Todos os capítulos de ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

ฟางซินเองรั้งอยู่ในจวนเกือบเดือนนางก็เริ่มปรากฏตัวภายนอก โดยการไปเยือนตระกูลซูก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อแสดงความกตัญญูต่อฮูหยินผู้เฒ่าซูหลังจากที่นางหายดี“ซินซิน เจ้าทำยายเกือบหัวใจวาย” ฮูหยินผู้เฒ่าซูคว้าตัวฟางซินที่กำลังจะคุกเข่าโขกศีรษะเข้ามาสวมกอดเอาไว้ก่อนที่นางจะได้คุกเข่า“หลานอกตัญญูแล้วเจ้าค่ะ ที่ทำให้ท่านยายต้องเป็นห่วงเพียงนี้”“เจ้าหายดีก็ดีแล้ว ด้านนอกจะได้เลิกพูดเสียทีว่าหลานสาวข้าเป็นใบ้ ทั้งยังเสียสติ”“ญาติผู้พี่เจ้ากลับมาพร้อมหลักฐานแล้ว ต่อไปคดีของบิดามารดาเจ้าคงได้สะสางเสียที” จินซื่อลอบปาดน้ำตาที่เห็นฟางซินกลับมามีเนื้อมีหนังเช่นเดิม“ต้องขอบคุณญาติผู้พี่ด้วยเจ้าค่ะ ที่ช่วยเหลือข้าในครั้งนี้” นางก้มหัวให้ซูเหยี่ยนจื้อที่นั่งอยู่ในห้องโถงอย่างแฝงไปด้วยความนัยหลางซื่อที่นั่งอยู่ด้านข้างของจินซื่อมีสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ยามที่ฟางซินล้มป่วยนางก็ไม่คิดไปเยี่ยมดูอาการของนาง ทั้งยังเป็นตัวตั้งตัวตีต้องการไล่นางออกจากจวนอีกด้วยฟางซินไม่ได้สนใจหลางซื่อมากนัก นางพูดคุยเล่นสนทนากับเด็กรุ่นหลังในจวนตามเดิม หลังจากมอบของขวัญปีใหม่ย้อนหลังเป็นแบบผ้าชุดใหม่ให้ทุกคนแล้ว นางก็ขอ

ทางฝั่งบุรุษ ผู้ที่ชนะเป็นบทกลอนของซูเหยี่ยนจื้อ ชื่อเสียงของเขายิ่งเพิ่มขึ้นและกลายเป็นที่หมายตาของคุณหนูที่ยังไม่มีสัญญาหมั้นหมายในเมืองหลวง นับว่าไม่เสียชื่อที่ตอนนี้เขากลายเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เผิงสหายของหลี่หลิวอวี้ต่างก็หยอกล้อนาง ที่ช่างเหมาะสมกับซูเหยี่ยนจื้อราวกับกิ่งทองใบหยก สตรีเก่งกาจ บุรุษมากความสามารถ คงอีกไม่นานที่ทั้งสองตระกูลจะได้เกี่ยวดองกันหลี่หลิวอวี้หันมาสังเกตท่าทีของฟางซิน ยิ่งเห็นว่านางนิ่งเฉยดูไม่ทุกข์ร้อนก็ยิ่งไม่พอใจ จนต้องแต่งเติมเรื่องราวเพิ่มขึ้นไปอีก “ข้ามีความรู้เหมาะสมกับพี่จื้อเสียที่ไหน ครั้งก่อนที่เขากลับมาจากไห่หนาน ยังบอกว่าบทกลอนของข้ายังต้องปรับปรุงอีกมาก ยังบอกให้ข้าหาเวลาว่างไปให้เขาสอนที่จวนอีกด้วย” นางก้มหน้าลงอย่างเขินอาย ยามที่เอ่ยถึงซูเหยี่ยนจื้อฟางซินยังคงทำราวกับว่าเรื่องที่หลี่หลิวอวี้พูดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง ต่างจากหมิงเยว่ที่กำลังอ้าปากจะโต้ตอบกลับ แต่ถูกฟางซินบีบมือให้เงียบเสียก่อน“เจ้าห้ามข้าทำไม สิ่งที่นางพูดล้วนเป็นเรื่องโกหก” หมิงเยว่อึดอัดจนอยากจะตะโกนบอกทุกคนว่าไม่ใช่เรื่องจริงเสียหน่อย“ให้นางพูดไปเถิด หากมิใช่เรื่อง

