Todos os capítulos de ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

ก่อนวันงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนกั๋วกงหนึ่งวัน ร้านผ้าก็ส่งชุดมาให้ที่จวนตระกูลซู สตรีในจวนต่างก็มาชื่นชมแบบชุดที่แปลกตาและลวดลายที่ไม่เคยเห็นอย่างสนุกสนาน“หากตัดออกมาขาย ไม่รู้ว่าจะขายดีเพียงใด” หลางซื่อจุปากอย่างอิจฉา“ท่านยายชอบหรือไม่เจ้าคะ” ฟางซินเอ่ยถามฮูหยินผู้เฒ่าที่ลูบคลำชุดไม่ปล่อยมือ“ไม่คิดว่าเจ้าจะมีความสามารถเพียงนี้ สะใภ้ใหญ่เจ้าต้องเหนื่อยหน่อยแล้ว บุรุษใดในเมืองหลวงจะคู่ควรกับซินซินก็ไม่รู้”“หึหึ เจ้าค่ะ ข้าคงต้องเบิกตากวาดมองให้ทั่วเมืองหลวงเสียแล้ว”ฟางซินยิ้มแห้งออกมา นางไม่อยากขัดความสำราญของพวกเขา หากนางบอกว่าไม่ต้องการแต่งงาน ไม่รู้ว่าทุกคนจะมีสีหน้าเช่นใด เดี๋ยวจะพาลคิดไปว่านางอยากแต่งให้ซูเหยี่ยนจื้ออีกความคิดที่ต้องการจะออกไปจากตระกูลซูเพิ่มมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมฟางซินออกงานเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่นางได้เข้ามาอยู่ในร่างของเถียนฟางซิน แม่นมกับเสี่ยวชิงจับนางแต่งตัวอยู่นาน กระจกภายในห้องเป็นสีเหลืองมัวๆ แม้แม่นมกับเสี่ยวชิงจะเอ่ยชื่นชมความงามของนางมากเพียงใด แต่ตัวนางเองก็ยังมองไม่ออกเลยสักนิด ร่างนี้ยังเด็กมากนัก นางที่เห็นคนสวยคนหล่อมาตลอดย่อมมองไม่ออกว่าร่างนี้สวย

ฟางซินกลับถึงเรือนพัก ล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นางยิ่งมีความคิดเรื่องที่จะย้ายออกเพิ่มมากขึ้น เพื่อที่จะได้ไม่ต้องอยู่รองรับอารมณ์ของซูเหยี่ยนจื้อ บทส่งมาให้นางทำอะไรก็ผิด ในสายตาของเขาอย่างไรก็ไม่ได้ดีขึ้นอยู่แล้ว“คุณหนู ทำเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ”ฟางซินบีบแก้มเสี่ยวชิงแล้วหัวเราะออกมา นางรู้ว่าเสี่ยวชิงหวาดกลัวซูเหยี่ยนจื้อ เก็บกดจนช่วยนางล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้ามาได้นานเพียงนี้ หากไม่ได้พูดออกมาคงอกแตกตาย“ไม่ว่าข้าทำอันใดก็ล้วนแต่ไม่เข้าตาเขาอยู่แล้ว หากข้ายอมทนต่อไป ก็คงต้องถูกรังแกไม่จบสิ้น”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงเห็นด้วยกับคำพูดของคุณหนู นับตั้งแต่มาอยู่คุณชายใหญ่ก็ไม่เคยมองคุณหนูในแง่ดีเลยในตอนมื้อเย็นฟางซินก็ยังคงไปรับที่เรือนหลักพร้อมทุกคน นางไม่มองไปทางซูเหยี่ยนจื้อเลยสักนิด แม้จะรับรู้ได้ถึงสายตาทิ่มแทงที่เขากำลังมองมาก็ตาม“ซินซิน เมื่อก่อนเป็นเจ้าที่ไม่รู้ความ แม้ในตอนนี้จะปรับปรุงตัวดีขึ้นแล้วก็ตาม เหตุการณ์ในวันนี้เจ้าจงจำเอาไว้เป็นบทเรียน ต่อไปจะได้ไม่ทำผิดซ้ำอีก แต่จงจำไว้ เจ้ามิได้ตัวคนเดียวยังมีคนตระกูลซูหนุนหลังเจ้าอยู่”ฟางซินซาบซึ้งใจกับคำพูดของฮูหยินผู้

