Todos os capítulos de ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

จินซื่อนำคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่ามาบอกกล่าวฟางซินอย่างไม่มีตกหล่น “เรื่องบางเรื่องในห้องโถงก็ไม่อาจพูดออกมาได้อย่างชัดเจน คำที่ข้าบอกเจ้าเมื่อครู่ล้วนแต่ออกมาจากใจจริงของท่านยายเจ้าและข้า” นางบีบมือของฟางซินเบาๆ“ข้าเข้าใจท่านยาย ท่านลุงและป้าสะใภ้ดีเจ้าค่ะ ข้าถึงได้เอ่ยปากขอย้ายออก หากข้ายังอยู่ ข้ารู้ดีว่าท่านลุงกับป้าสะใภ้ย่อมจะคุ้มครองข้าได้ แต่คนในจวนคนอื่นไม่ได้คิดเช่นพวกท่าน ข้าจึงไม่อยากสร้างความหนักใจให้เพิ่มเจ้าค่ะ”“เด็กดี เจ้ารู้ความยิ่งหนัก ป้าจะหาสาวใช้ที่ไว้ใจได้ไปช่วยงานเจ้าที่จวน หากไม่พอใจเจ้าก็เปลี่ยนใหม่ได้หมด ไม่นานหรอกซินซิน ญาติผู้พี่ของเจ้าจะต้องกลับมาพร้อมหลักฐาน ความตายของท่านพ่อท่านแม่เจ้าจะต้องได้รับความเป็นธรรม” จินซื่อกอดปลอบฟางซิน“เจ้าค่ะ” ฟางซินหลับตาลง นางรู้ดีว่าสิ่งที่จินซื่อบอกนางกล่าวออกมาจากใจจริง มิใช่เสแสร้งแกล้งทำให้นางเห็น แต่ในเมื่อนางได้ออกไปแล้ว นางก็ไม่คิดย้อนกลับมาอีกแล้วรุ่งเช้า ฟางซินให้เสี่ยวชิงนำจดหมายไปส่งให้หลงจู๊ร้านเครื่องหอม เพื่อให้ช่วยหาองครักษ์ให้นาง แม้จะมีองครักษ์ที่ซูยวนส่งมาให้ดูแลหลายสิบคน อย่างไรก็ยังเป็นคนของตระกูลซูอยู่

ในจวนมีสมุนไพรอยู่ไม่น้อย องครักษ์บางคนที่พ่อบ้านกงจัดหามา รู้วิธีการใช้สมุนไพรที่ทำให้เกิดพิษกับร่างกาย“แต่ว่า...ย่อมมีความเสี่ยงไม่มากก็น้อยขอรับ” หัวหน้าองครักษ์ ฉินตู่ฟง เม้มปากแน่นอย่างไม่เห็นด้วย“ข้าจะลองเสี่ยงดู”“คุณหนู...” เสี่ยวชิงร้องเรียกอย่างร้อนใจ“คุณหนู ท่านฟังข้าสักคำเถิดขอรับ” พ่อบ้านกงสบตากับฟางซินอย่างจริงจัง “ข้าว่า...ลองหาคนที่คล้ายท่านมาเสี่ยงแทนดีหรือไม่ขอรับ” คนที่เหลือล้วนแต่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยฟางซินนิ่งเงียบไปครู่ “เช่นนี้...จะเห็นแก่ตัวเกินไปหรือไม่ เวลาสั้นๆ เพียงนี้จะไปหาคนที่คล้ายกับข้ามาจากที่ใด” นางกลัวว่าคนที่มาแสดงล้มป่วยแทนนาง จะทำให้นางตายได้จริง“ขอเพียงหาสตรีที่มีรูปร่างไม่ต่างจากคุณหนูมากนัก เรื่องใบหน้าของนางข้าน้อยทำหน้ากากหนังหน้ามนุษย์ออกมาให้ได้ขอรับ” ฉินตู่ฟงเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ“แล้วจะมีผู้ใดกล้าเล่า เป็นหรือตายยังไม่อาจสรุปได้...ข้า” นางเม้มปากแน่น ไม่อยากให้ผู้อื่นต้องมารับเคราะห์แทนนางเลยฉินตู่ฟง รู้ถึงความกังวลของฟางซิน จึงได้เอ่ยออกมา “คุณหนูไม่ต้องห่วง ยาที่ใช้ไม่ทำให้คนที่ได้รับถึงตายได้ ที่ข้าน้อยเป็นกังวลจะใช้กับคุณหนูในตอน