หลี่หลิวอวี้ไม่อาจจะพูดแผนการที่ถูกทำลายออกมาได้ นางกระโจนเข้าหาฟางซินหมายจะข่วนใบหน้าจิ้งจอกของนางให้เสียโฉมซูเหยี่ยนจื้อที่ระวังตัวอยู่แล้วก็เข้ามาขวางอยู่ด้านหน้าฟางซิน หมิงเยว่เองก็ดึงตัวฟางซินให้ถอยไปอยู่กับนาง“คุณหนูหลี่เจ้าหยุดได้แล้ว!!! อาซิ่วพาน้องสาวเจ้ากลับไป นางยังขายหน้าผู้อื่นไม่พออีกหรือ”หลี่เต๋อซิ่วเม้มปากแน่น ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอาย ไม่ต้องรอให้ซูเหยี่ยนจื้อพูดเขาก็รู้ว่าวันนี้น้องสาวทำเรื่องขายหน้าเพียงใด นิสัยร้ายกาจของนางในวันนี้ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน“ข้าเข้าใจแล้ว อาอวี้!!! กลับ”หลี่เต๋อซิ่วไม่ถนอมน้องสาวเช่นที่ผ่านมาแล้ว เขากระชากแขนหลี่หลิวอวี้อย่างแรงบังคับให้นางขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หลี่หลิวอวี้เปิดผ้าม่านรถม้าขึ้น “คิดว่ารอดครั้งนี้ไปได้ แล้วเจ้าจะรอดไปได้ทุกครั้งหรือ” นางยิ้มเย็นมุมปากอย่างเคียดแค้น ก่อนจะปล่อยผ้าม่านลงเมื่อรถม้าเคลื่อนตัวห่างออกมาแล้ว“นางเป็นบ้าไปแล้วหรือ” หมิงเยว่อดขนลุกกับคำพูดของนางไม่ได้ซูเหยี่ยนจื้อหันไปมองหานตงฉางที่ยังจะกลับพร้อมตน “อาฉาง เจ้าพาองครักษ์มาด้วยมากน้อยเพียงใด”“ห้าคน เจ้าถามทำไม”“ข้าสังหรณ์

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งวิเคราะห์ผลประโยชน์ที่หลี่หลิวอวี้จะได้รับ เสียงโวยวายจากลานหน้าตำหนักก็ดังขึ้นมาเสียก่อน จนองค์รัชทายาทกับซูเหยี่ยนจื้อต้องออกไปดู“พวกเจ้าเสียงดังไม่เกรงใจพระชายาที่นอนป่วยเลยหรือ” องค์รัชทายาทตวาดเสียงดังก้องไปทั่วภาพตรงหน้าทำให้โทสะที่องค์รัชทายาทได้รับแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงไปทันที เมื่อใต้เท้าหลี่ถือดาบเลือดท่วมไปทั้งตัว รอบข้างยังมีใต้เท้าที่เดินทางมาด้วยกัน ล้มเจ็บส่งเสียงโอดครวญอยู่อีกด้วย บนตัวมีบาดแผลจากรอยดาบอยู่คนละแผลสองแผล หากองครักษ์เข้ามาห้ามไม่ทัน คงได้เอาชีวิตมาทิ้งที่ตำหนักบูรพาแล้ว“ใต้เท้าหลี่ เจ้ากล้าถือดาบในตำหนักของเปิ่นกงหรือ”ใต้เท้าหลี่เหมือนเพิ่งได้สติ เขาทิ้งดาบลงพื้น พร้อมทั้งคุกเข่าลงหมอบตัวสั่นเทาอยู่กับพื้นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ หลังจากที่ขันทีพาใต้เท้าทั้งหมดไปยังคุกใต้ดิน พอถึงด้านใน ชายทั้งหกคิดว่าพวกใต้เท้าจะสามารถช่วยตนออกไปจากคุกใต้ดินตำหนักบูรพาได้ ต่างก็ส่งเสียงร้องขอชีวิตและสารภาพเรื่องราวออกมาทั้งหมด โดยที่ยังไม่ทันได้อ้าปากถามใต้เท้าหลี่เพียงได้ยินว่าสาวใช้ของบุตรีเป็นผู้จ้างวานอันธพาลพวกนี้แต่กลับถูกตลบหลังเสียเอง ควา

นานเพียงใดแล้วที่จินซื่อไม่เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่ออกมาจากแววตาของซูเหยี่ยนจื้อ จินซื่ออดจะขนลุกไม่ได้ ดูเหมือนว่าที่ผ่านมานางคงจะพลาดเรื่องใดไปแน่“ใช่แล้ว ข้ากำลังปกป้องนางอยู่ ต่อไปหากข้าแต่งนางเข้าจวน อาสะใภ้รองจะได้รู้ว่าไม่ควรรังแกซินซิน”“ห๊ะ!!!/ห๊า!!!” จินซื่อและหมิงเยว่หลุดกิริยาร้องออกมาเสียงดังแต่ก่อนที่สองแม่ลูกจะสอบสวนซูเหยี่ยนจื้อ ว่าที่เขาพูดหมายความเช่นใดแน่ ซูยวนที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกก็เข้ามาทันที ทั้งใบหน้าของเขายังดูเคร่งเครียดไม่น้อยอีกด้วย“เสียงดังเพียงนี้ มีเรื่องอันใดกัน” เขาขมวดคิ้วมองจินซื่อและหมิงเยว่ที่ยังดูตื่นตระหนกไม่หาย“ไม่มีเรื่องอันใดขอรับท่านพ่อ ท่านแม่กับน้องสาวเพียงดีใจเรื่องที่ข้าจะแต่งซินซินเข้าจวนก็เท่านั้น” ซูเหยี่ยนจื้ออมยิ้มมองมารดาและน้องสาว“หืม...เจ้าจะแต่งซินซินเข้าจวน ข้าฟังผิดหรือไม่ มิใช่เจ้ารังเกียจนางหรือ” ซูยวนนั่งลงด้วยความมึนงงเรื่องในราชสำนักวันนี้ คงทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่นไม่น้อย พอมาเจอเรื่องที่ซูเหยี่ยนจื้อพูดก็คิดว่าตนได้ยินผิดไป“ข้าเคยรังเกียจนางเสียที่ไหน มีแต่พวกท่านคิดกันไปเอง”“เหอะ!!!” ทั้งสามร้องออกมาพร้อมกันโดยมิไ