All Chapters of ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

ฟางซินรั้งอยู่ที่หมู่บ้านชนบทนานเกือบสามเดือนถึงได้เดินทางกลับเมืองหลวง ทั้งชาวบ้านและผู้ติดตามต่างอาลัยอาวรณ์ไม่น้อย แม้แต่องครักษ์ฉินเองก็ยังไม่อยากกลับ จนนางต้องรับปากว่าอีกไม่นานจะพาพวกเขามาเก็บผลไม้ที่จะออกผลตอนฤดูหนาวในอีกสี่เดือนข้างหน้า ถึงได้โห่ร้องออกมาอย่างดีใจ“ชุนมามา ท่านต้องอยู่เป็นบ่าวเช่นนี้ไปชั่วชีวิตเลยหรือ” ฟางซินเอ่ยถามออกมาระหว่างที่นั่งรถม้ากลับเมืองหลวง“บ่าวถูกขายตัวเข้าวังหลวงตั้งแต่เล็ก ไร้ญาติขาดมิตร ต่อให้ออกไปใช้ชีวิตด้านนอกก็ไม่รู้ว่าจะอยู่เช่นใดเจ้าค่ะ” ชีวิตในชนบทที่ผ่านมาเหมือนได้พาชุนมามาย้อนกลับไปในวัยเด็กอันเลือนรางของนาง“ต่อไปท่านก็มีข้าเป็นเหมือนบุตรสาวของท่าน ข้าแต่งสามีเข้าตำหนัก ท่านก็ต้องช่วยเลี้ยงหลาน จะบอกว่าไร้ญาติได้อย่างไรเล่า” ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันไม่นาน ฟางซินก็นับถือชุนมามาไม่น้อยเลย“คุณหนูอยากให้บ่าวถูกตัดหัวหรืออย่างไร อย่าได้กล่าวเช่นนี้ออกมานะเจ้าคะ ฐานะของท่านยามนี้เป็นถึงกงจู่ บุตรบุญธรรมของฝ่าบาท ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวมิอาจจะยอมรับได้”“หึหึ ข้าไม่พูดดีหรือไม่ แต่เจ้ากับข้ารู้กันก็พอ ต่อไปเสี่ยวชิงข้าจะคืนสัญญาขายตัวให้เจ้า หาบุร

ฟางซินมาเยือนตำหนักบูรพาจำต้องไปคารวะพระชายาเอกเสียก่อน นางดูอมโรคเช่นที่เคยได้ยินจริงๆ เนื้อตัวซูบผอม ใบหน้าซีดขาวอยู่ตลอดเวลา แต่บุตรสาวที่นางให้กำเนิดเนื้อตัวอวบอ้วน ดวงตากลมโตจ้องมองมาทางฟางซิน ทำให้นางอดเอ็นดูไม่ได้ จึงพูดหยอกล้อกันอยู่นาน“เล่อฝูกงจู่ เป็นเช่นที่ชายารองว่าจริง ผู้ใดอยู่กับท่านย่อมต้องสดใสตามไปด้วย ท่านมาพูดเล่นกับข้าเพียงครู่เดียว ข้ารู้สึกสนุกจนไม่อยากให้ท่านกลับเลย” เฟยเมี่ยว ยิ้มกว้างมองฟางซินในใจอดอิจฉาจ้าวอินเถาไม่ได้ ที่มีสหายดีเช่นฟางซิน พอได้ยินว่าจ้าวอินเถาตั้งครรภ์ กินดื่มไม่ได้ก็รีบมาเยี่ยมดูอาการทันที ต่างจากนาง เมื่อก่อนมีสหายรายล้อมอยู่ไม่น้อย เมื่อรู้ว่านางถูกเลือกให้เป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาท แต่พอรู้ว่านางคลอดองค์ชายหญิงน้อยออกมา ทั้งยังร่างกายอ่อนแอไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก ก็พากันเงียบหาย ทิ้งนางที่เป็นเหมือนขอนไม้ใกล้ผุพังไปหาที่เกาะใหม่“ขอเพียงท่านพอใจ ข้าจะมาเที่ยวเล่นบ่อยๆ แต่อย่าเบื่อข้าก่อนเสียเล่า”“ข้าจะมีเรี่ยวแรงต้อนรับท่านได้อีกนานเพียงใดกัน” แววตาของนางหม่นลง ราวกับว่ารู้ชะตาของตนเอง“อย่าได้พูดเช่นนี้ ท่านดูเซียนเซียนน้อยของท่านส