เดิมฟางซินก็ไม่ต้องการจะบอกแม่นมเหยาว่านางจะต้องเดินทางไปเจียงหนานเพื่อหาหลักฐาน แต่พอแม่นมเหยารู้ว่านางล้มป่วยก็เกือบจะหยุดหายใจ นางจึงบอกเล่าแผนการไปตามจริง แต่แทนที่รู้ว่าฟางซินมิได้ล้มป่วยเช่นที่คนนอกรู้ แม่นมเหยากลับกังวลยิ่งกว่าเดิม กลัวว่าการเดินทางไปเจียงหนานของฟางซินครั้งนี้ นางจะเคราะห์ร้ายตามบิดามารดาของนางไป กว่าจะปลอบใจ พูดให้แม่นมเหยาเข้าใจก็กินเวลาไปหลายวันตอนนี้ฟางซินให้แม่นมเหยาเก็บตัวพักอยู่ที่เรือนของนางที่สร้างขึ้นใหม่ใกล้กับเรือนพักของฟางซินแทน เพื่อให้คนนอกเข้าใจว่านางปวดใจเรื่องที่ฟางซินล้มป่วยจนต้องนอนพักรักษาตัวเพียงอย่างเดียว“คุณหนูไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในจวนหรือเรื่องร้านค้า คุณหนูสบายใจได้ขอรับ”ยังดีที่ร้านค้าของฟางซินไม่เกิดความวุ่นวายจากข่าวลือที่เผยแพร่ออกไป พ่อบ้านกงล้วนจัดการทุกสิ่งอย่างเอาไว้เรียบร้อย คนงานจึงทำงานกันเช่นเดิมตามปกติ ไม่ว่าจะถูกหลอกถามเรื่องราวเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดคิดเปิดปาก บอกเพียงว่าไม่รู้เรื่องราวภายในจวน แต่หากถามเรื่องอาการป่วยของฟางซิน จะได้ยินเสียงร้องราวกับขาดใจของคนงานก่อนเป็นอันดับแรกที่จะล่วงรู้ข่าวคนงานต่างได้รับ

ซูเหยี่ยนจื้อเช่าเรือนพักขนาดเล็กเอาไว้ อยู่ด้านหลังของจวนเจ้าเมือง มีเพียงเรือนคั่นอยู่อีกเพียงเรือนเดียวเท่านั้น จึงนับว่าสะดวกให้จับตามองว่ามีผู้ใดเข้าออก หรือคอยสอดส่องจวนเจ้าเมืองอยู่บ้างยามที่รถม้าเคลื่อนผ่าน ฟางซินเห็นเสี่ยวชิงอยากจะเปิดผ้าม่านออกดู ก็พอจะรู้แล้วว่ารถม้าคงกำลังเคลื่อนผ่านจวนเจ้าเมืองเป็นแน่ ตัวนางจึงได้เปิดผ้าม่านออกครึ่งหนึ่งพอสายตาเห็นจวนหลังใหญ่ที่เดิมคงจะงดงามไม่น้อย กลายเป็นซากปรักหักพังก็อดจะหดหู่ไม่ได้ แม้ตัวนางไม่มีความรู้สึกเดิมของเถียนฟางซินหลงเหลืออยู่เลยก็ตาม“คุณหนู” เสี่ยวชิงเอ่ยเรียกนางเสียงสั่น“จวนเจ้าเมืองใช่หรือไม่” ฟางซินถามโดยที่สายตาของนางยังคงไม่ละไปจากซากไม้ที่ดำไหม้ตรงหน้า“เจ้าค่ะ อย่ามองอีกเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงขยับมาแย่งผ้าม่านในมือของฟางซินให้ปิดลงตามเดิมรถม้าหยุดลงที่หน้าเรือนพัก ฟางซินนางยังคงนั่งนิ่งอย่างไร้สติ จนซูเหยี่ยนจื้อต้องเอ่ยเรียกนางอยู่หลายหน“ซินซิน ซินซิน ถึงแล้ว” เขาเอื้อมมือมาเขย่าเรียกตัวนาง“เจ้าค่ะ” นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลงจากรถม้า ตามหลังซูเหยี่ยนจื้อเข้าเรือนพักไปเรือนพักมีเพียงสี่ห้องนอน เดิมมีเพียงซูเห

ฟางซินสงบสติได้ ก็เงยหน้ามองซูเหยี่ยนจื้ออย่างขอร้อง “ท่านออกไปก่อนได้หรือไม่ ข้าอยากอยู่เพียงผู้เดียว” นางไม่อาจบอกเล่าความรู้สึกของตนเองออกมาได้นางเคยคิดว่าครอบครัวในโลกก่อนของนางคงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนางในชีวิตนี้แล้ว รวมทั้งเถียนเฉิงและกงซีหว่านที่ไม่เคยได้พบหน้าด้วย แต่พอเห็นใบหน้าของทั้งคู่จากความทรงจำเดิม นางอดยอมรับไม่ได้ว่า ทั้งสองก็คือบิดามารดาของนางเองซูเหยี่ยนจื้อไม่วางใจที่จะให้นางอยู่เพียงผู้เดียว “ข้าไม่อาจปล่อยเจ้าให้อยู่ลำพังได้ ซินซิน ความทรงจำของเจ้าที่ได้กลับมา ข้ารู้ว่ามันโหดร้ายต่อเจ้าเพียงใด แต่ข้าอยากให้เจ้าลืมมันเสีย ต่อไปข้าจะไม่ให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าได้อีกแล้ว”“ท่านไม่เข้าใจ” น้ำตาของนางไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“ข้าอาจไม่เข้าใจเจ้า แต่ข้าอยู่ข้างกายเจ้าได้ รับฟังเจ้าได้ พร้อมแบ่งเบาความเจ็บปวดในใจเจ้า” เขาโอบกอดนางเพื่อปลอบประโลมฟางซินร้องไห้อยู่กับอกแกร่งของซูเหยี่ยนจื้อ จนนางเผลอหลับไปเมื่อใดก็ไม่รู้ในห้วงฝัน นางได้เห็นเถียนเฉิงและกงซีหว่านเดินเข้ามาหานาง ที่ยืนมองพวกเขาอยู่ท่ามกลางม่านหมอกทึบ ด้านข้างของทั้งสองยังมีสตรีที่มีใบหน้าเหมือนนางจ้องมองมาท