินไปเช่นตอนนี้ผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากที่เยว่ป่ายเหอเดินออกไป หลี่เทียนเสียงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ สายตาที่จับจ้องตรงทางออกหลังธารน้ำตกเริ่มพร่ามัวเขาพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังหินเย็นเยียบ ทำให้ร่างกายบางส่วนเริ่มหนาวสั่น ความง่วงงุนทำให้เขาไม่อาจควบคุมความเหนื่อยล้าของร่างกาย มือสองข้างกอดอกเพื่อบรรเทาอาการหนาวสั่น ไม่นานเขาก็ไม่อาจฝืนและผล็อยหลับไป โดยที่ยังคงนั่งพิงผนังหินอยู่ที่เดิมไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา สายตาของเขากลับปะทะเข้ากับดวงตาคู่งามที่จ้องเขม็งมาเช่นกัน หน

มือเล็กลูบไล้ไปยังผนังหิน สัญลักษณ์ที่ดูคล้ายวงกลมซึ่งถูกกรีดลึกลงไปบนผนังหิน ทำให้นางขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด แต่เพราะความชื้นและสภาพที่ดูเหมือนสัญลักษณ์นี้จะถูกทำขึ้นมานานแล้ว ทำให้นางก้าวเดินต่อไป จนกระทั่งหยุดลงยังจุดเดิมที่ทั้งนางและเขายืนอยู่ก่อนหน้านี้“วงกลมนั่น เจ้ารู้จักกระมัง”เยว่ป่ายเหอไม่ปฏิเสธ นางหันมาสบตากับหลี่เทียนเสียงด้วยดวงตาครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงมองไปยังสายน้ำเบื้องหน้าจุดที่ทั้งสองยืนอยู่นั้น เป็นฝั่งตรงกันข้ามกับจุดที่น้ำตกไหลลงมา แสงจากเพดานที่สูงลิบขึ้นไปกระทบลงไปบนธารน้ำตก ส่องสะท้อนมายังบันไดขั้นสุดท้ายของถ้ำ ซึ่งมีลักษณะเป็นวงกลมหมุนวนลงมาจากด้านบนลงมาด้านล่างเท่าที่หลี่เทียนเสียงสามารถปรับการมองเห็น ห่างไปอีกไม่ถึงสิบก้าวเป็นช่องทรงสี่เหลี่ยมยาวเหมือนช่องประตู คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อถัดไปยังมีอีกประตู และถัด ๆ ไปยังคงเป็นเช่นเดิมเรียกได้ว่าพวกเขายืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางซึ่งมีประตูมากมายล้อมรอบ กระนั้นด้านหลังบันไดหินตรงจุดที่น้ำไหลผ่านออกไป ยังมีทางเดินเล็ก ๆ ที่หากจะเดินเข้าไปคงต้องค้อมตัวลงต่ำ“สัญลักษณ์นั่นถูกทำขึ้นมานานมากแล้ว เป็นสัญลักษณ์ของประต

“คบเพลิงนั่น” หลี่เทียนเสียงกลับเอาแต่มองไปยังคบเพลิงที่ถูกทิ้งเอาไว้ “เจ้าคิดว่าพวกเขาจงใจทิ้งเอาไว้หรือไม่ ก่อนหน้านี้เราเคยผ่านจุดที่พวกเขาจะผ่านเข้ามาแล้ว แต่ที่นั่นไม่มีคบเพลิง เหตุใดที่นี่จึงมีคบเพลิงอยู่”“ท่านรออยู่ตรงนี้ ยายังมีผลกับร่างกายท่าน ครู่ใหญ่จึงจะกลับมาเป็นปกติ”หลี่เทียนเสียงพยักหน้าทั้งยังไม่มีท่าทีโกรธเคืองนาง ซึ่งนั่นทำให้เยว่ป่ายเหอยิ้มที่มุมปาก “ท่านมักจะเป็นคนเยือกเย็นตลอดเวลาเช่นนี้ หรือเป็นเพราะวันนี้ไม่มีทางเลือก”เนื่องจากรู้ว่านางกำลังเย้าเขาเล่นด้วยความครึ้มอกครึ้มใจ ดังนั้นหลี่เทียนเสียงไหนเลยจะปล่อยให้นางผิดหวัง เขาเงยหน้าขึ้นมองนางยิ้ม ๆ“เจ้าอยากให้ข้าแสดงความโกรธที่ถูกเจ้าวางยาหรือ”หญิงสาวยักไหล่ก่อนหันหลังออกเดินไปสำรวจพื้นที่โดยรอบ “ข้าเพียงอยากรู้ว่าท่านมักจะยินยอมให้ผู้อื่นชักจูงตามอำเภอใจโดยง่ายเช่นนี้เสมอเลยหรือ”น้ำเสียงเรียบเรื่อยของนางดังก้องไปทั่วโถงถ้ำ แม้นางเดินห่างออกไปหลายก้าว อีกทั้งยังมีเสียงน้ำตก ทว่าน่าประหลาดเขากลับยังคงได้ยินเสียงของนางอย่างชัดเจนดวงตาคมมองตามเงาร่างในชุดสีขาวเปียกปอนด้วยดวงตาครุ่นคิด เขามองหญิงสาวลูบไล้มือลง

คราแรกเขาไม่เคยสนใจเพราะคิดว่าเป็นของรักของหวง แต่วันนี้ที่ได้เห็นลวดลายบนตัวหยกของหม่าเซียวหราน เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น วันที่หลี่เทียนเสียงหายตัวไป กระทั่งกลับมายังเหลียนหัวซานอย่างคนที่ถูกพิษแทบจะเอาชีวิตไม่รอดเกาซวี่ไห่ที่ยืนอยู่ด้านหน้ายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดเดิน หลินเจ๋ออี้รีบดับคบเพลิงในมือเมื่อได้ยินเสียง และมองเห็นแสงสว่างที่ทอดยาวมาจากอุโมงค์ด้านหน้า ทุกคนหยุดการสนทนาลงอย่างรวดเร็วกระนั้นเสียงการโจมตีจากด้านหลังสุดทำให้ทุกคนชะงัก กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดเรื่องใดขึ้น พวกเขาก็ไร้เรี่ยวแรงลงไปอย่างรวดเร็ว คลองสายตาของแต่ละคน มองเห็นเพียงเงาสีแดงแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความรู้สึกราวกับเข็มเล็ก ๆ ที่ถูกแทงลงไปยังต้นคอ“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”“จิงเอ๋อร์เด็กดี เจ้าทำได้ดีมาก”เสียงของสตรีต่างวัยทั้งสองที่สนทนากันขึ้น ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกหลี่เทียนเหวินพยายามครองสติ ก่อนจะเพ่งมองไปยังร่างเล็กในชุดสีแดงที่สะท้อนแสงสว่างของคบเพลิงของผู้มาใหม่ นางจ้องตรงมายังเขาเช่นกัน“จิงเอ๋อร์หรือ เจ้า...เจ้าคือเยว่จื่อจิง”คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนมองดูใบหน้าเรียบเฉยของเยว่จื่อจิง ดวงตา