All Chapters of ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

บทเพลงของฟางซินมิใช่ท่วงทำนองที่อ่อนหวาน แต่นางเล่นเพลงที่สนุกสนานครึกครื้นแทน ฟางซินสนใจเพียงแต่ผีผาที่อยู่ในมือ นางจึงไม่รู้ว่ายามนี้ทุกคนตกตะลึงไม่น้อย ท่วงทำนองที่แปลกหู ราวกับกำลังปลุกวิญญาณเหล่านักรบกล้าในสนามรบให้ลุกขึ้นมาร่วมต่อสู้หากฟางซินได้รู้ความคิดของผู้อื่นนางจะต้องหัวเราะจนท้องแข็ง เพลงที่นางเล่นเป็นบทเพลงในยุคของนาง จังหวะของมันเร้าใจ สนุกสนาน อยากจะชวนให้คนที่ฟังลุกขึ้นมาเต้นก็เท่านั้น ไม่ได้อยากจะปลุกใจให้คนออกมาสู้รบเสียหน่อยด้านฟังบุรุษก็ตั้งใจฟังกันอย่างยิ่ง บุตรหลานท่านแม่ทัพต่างเหมือนมีแรงฮึกเหิมออกจะออกรบยึดดินแดนเสียเดี๋ยวนี้ บุรุษเจ้าสำราญบางคนถึงกับขยับตัวตามท่วงทำนองเพลงอย่างสนุกสนานซูเหยี่ยนจื้อหรี่ตามองมาทางลานแสดงอย่างครุ่นคิด ดูเหมือนเขายังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับนางอีกไม่น้อยเลยยามที่เสียงพิณผีผาหยุดลง บางคนถึงกับถอนหายใจด้วยความเสียดายออกมา ฟางซินเพิ่งจะมีโอกาสได้เงยหน้าขึ้นมามองทุกคน สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด บางคนมองนางอย่างประหลาดที่เลือกเล่นเพลงอันใดไม่รู้ บางคนก็มองนางอย่างชื่นชมในความสามารถ“หม่อมฉันด้อยฝีมือ ขอฮองเฮาได้โปรดเมตตา

ยามนี้ซูเหยี่ยนจื้อทำตัวเหมือนบุรุษเจ้าสำราญ หยอกล้อสตรีให้ลุ่มหลง หากเป็นเถียนฟางซินคนเดิม นางคงได้ตกหลุมพรางเขาจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วต่อไปก็คงเขี่ยนางทิ้ง ด้วยมีหลี่หลิวอวี้อยู่ในใจทั้งคน เป็นธรรมดาที่ฟางซินนางจะต้องระแวงการกระทำของเขา“ข้าเคยพูดหรือ” เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน“เหอะ ผู้ใดก็มองออก ปล่อยข้าได้แล้ว” เขาผลักตัวเขาออกอย่างยากลำบาก“ซินซิน ข้าทำถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังไม่รู้หรือว่าข้าคิดเช่นใด” หากไม่เผยให้นางรู้ ปล่อยให้นางคิดเอง นางคงต้องรีบหาบุรุษอื่นมาหมั้นหมายแน่“รู้” เห็นนางพยักหน้าซูเหยี่ยนจื้อก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ “ท่านขอบคุณหนูหลี่ คงคิดแค้นข้าถึงได้ปั่นหัวข้าใช่หรือไม่” รอยยิ้มของซูเหยี่ยนจื้อหายไปทันที เขาแค่นเสียงหัวเราะเย็นออกมา ก่อนจะต้นคอของนางไว้อีกครั้งจุมพิตครั้งนี้ของซูเหยี่ยนจื้อเร่าร้อนจนหัวสมองของฟางซินขาวโพลน มารู้สึกตัวอีกทีร่างของนางก็ถูกช้อนตัวขึ้นเสียแล้ว ฟางซินเกือบจะกรีดร้องออกมา ดีที่ซูเหยี่ยนจื้อกระซิบขู่นางเอาไว้เสียก่อน“หากอยากให้ผู้อื่นเห็น เจ้าก็ร้องดังๆ”“ท่านจะทำอันใด” นางทั้งระแวงทั้งหวาดกลัว“ทำให้เจ้ารู้อย่างไรเล่า ว่าข้าคิดเช่นใด”

หมิงเยว่เห็นว่าฟางซินนางไม่ได้ออกมาเดินเล่นหลายวันแล้ว จึงได้ชวนกันมานั่งพูดคุยกันที่ศาลา หมิงม่านเองก็ตามมาด้วยเช่นกันระหว่างที่เดินเข้ามาในสวนดอกไม้ด้านหลังจวน ทั้งสามก็ได้เห็นจินเฟิงจูที่ควรจะต้องอยู่ที่เรือนพักเพื่อเก็บข้าวของ ยามนี้นางกำลังยืนพูดคุยกับซูเหยี่ยนจื้อ ทั้งยังมีท่าทางเขินอายอย่างเห็นได้ชัด“ข้าคิดว่านางจะตัดใจจากพี่ใหญ่แล้วเสียอีก” เมื่อหลายปีก่อนที่ทั้งสองพบเจอกัน เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจินเฟิงจูจะปักใจถึงเพียงนี้ฟางซินเพียงแค่มองไม่กี่อึดใจแล้วหันหน้าไปทางอื่น ซูเหยี่ยนจื้อและจินเฟิงจูก็เห็นทั้งสามคนแล้ว ไม่รู้ว่าทั้งสองพูดคุยสิ่งใดกัน ถึงได้เดินมาที่ศาลาที่ทั้งสามเพิ่งจะเดินเข้าไปนั่ง“พวกเจ้าก็มาเดินเล่นเช่นกันหรือ” จินเฟิงจูเอ่ยถามทั้งสามด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าหลังจากแยกตัวที่เรือนหลัก นางก็เดินตาม ซูเหยี่ยนจื้อมาเพื่อพูดคุยกัน เพิ่งจะเอ่ยถามความเป็นอยู่ที่ผ่านมาของเขาได้เพียงไม่กี่ประโยค ทั้งสามก็เดินเข้ามาขัดเสียแล้ว“อืม...ซินซินนางไม่ได้ออกจากเรือนหลายวัน ข้ากลัวว่านางจะเบื่อ จึงชวนนางมารับลม” หมิงเยว่เอ่ยตอบตามตรงจินเฟิงจู มองประเมินฟ