แววตาของนางตอนนี้กำลังถลึงตามองเขาอย่างขุ่นเคือง ทำให้ใจของซูเหยี่ยนจื้อกระตุกอย่างที่ไม่เคยเป็นว่าก่อน หลี่หลิวอวี้ ที่เขาเคยคิดว่าเป็นสตรีที่เพียบพร้อม หากแต่งสตรีเช่นใดเข้าจวน เมื่อก่อนย่อมต้องนึกถึงนางมาเป็นอันดับแรก แต่ตอนนี้เขาอดหวั่นไหวกับฟางซินที่รังเกียจมาตลอดไม่ได้นางถลึงตาใส่ “กลับออกไปได้แล้ว” ทั้งยังดันใบหน้าของเขาให้ออกห่างซูเหยี่ยนจื้อหายกลับออกไปทางหน้าต่างเช่นตอนที่เขามา ฟางซินจึงได้หายใจอย่างโล่งอกเสียที “เสียสติไปแล้วจริงๆ” นางกลับขึ้นไปนอนบนเตียง แต่กว่าจะข่มตาหลับได้ ก็เอาแต่คิดวนเวียนเรื่องที่เขาปรากฏตัวในห้องของนางวันนี้หากเป็นเถียนฟางซินคนเดิม คงดีใจไม่น้อยที่เขาลอบเข้ามาหา แต่นางอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้ เขาต้องการควบคุมนางเสียทุกอย่าง คำพูดหว่านล้อมให้นางอยู่ภายใต้อาณัติของเขา คงกลัวว่าครั้งหน้านางจะหักหน้าหลี่หลิวอวี้อีกกระมัง ฟางซินได้แต่เบ้ปาก รังเกียจการกระทำของเขารุ่งเช้าฟางซินยังคงไปรับมื้อเช้าที่เรือนหลักเช่นเดิม แม้จะยังก้มหน้ากินข้าวไม่สนใจผู้ใด แต่หูของนางก็ยังตั้งใจฟังเรื่องที่ซูเหยี่ยนหวงเอ่ยถามซูเหยี่ยนจื้อเสียงเบาอย่างสนใจ“พี่ใหญ่ เมื่อคืนท่านน

ภายในห้องรับรองที่คนตระกูลซูนั่งรออยู่ ถูกแบ่งออกเป็นสองโต๊ะ แบ่งแยกหญิงชาย ซูยวนและซูเหวินก็มาร่วมรับมื้อกลางวันด้วยเช่นกัน ซูยวนยังชวนสหายอีกสองคนในที่ทำงานมานั่งด้วย ต่อให้มีคนมาก ก็ไม่ได้อึดอัดเกินไปนัก ด้วยห้องรับรองกว้างขวางไม่น้อยเลย“พวกท่านทิ้งให้ข้าอยู่ที่จวน” หมิงม่านเห็นพี่สาวทั้งสองก็ต่อว่าทันที“ไปตรวจร้านไม่สนุกเลยสักนิด เจ้าจะตามไปเพื่ออันใด” หมิงเยว่ดีดหน้าผากน้องสาวเบาๆ“ข้าเองก็อยากเห็นของในร้านของพี่หญิงซินซิน”“เจ้าได้เห็นแน่ ข้าเอากลับมาให้ด้วย ให้ทุกคน” ฟางซินเห็นสายตาของบุตรอนุทั้งสามรอคอยอย่างมีความหวัง นางจึงพูดเพิ่มเติมว่าพวกนางก็ได้ จึงทำให้บรรยากาศในโต๊ะอาหารเพิ่มขึ้นทันทีระหว่างที่อาหารยกขึ้นโต๊ะ เสียงพูดที่เดิมทีจะเงียบยามกินอาหารก็ดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีคนถามชื่ออาหารทั้งยังเอ่ยชื่นชมความอร่อยไม่ขาดปาก“เมื่อก่อนไม่เห็นจะอร่อยถึงเพียงนี้” สหายของซูยวนเอ่ยออกมา“หลานสาวข้า นางเข้ามาดูแลเอง คงปรับสูตรอาหารเสียใหม่” ซูยวนอดที่จะมองชื่นชมฟางซินไม่ได้“คุณหนูเถียน บุตรสาวเถียนเฉิงหรือ”“ใช่แล้ว เก่งเหมือนมารดานางไม่มีผิด” ซูยวนนึกถึงญาติผู้น้องที่เสียชีวิตเร

ที่นั่งบุรุษและสตรีแบ่งแยกกันชัดเจน พอจินซื่อพาทุกคนเดินไปถึงลานจัดงาน นางกำนัลก็พาทั้งหมดเดินไปนั่งประจำที่ฟางซินเห็นคนหนูที่เคยแย่งซื้อถุงเหอเปากับจ้าวอินเถาก็พยักหน้ายิ้มให้นาง คุณหนูหม่านั่งอยู่ทางด้านหลังของนางห่างไปสองโต๊ะ กำลังมองมาที่นางด้วยความอิจฉา คุณหนูอีกหลายคนที่เคยเจอในงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนกั๋วกงต่างก็เข้ามาทักทายฟางซินและหมิงเยว่คนเริ่มทยอยเข้ามาในลานจัดงานพอเห็นว่าใกล้เวลาที่งานจะเริ่ม ไม่นานฮองเฮาก็เดินนำฮูหยินและคุณหนูที่ไปเข้าเฝ้าก่อนหน้านี้ กลุ่มใหญ่ไม่น้อยเดินเข้ามาในลานจัดงาน ทุกคนต่างลุกขึ้นถวายบังคมกันอย่างพร้อมเพรียง“ลุกขึ้นเถิด อย่าได้มากพิธี วันนี้เปิ่นกงเชิญพวกเจ้ามาสนทนาร่วมกัน” แม้จะพูดเช่นนี้แต่จะมีผู้ใดกล้าไม่ทำตามกฎระเบียบ ความนัยของฮองเฮาหลายคนที่มาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาย่อมจะมองออกองค์รัชทายาทมีชายาเอกที่มาจากบ้านเดิมของฮองเฮาอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่แต่งเข้ามานานกว่าหนึ่งปี ท้องของนางก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ทั้งร่างกายของนางเองก็อ่อนแอยิ่งนัก จำต้องเพิ่มคนเข้าตำหนักองค์รัชทายาทอย่างเลี่ยงไม่ได้คุณหนูที่มีคุณสมบัติย่อมต้องมีบ้านเดิมที่แข็งแกร่ง เพื่อเป็นกำลังใ