All Chapters of ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ฟางซินรู้ข่าวของหลี่หลิวอวี้และบทลงโทษของตระกูลหลี่แล้ว นางเองไม่สงสารหลี่หลิวอวี้สักนิด หากแผนการของนางสำเร็จคนที่จะต้องตายก็คงต้องเป็นตัวฟางซินเองอาจจะเป็นช่วงเวลาดีที่เหลืออยู่ของตระกูลหลี่ เมื่อพวกเขาเลือกเดินทางออกจากเมืองหลวงในตอนที่ตำหนักอ๋องถูกเจ้าหน้าที่เข้าล้อมและตรวจสอบ ตระกูลหลี่จึงเดินทางออกจากเมืองหลวงได้อย่างราบรื่น ชะตากรรมของหลี่หลิวอวี้ต่อจากนี้ ฟางซินไม่สนใจแล้ว หากนางเปลี่ยนตัวตนเองได้ ไม่เย่อหยิ่งหรือเจ้าแผนการเช่นเดิม ต่อไปนางก็คงพบเจอบุรุษที่คู่ควรกับนางเองภายในเมืองหลวงร้อนระอุขึ้นมาทันที ด้วยเรื่องลู่อ๋องถูกควบคุมตัวไปสอบสวน ขุนนางฝ่ายลู่อ๋องต่างอยู่กันอย่างไม่เป็นสุข คดีร้ายแรงที่สุดของลู่อ๋องเห็นจะเป็นซ่องสุมกำลังคน เงินที่เลี้ยงดูกองทัพลู่อ๋องทั้งหมดได้มาจากการค้าเกลือเถื่อนของเมืองเจียงหนานหลักฐานที่เถียนเฉิงรวบรวมเอาไว้ ทำให้ลู่อ๋องดิ้นไม่หลุด เรื่องที่ทำเอาไว้ทั้งหมดถูกลากออกมาอีกหลายสิบคดี ความตายของเถียนเฉิงแกงซีหว่านถูกเปิดเผยออกมาว่าเป็นฝีมือของลู่อ๋อง ฮ่องเต้เองก็เจ็บปวดพระทัยไม่น้อยที่ต้องตัดสินความผิดของผู้เป็นน้องชายหากเป็นเมื่อก่อน ไม่มีหลัก

ฟางซินแทบอยากกระโดดดีใจออกมา หากนางแย่งชิงการค้าเกลือมาได้ ก็ไม่รู้ว่าจะได้ปันส่วนจากทางการมาเท่าใด ไม่เหมือนกับข้อเสนอที่ฮ่องเต้กำลังยื่นให้นาง นางไม่ต้องออกหน้าค้าเกลือ แต่อยู่รอรับผลประโยชน์เพียงอย่างเดียว ภาษีเกลือที่จะเข้าคลังหลวงจะถูกแบ่งมาให้นางหนึ่งส่วนทุกเดือน นับว่าไม่น้อยเลย“ขอบพระทัยในความเมตตาของฝ่าบาทเพคะ” นางยิ้มกว้างออกมาอย่างยินดี“หึหึ อย่าเพิ่งดีใจไป หากมิสำเร็จ เจิ้นจะมาคิดบัญชีกับเจ้าแทน”“เพคะ” อย่างไรก็สำเร็จหากทำตามวิธีที่นางพูดฟางซินยืนใคร่ครวญคิดอยู่ครู่ หากใช้แรงงานคนเพื่อเติมน้ำใส่บ่อพักน้ำคงเสียเวลาไม่น้อย นางจึงขอกระดาษจากหลุนกงกงอีกครั้ง“หม่อมฉันมีอีกสิ่งหนึ่งที่อยากจะให้ฝ่าบาทถอดพระเนตร แต่ว่า...หม่อมฉันเพียงแค่เคยเห็นท่านพ่อร่างแบบออกมา แต่ไม่รู้ว่าจะสร้างขึ้นมาได้อย่างไร ตำราเล่มที่ท่านพ่อเขียนร่างแบบเอาไว้ จะนำออกมาใช้ ยามนี้ถูกทำลายไปแล้วเพคะ”ฮ่องเต้นิ่งอึ้งไปครู่ หากพูดถึงเถียนเฉิงเป็นขุนนางที่มีความสามารถมากจริงๆ นึกแล้วก็เสียดายที่เขาจากไปเร็วนัก หากจะถามหาคนผิดก็ยิ่งทำให้ฮ่องเต้สะเทือนใจยิ่งกว่าเดิม“เจ้าร่างแบบเถิด เจิ้นจะเรียกขุนนางกรมโยธา

