All Chapters of บุปผาพรางเล่ห์: Chapter 31 - Chapter 40

“เจ้ามีกุญแจหรือ”หลี่เทียนเสียงเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังหญิงสาว นางยังคงเพ่งมองช่องกุญแจนั้นนิ่งก่อนจะยื่นมือออกไป ใช้กำลังภายในออกแรงกดลงไปยังขอบทรงกลมหินอ่อนที่ล้อมรอบช่องกุญแจถูกเยว่ป่ายเหอใช้เพียงปลายนิ้วบดจนละเอียดเป็นผุยผง เผยให้เห็นขอบเหล็กที่ถูกฝังเอาไว้ในช่องทรงกลม “ที่นี่มีกลไกเดียวกันกับวังบุปผาเหนือทุกอย่าง”เยว่จื่อจิงพึมพำก่อนจะหันหลังไปสบตากับหลี่เทียนเสียง“ตอนนี้อยากเปลี่ยนใจแล้วหรือ” ชายหนุ่มถามนางเสียงนุ่ม “เปลี่ยนใจที่จะพาข้ากลับขึ้นไปอย่างปลอดภัย”“ท่านจำไม่ได้จริง ๆ หรือว่าถูกพิษได้อย่างไร” นางยังคงไม่เปิดประตู แต่กลับหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขา “หรืออย่างน้อยบอกข้าว่าท่านจดจำสิ่งใดได้บ้างนอกเหนือไปจากเรื่องที่ท่านบอกข้าว่าท่านเคยไปเยือนวังบุปผาเหนือ”หลี่เทียนเสียงครุ่นคิดในระหว่างที่สบตากับหญิงสาวนิ่ง หยกผีเสื้อแกะลายที่อยู่ในถุงลับในอกเสื้อรู้สึกราวกับส่งความร้อนออกมา เขารู้ว่าตัวเองกำลังคิดไปเอง เพราะแท้ที่จริงแล้วเป็นเขาต่างหากที่ร้อนรนอยากจะเอ่ยถึงเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน เรื่องของเด็กสาวคนนั้นที่อยู่ในความทรงจำของเขาตลอดมา รอยยิ้มบาง ๆ ของชายหน

เยว่จื่อจิงกอดอกมองคนของวังบุปผาคุมตัวคนอื่น ๆ ไปยังคุกน้ำ นางพยักหน้าอนุญาตให้หลี่เทียนเสียงไปอยู่กับหลินเจ๋ออี้ ก่อนจะมองสบตากับเยว่ป่ายเหอ“ปล่อยให้นางจัดการเองเถิด” เอ่ยจบเยว่หวงหลานก็สะบัดแขนเสื้อเดินตรงไปยังแท่นหินที่เหอจือวั่นกำลังนอนหมดสติอยู่“เจ้าตามข้ามา” เยว่จื่อจิงเอ่ยจบก็เดินนำศิษย์น้องของตนไปตามทางเดินมืดมิดที่พวกนางเพิ่งจะเดินเข้ามา ทั้งสองต่างคนต่างก็คว้าเอาคบเพลิงมาถือ ก่อนที่เงาร่างหนึ่งแดงหนึ่งขาวจะหายไปตามโค้งของอุโมงค์หลี่เทียนเสียงเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ หลินเจ๋ออี้ เขาก้มลงสบตากับบิดา หลี่เทียนเหวิน และหลี่เทียนลู่ ก่อนจะพยักหน้าให้ทุกคนสบายใจว่าเขาไม่เป็นอะไรมาก สายตาคมเงยขึ้นก่อนจะมองไปยังอุโมงค์ที่หญิงสาวเดินหายเข้าไป“ติดกับครานี้เห็นทีว่าไม่ง่ายที่จะออกไป”น้ำเสียงของหลี่เทียนเหวินพลันดังขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน หลี่เซวียนสบตากับเกาซวี่ไห่ หม่าชิงเหลยและโจวจิ้งเหล่ย“วั่นเอ๋อร์ นาง...”“ประมุขหลี่” โจวจิ้งเหล่ยยิ้มขื่น “ท่านรู้หรือไม่ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเมิ่งหย่าเซียนที่เป็นต้นเหตุ”หลี่เซวียนขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ที่ได้สนทนากันก่อนหน้านี้”เยว่ป่ายเหอค่อย ๆ หันหลังกลับมา ก่อนจะสบตากับชายหนุ่มซึ่งมองนางอยู่ก่อนแล้ว“ข้ายังคงยืนยันคำเดิม”ทั้งสองสบตากันนิ่งนาน หลินเจ๋ออี้มองดูท่าทีของคนทั้งสองแล้วได้แต่ลอบประหลาดใจเยว่ป่ายเหอแม้จะยังคงใบหน้าเย็นชา ดวงตาของนางหรือก็เรียบเฉย แต่ถึงอย่างนั้นครู่หนึ่งชายหนุ่มพลันรู้สึกว่านางเองก็ประหลาดใจกับคำพูดประโยคนั้นของหลี่เทียนเสียงไม่น้อย“แม่นางอวี้เหลียน เจ้าบอกเองว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อย่อมเป็นสิทธิ์ของข้า เช่นนั้นข้าก็ยังยืนยันคำพูดเดิม”เยว่ป่ายเหอไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา นางสบตากับหลี่เทียนเสียง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปเงียบ ๆ แม้จะประหลาดใจที่หลี่เทียนเสียงยังคงเชื่อใจนาง แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวกลับไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาทั้งสิ้นหลินเจ๋ออี้หันมามองหลี่เทียนเสียง ตั้งใจจะเอ่ยถามแต่อีกฝ่ายกลับเอนกายแล้วหลับตาลงนอนเสียอย่างนั้น“รองประมุขเยว่ มีเรื่องสำคัญอะไรหรือ”หลี่เทียนเหวินที่เริ่มหอบหายใจเอ่ยถามขึ้น มือใหญ่ยื่นออกไปคว้าผนังอุโมงค์เอาไว้ ในยามที่มองเห็นเยว่จื่อจิงกำลังเปิดประตูหินตรงหน้า ซึ่งเขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ที่พวกเขาจะถูกจู่โจม หม่าเซียวหรานเ