ไม่เพียงแต่ผักดองเท่านั้น หากชาวบ้านคนใดที่หาของป่าหรือหนังสัตว์ได้ จะนำไปวางขายนางก็จะหักค่าวางขายในร้านเก็บไว้สามส่วนเพื่อแบ่งให้ลูกจ้างภายในร้าน“หากแต่ละหมู่บ้านมีร้านค้าเช่นที่ท่านทำ ชาวบ้านคงมีรายได้เพิ่มขึ้นไม่น้อย” หลุนกงกงอดทึ่งกับความคิดของฟางซินไม่ได้“ใช่แล้วเจ้าค่ะ สินค้าที่นำออกมาขายไม่ผ่านมือพ่อค้าอีกทอดหนึ่งย่อมจะได้รับเงินที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม เช่นนี้ชาวบ้านย่อมมีแรงที่จะหาหนทางสร้างรายได้ แต่จะดีกว่านี้หากแต่ละหมู่บ้านมีสำนักศึกษาสอนตำราให้เด็กๆ หลุนกงกงท่านดู” ฟางซินชี้นิ้วไปทางสำนักศึกษาที่ยามนี้เด็กๆ กำลังนั่งเรียนกันอยู่“ในหมู่บ้านมีเด็กมากเพียงนี้เลยหรือขอรับ” ผ่านไปไม่นานคำพูดของหลุนกงกงก็เปลี่ยนเป็นสนิทสนมกับฟางซินเพิ่มขึ้น“มิใช่เจ้าค่ะ มีเด็กต่างหมู่บ้านมาร่วมเรียนด้วย แต่ข้ามิได้คิดค่าใช้จ่าย ขอเพียงให้พวกบิดามารดาช่วยดูแลความเป็นอยู่ของอาจารย์ผู้สอนเพิ่มขึ้นก็เท่านั้น”“เหตุใด ท่านถึงมิเก็บค่าเล่าเรียนเล่า” หลุนกงกงแปลกใจไม่น้อย“ข้าจ่ายค่าจ้างให้อาจารย์อยู่แล้วเจ้าค่ะ อาหารที่ใช้เลี้ยงเด็กในสำนักศึกษาก็ล้วนมาจากผลผลิตภายในที่ดิน ค่าใช้จ่ายจึงมิได้มากอั

ซูเหยี่ยนจื้อที่โดนถากถางกับมีสีหน้าระรื่นยิ้มรับเรื่องสนุกที่เกิดขึ้น “พระองค์มิทรงอยากมาอยู่กับกระหม่อม เหตุใดถึงไม่กลับไปเล่าพ่ะย่ะค่ะ”“เหอะ” องค์รัชทายาทจะกลับได้อย่างไร ทั้งเฟยเมี่ยวและจ้าวอินเถา ต่างรบเร้าให้เขาช่วยออกหน้ามาอยู่ที่จวนตระกูลซู เพื่อแสดงให้คนทั้งเมืองหลวงเห็นว่า องค์รัชทายาทเห็นด้วยที่ซูเหยี่ยนจื้อแต่งเข้าตำหนักกงจู่ และให้ความสำคัญกับทั้งสองคนมากเพียงใดหานตงฉางเองก็มาร่วมด้วยเช่นกัน ภรรยาของตนมิอาจกลับมาช่วยเหลืองานที่บ้านเดิมได้ และซูเหยี่ยนจื้อเองก็เป็นสหายของเขา ตอนที่เขาเองจึงต้องมานั่งเบื่อไม่ต่างจากองค์รัชทายาทหานตงฉางอดจะถากถางออกมาไม่ได้ “เจ้านี่มัน...ช่างทำให้ผู้คนอิจฉาไม่จบสิ้นเสียจริง แต่งช้ากว่าสหายคนอื่น ทั้งยังไม่ต้องช่วยผู้ใดออกสินสอด แต่พวกข้าต้องนำของมาช่วยเติมสินเจ้าบ่าวให้เจ้า”“เจ้าเปลี่ยนมาแต่งเข้าตระกูลซูดีหรือไม่ ข้าจะได้มอบทรัพย์สินทั้งหมดให้เจ้าดูแลแทน”“พอเลย!!! ท่านพ่อ ท่านแม่ข้ามิได้พูดง่ายเช่นเจ้า อีกอย่างข้ายังต้องสืบทอดตำแหน่งกั๋วกงต่อจากบิดา จะยอมยกให้เจ้ารองผู้โง่เขลาได้อย่างไร” แต่ละจวนก็มีเรื่องภายในจวนที่แตกต่างออกไป จวนกั๋ว

สองสามีภรรยาคู่ใหม่ ยกน้ำชาคารวะผู้อาวุโสทุกคนในจวนตระกูลซู ผู้อาวุโสมอบของขวัญให้ทั้งคู่ ก่อนจะลุกกลับไปนั่งประจำที่ของตนเอง และเริ่มนำของที่เตรียมมามอบให้ทุกคนในตระกูลซูซูเหวินและหลางซื่อสีหน้าเหมือนกลืนหวงเหลียนอย่างไรอย่างนั้น ข้าวของที่ฟางซินนำมามอบให้ ห้าคันรถ บ้ารองได้เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับหมิงม่านนางได้เครื่องประดับ ผ้าไหมเนื้อดี ของเล่นที่ฟางซินนางเลือกมีอีกหนึ่งหีบใหญ่“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สะใภ้ ข้าคิดไว้แล้วว่าท่านไม่ลืมน้องสาวเช่นข้าแน่นอน” หมิงม่านถือกำไลสีเลือดไว้ในมืออย่างชอบใจ ตอนนี้นางอายุใกล้เก้าหนาวแล้ว ย่อมต้องรักสวยรักงามเป็นธรรมดา“ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไร หากไม่มีสิ่งใดทำ ไว้ไปค้างที่ตำหนักของข้าหลายวันๆ ก็แล้วกัน”“จริงนะเจ้าคะ พี่ใหญ่ท่านอย่าห้ามข้าเล่า” หมิงม่านยกมือห้ามซูเหยี่ยนจื้อที่เหมือนอยากจะห้ามไม่ให้นางไป“หึ พูดมากเกินไปแล้ว เจ้าจะไปทำไม ไม่ต้องเรียนกับอาจารย์หญิงหรืออย่างไร” ซูเหยี่ยนจื้อปรายตามองหมิงม่าน จนนางต้องหุบปากและนั่งเล่นกำไลในมือไปแทนหลังจากกินมื้อเข้าร่วมกับทุกคน ซูเหยี่ยนจื้อแยกตัวไปพูดคุยกับซูยวนที่ห้องตำรา หลางซื่อที่ไม่รู้จ