ซูเหยี่ยนจื้อดึงตัวฟางซินเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น เขารู้ดีว่านางทำได้จริงอย่างที่พูด แต่ว่าเขาที่เป็นบุรุษสมควรจะทำเพื่อนางบ้าง ต่อให้ต้องอกตัญญูต่อตระกูล แต่เขาต้องหาหนทางเพื่อแต่งกับนางโดยตระกูลซูเห็นด้วย“ไม่ต้อง เจ้าไม่ต้องทำเช่นนี้ ฝ่าบาทตรัสถูก ท่านพ่อตาควรจะมีผู้สืบทอดแซ่เถียน ข้าเป็นบุรุษย่อมต้องหาหนทางได้ ซินซิน เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่ รอข้า...รอข้าไม่นาน อย่าได้พูดว่าจะแต่งบุรุษอื่นเข้าตระกูลเถียนอีก ข้ารับฟังไม่ได้” เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของนาง“หึ หากข้าไม่ตามมา ท่านจะพูดกับข้าเช่นนี้หรือไม่ หรือต้องปล่อยให้ข้าคิดได้เอง หากท่านยาย ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ไม่เห็นด้วย ท่านก็จะไม่กลับมาเมืองหลวงใช่หรือไม่”“เปล่าเลย เพราะข้ารู้ดีว่าไม่นานท่านย่าต้องใจอ่อน เรื่องที่ข้าจะไปทำย่อมเป็นผลดีกับทุกฝ่าย ซินซินมีเจ้าอยู่เมืองหลวงข้าจะไม่กลับมาได้อย่างไร” เขาจับใบหน้าของนางให้สบตาเขา“แล้วจดหมายที่ท่านเขียนเล่า หมายความเช่นใด” นางทุบไปที่อกของเขาเต็มแรง“ข้าเพียงแค่ทำให้ท่านย่า ท่านแม่เห็นถึงความลำบากใจของข้า ข้ารู้ว่าท่านย่าต้องส่งท่านแม่มาที่ตำหนักของเจ้าแน่ เพื่อดูว่าเจ้าได้รับจดหมายเช่นใด”“

แม้ฟางซินนางจะเอ่ยเย้าแหย่จินซื่อ แต่พอนางได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกผิด และกลัวว่าฟางซินนางจะทำตามที่พูดจริงๆ“อย่าปวดใจเพราะข้าเลยเจ้าค่ะ หากท่านยังเป็นเช่นนี้ ข้าจะย้ายออกจากเมืองหลวงไปอยู่ที่อื่น หากท่านไม่เห็นหน้าข้า ไม่ได้ยินชื่อข้า อาจจะดีขึ้นก็ได้”“ได้” จินซื่อเหมือนยกหินออกจากอก จากแววตาของฟางซินบ่งบอกว่านางกล่าวออกมาจากใจจริงฟางซินขึ้นรถม้า รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็หายไปทันที ชุนมามากับเสี่ยวชิงที่นั่งอยู่ด้วยต่างก็มองนางอย่างเป็นห่วง“คุณหนู...” เสี่ยวชิงอยากจะถามว่าเหตุใดนางต้องยิ้มแย้ม พูดตัดขาดกับซูเหยี่ยนจื้อต่อหน้าจินซื่อ ทั้งที่นางทำอย่างที่พูดไม่ได้“ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดสิ่งใด ตอนที่ข้าหนีตายมาจากเจียงหนาน มิใช่คนตระกูลซูหรือที่รับข้าไปเลี้ยงดู ท่านยายรัก เมตตาข้าไม่น้อย ข้าจะเห็นแก่ตัวมองแต่ความสุขของตนเองได้อย่างไร” ฟางซินยิ้มบางออกมา“ถ้าเช่นนั้นคุณหนูตัดใจเสียเถิดเจ้าค่ะ หากปล่อยให้นานกว่านี้ ท่านจะยิ่งทุกข์ใจมากกว่าเดิม” ชุนมามาที่เห็นคนในวังหลวงตกอยู่ในห้วงความทุกข์ของความรัก ไม่มีผู้ใดมีความสุขจริงๆ สักคน“หลังงานแต่งเยว่เออร์ พวกเราไปเที่ยวพักผ่อนหมู่บ้านนอกเมืองดีหรือไ

ซูยวนตัดเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นทิ้งไป “เรื่องนี้ยังไม่ต้องพูดถึง อย่างไรก็คงไม่ได้แต่งในเร็ววัน งานที่เมืองเจียงหนานยังไม่แล้วเสร็จ เจ้ายังต้องขอซินซินจากฝ่าบาทอีก”“ขอรับ” ซูเหยี่ยนจื้อโขกศีรษะสามครั้งให้ผู้อาวุโสทั้งสามซูเหยี่ยนจื้อกลับมาเป็นเด็กว่าง่ายอีกครั้ง เขาพาฮูหยินผู้เฒ่าซูไปส่งถึงห้องนอน แม้จะถูกท่านย่าถากถางเรื่องที่เสแสร้งแกล้งทำดีก็ยิ้มรับฟังอย่างเอาใจ ทั้งยังประคองจินซื่อไปส่งถึงเรือนพักของนาง อยู่เอาใจรินน้ำชา นั่งฟังเสียงมารดาตัดพ้อด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ก่อนจะออกไปพบซูยวนที่ห้องตำราสองพ่อลูกไม่พูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถงอีกแล้ว แต่เปลี่ยนมาเป็นถามเรื่องงานที่เจียงหนานแทน ซูยวนคิดไม่ถึงว่าเขากำลังจะถูกย้ายไปอยู่ตำแหน่งรองเสนาบดีกรมโยธา เพื่อไปคุมการสร้างนาเกลือต่อจากเสนาบดีกรมโยธาที่ต้องกลับมาเมืองหลวง เป็นหนึ่งในผู้คุมสอบจิ้นซื่อในอีกสามเดือนข้างหน้า“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”“ข้ารู้จากองค์รัชทายาท ฝ่าบาทเองก็เห็นชอบแล้ว รายละเอียดเรื่องงานข้าจะบอกท่านพ่ออีกหน” ตอนนี้เพียงแค่ขุดปรับที่ดินเตรียมพักน้ำเสร็จแล้วเท่านั้น ยังเหลืองานที่ต้องทำอีกไม่น้อยเลย“เป็นเจ