คนร้อนตัวเช่นซูเหยี่ยนจื้อย่อมจะตกใจไม่น้อย แต่เขาเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์และเก็บสีหน้าได้ดี จึงไม่ได้แสดงออกมาให้ฟางซินได้จับผิด“ข้าจะกล้าว่าเจ้าหรือ” เขากุมมือนางเอาไว้แน่น“อย่างไรข้าก็จำไม่ได้ หากมีเรื่องที่ต้องการพูดเพียงเท่านี้ ข้าขอตัว ไปหยิบตำราที่จะให้มาให้ข้าด้วย”“อืม” ซูเหยี่ยนจื้อรู้ดีว่าไม่ควรรั้งให้นางอยู่ต่อนานเกินกว่านี้ จึงหยิบตำรามัวๆ มาส่งให้นาง แล้วเดินไปส่งที่หน้าประตูฟางซินเดินกลับเรือนพัก จินเฟิงจูก็โผล่เข้ามาขวางทางนางเอาไว้“เจ้าเข้าไปทำอันใดที่ห้องตำราของญาติผู้พี่”“หืม...ญาติผู้พี่ให้ข้ายืมตำรา” นางชูตำราในมือให้จินเฟิงจูเห็นมือของจินเฟิงจูไวไม่น้อย นางคว้าตำราในมือของฟางซินไปเปิดพลิกดูว่ามีสิ่งใดซ่อนเอาไว้หรือไม่ แต่ก็ไม่พบสิ่งที่น่าสงสัยถึงได้ยอมคืนตำราให้ฟางซิน“เหตุใดเจ้าเข้าได้ แต่ข้าเข้าไม่ได้” แววตาของนางเผยรังสีสังหารออกมาอย่างไม่ปิดบัง“เจ้าก็ไปถามญาติผู้พี่เสียเอง ข้าจะรู้ได้อย่างไร เจ้าเข้าไปทำอันใดเล่า ส่วนข้าเพียงหยิบยืมตำรา”จินเฟิงจูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คิดว่าฟางซินนางคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ห้องตำราแล้ว ใบหน้าของนางจึงแดงระเรื่อเกิดจากค

ฟางซิน เห็นสาวใช้อีกคนที่ติดตามมาด้วยหายไป นางคิดเอาไว้แล้วว่าต้องไปตามผู้ใดมาช่วยแน่นอน พอเห็นกลุ่มคนเดินมาจากที่ไกลๆ อย่างเร่งรีบ ฟางซินจึงยอมให้จินเฟิงจูเอ่ยพูดเรื่องขับไล่ตนออกมา“ทะ ท่านน้า” นางเอ่ยเรียกเสียงสั่นจินซื่อไม่ได้สนใจจินเฟิงจูที่ยืนตัวสั่นอยู่ แต่เดินมาหาฟางซินแทน “ซินซิน เจ้าอย่าได้ฟังคำเหลวไหลของนาง ตระกูลซูไม่มีผู้ใดคิดว่าเจ้าเป็นตัวซวยเช่นที่นางว่า เสี่ยวชิงพาคุณหนูของเจ้ากลับเรือนไปพักก่อน เรื่องในวันนี้อย่าได้ให้ถึงหูของฮูหยินผู้เฒ่าและนายท่านเด็ดขาด ส่วนเจ้าตามข้ามา” นางมองจินเฟิงจูอย่างตำหนิ ก่อนจะเดินนำหน้ากลับไปทางเรือนพักของตนจินซื่อย่อมต้องสั่งบ่าวไพร่ให้ปิดเรื่องที่เกิดขึ้นให้มิด หากถึงหูแม่สามีและสามีของนาง นางคงได้ถูกตำหนิเป็นแน่ ต่อให้สิ่งที่นางพูดออกมากับแม่นม จะเป็นเพียงการตัดพ้อที่บุตรชายต้องเดินทางไปเสี่ยงอันตราย แต่ไม่ได้คิดเป็นอื่น นางเองก็อยากให้ซูเหยี่ยนจื้อหาหลักฐานเจอก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ไป เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องร้ายกับฟางซินและตระกูลซูฟางซินเห็นจินซื่อพากลุ่มคนหายลับตาไปแล้ว นางถึงได้เดินกลับเรือน“ไม่ต้องตามข้ามา ข้าอยากอยู่ผู้เดียว” นางห้า