เยว่หวงหลานไม่แม้แต่จะชะงักในยามที่เดินจากไป“จิงเอ๋อร์เจ้าก็เข้ามาด้วยเถิด” เยว่หวงหลานพลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เจ้าค่ะ” เยว่จื่อจิงส่งเสียงตอบรับนางพยักหน้าให้เยว่ป่ายเหอครั้งหนึ่ง ก่อนจะเดินตามเยว่หวงหลาน เหอจือวั่นและเมิ่งเซียวเข้าไปยังห้องเล็ก ๆ ที่มีความเป็นส่วนตัวมากกว่าโถงกว้างแห่งนี้เยว่ป่ายเหอนั่งหลับตาเดินกำลังภายในเงียบ ๆ บัดนี้ภายในกรงที่เคยขังหลินเจ๋ออี้และหลี่เทียนเสียง กลับมีนางและหลี่เทียนเหวินเพิ่มเข้ามาทั้งสี่คนไม่ได้สนทนากัน แต่กลับเอาแต่มองไปหญิงสาวเงียบ ๆ กระทั่งนางลืมตาขึ้นและส่งถุงใบหนึ่งให้หลี่เทียนเหวิน “ยาถอนพิษสลายกำลัง ศิษย์พี่มอบให้ข้าก่อนที่นางจะเดินเข้าไป กินเข้าไปครู่ใหญ่จึงจะสามารถเดินลมปราณได้”“แล้วเหตุใดเจ้า...”“เพราะข้าไม่ได้กลืนยาเข้าไป” เอ่ยจบนางพลันแบมือออกให้พวกเขาเห็นเม็ดยา เท้าของนางเหยียบลงไปบดขยี้เม็ดยาที่ร่วงลงบนพื้นจนเป็นผุยผงเรื่องหลอกตาผู้คนง่าย ๆ เช่นนี้นางกับเยว่จื่อจิงทำบ่อยจนชิน ดังนั้นแน่นอนว่าคนของวังบุปผาไหนเลยจะล่วงรู้“ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือ เรื่องที่ว่าเจ้าก็คือยาถอนพิษของเหอจือวั่น” หลี่เทียนเหวินที่โผล่ออกมาจ

“เรื่องนี้ข้าไม่มั่นใจ พิษในร่างของเขามีอำนาจเหนือร่างกาย ในขณะที่เจ้าเอาชนะพิษต่าง ๆ ได้ ดังนั้นเจ้าจึงเป็นยาถอนพิษที่สมบูรณ์ที่สุด” เยว่จื่อจิงขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมามองเยว่ป่ายเหอด้วยดวงตาสงสัย แต่เมื่อมองไม่เห็นความผิดปกติระหว่างคนทั้งคู่นางก็หันกลับไป“ศิษย์พี่”“ว่าอย่างไร”“อาจารย์เองก็รู้เรื่องนี้มาโดยตลอดหรือ เรื่องที่สุดท้ายแล้วข้าก็ต้องตายอยู่ดี” เยว่ป่ายเหอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กาสุรายังคงถูกยกขึ้นกรอกปาก กระทั่งดื่มหมดหญิงสาวจึงโยนออกไปนอกกรงไม้“แผนการนี่ถูกวางเอาไว้นานแล้ว เพราะหลังจากที่ท่านแม่หายดี อาจารย์กำลังคิดจะกำจัดคนของฝ่ายธรรมะ”“เช่นนี้แล้วหวงยี่ซานก็จะกลายเป็นของฝ่ายมารสินะ”“ใช่”หลี่เทียนเสียงสบตากับเยว่ป่ายเหอเงียบ ๆ ใคร่ครวญเรื่องมากมายที่พรั่งพรูออกมาจากปากเยว่จื่อจิง เมื่อละสายตามาเขาก็พลันพบว่าหลินเจ๋ออี้เองก็ขมวดคิ้วมองมายังพวกเขาทั้งสาม กระทั่งเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา คนทั้งหมดจึงให้ความสนใจ“เอาตัวออกมา” เยว่หวงหลานมองเยว่จื่อจิง ก่อนจะขมวดคิ้ว “ไปกับอาจารย์เถิด”เยว่จื่อจิงไม่พูดไม่ส่งเสียง แต่กลับลุกขึ้นอย่างว่าง่าย นางก้มลงมองเยว่ป่ายเหอและหลี่เท