ตอนที่ 11 : ไม่เคยสำคัญ

ตอนที่

[11]

ไม่เคยสำคัญ

          หนึ่งเดือนผ่านไป...

กิจการค้าระหว่างลั่วเฉียวฮุ่ยและฉินฮูหยินรุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นอย่างไม่มีหยุดยั้ง สินค้าทุกชิ้นที่นางคิดค้นขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสบู่หอม เครื่องหอมแบบน้ำหรือกระเป๋าสารพัดประโยชน์ล้วนต่างก็กลายเป็นของยอดนิยมที่เหล่าสตรีชั้นสูงในเมืองหลวงต้องมีไว้ในครอบครอง

คำสั่งซื้อหลั่งไหลเข้ามามากมายจนหญิงสาวและคนงานที่เรือนฟู่เฉิงแทบจะผลิตกันไม่ทัน ทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น นางจะต้องดูแลทั้งควบคุมคุณภาพการผลิต การคิดค้นสินค้าใหม่ ๆ และวางแผนรูปแบบการขายร่วมกับฉินฮูหยิน ทุกวันทำงานหนักเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่กระนั้นกลับเป็นความเหนื่อยที่เต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ

นั่นเพราะนางไม่ได้ร่ำรวยขึ้นเพียงคนเดียว แต่เหล่าคนงานที่นางว่าจ้างมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนยากจนที่เคยไม่มีแม้แต่งานจะทำ บัดนี้พวกเขากลับมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ด้วยนางให้ผลตอบแทนแก่พวกเขาอย่างสมน้ำสมเนื้อ มอบทั้งค่าจ้างที่สูงกว่าปกติ ไหนจะอาหารครบทุกมื้อและที่พักที่ปลอดภัย สิ่งเหล่านี้ทำให้เหล่าลูกจ้างต่างก็พากันซาบซึ้งใจและทำงานให้นางอย่างถวายหัว

ในขณะที่ชีวิตของนางกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทว่าก็ยังไม่ลืมที่จะส่งคนไปคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวของ ‘ครอบครัว’ ที่น่ารังเกียจของนางอยู่เสมอ

และข่าวที่ได้กลับมาก็ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

ลั่วหลิงเม่ย...พี่สาวต่างสายเลือดผู้มักวางตัวสูงส่ง บัดนี้ดูเหมือนจะกลับกลายเป็นสตรีที่หลงใหลในตัวจ้าวซงหยวนจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว!

‘หึ ถึงขั้นยอมเปลืองตัวให้กับบุรุษมักมากเช่นนั้นโดยง่าย ช่างเป็นแผนการที่สิ้นคิดและหมดทางเยียวยาเสียจริง’ ลั่วเฉียวฮุ่ยแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อได้ฟังรายงาน

แผนการแสนสิ้นคิดของสองแม่ลูกนั้นไม่ได้เหนือชั้นอันใดเลยแม้แต่น้อย ยามนี้พวกนางคงมีแต่ความร้อนใจกลัวว่าจ้าวซงหยวนจะหลุดมือไป ยิ่งแผนของนางที่กระทำเพื่อกระตุ้นลั่วหลิงเม่ยก็ทำให้เหล่าคนสิ้นคิดเลือกที่จะแผนที่ดูจะเข้าหาจ้าวซงหยวนได้ไวและรวดเร็วที่สุด นั่นก็คือ…การใช้ร่างกายของลั่วหลิงเม่ยผูกมัดจ้าวซงหยวนเอาไว้!

โดยหารู้ไม่ว่าบุรุษเช่นนั้นไม่มีวันที่จะยอมให้ใครมาผูกมัดได้ง่าย ๆ เด็ดขาด หากว่าคนผู้นั้นไม่ใช่เป้าหมายที่ทำให้เขาปีนขึ้นไปยังจุดที่ต้องการได้

ส่วนบิดาของนาง… เขาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ยังคงตาบอดหูหนวก มองไม่เห็นความเลวร้ายของภรรยาและลูกเลี้ยง และไม่เคยที่จะใส่ใจในตัวบุตรสาวคนรองของตนเองเช่นนางเลยแม้แต่น้อย

เขาคงจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยสั่งงดเบี้ยหวัดและห้ามไม่ให้นางร่วมโต๊ะอาหารมานานแค่ไหนแล้ว นางจะกินอยู่อย่างไร จะมีชีวิตรอดหรือไม่ เขาก็คงจะไม่เคยสนใจสักนิด

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ในวันนี้นางก็ยังอยากจะลองทดสอบอะไรบางอย่างดูสักครั้ง

เพราะวันนี้คือวันคล้ายวันเกิดครบรอบสิบหกปีของลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิม

นางจึงตั้งใจกลับมาที่จวนตระกูลลั่วเร็วกว่าปกติ หวังเพียงแค่จะได้เห็นว่าจะมีใครสักคนในบ้านหลังนี้จะยังคงจดจำวันสำคัญของนางได้บ้างหรือไม่

และคำตอบที่ได้ก็ไม่ได้ผิดไปจากที่นางคาดไว้เลยแม้แต่น้อย…

เพราะทันทีที่นางเดินสวนกับบิดาที่โถงทางเดิน สิ่งที่นางได้รับกลับไม่ใช่คำอวยพร แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจและการตำหนิ

“ได้ข่าวว่าช่วงนี้เจ้าแทบจะไม่อยู่ติดจวนเลยสักวัน เป็นสตรีอยู่ในห้องในหอ แต่กลับเอาแต่เที่ยวเล่นเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกทั้งวัน มันใช้ได้ที่ไหนกัน!” ผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด

นั่นทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและว่างเปล่า นางไม่เถียง ไม่ตอบโต้แต่กลับถามขึ้นมากลางปล้อง

“ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่าวันนี้คือวันอะไร?”

ลั่วฉู่หวังขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจที่บุตรสาวไม่ยอมฟังในสิ่งที่เขาพูด “ทำไม? วันนี้มันวันอะไร”

“ก็วันนี้ก็เป็นวัน...”

“ท่านพี่ ท่านอยู่นี่เองหรือเจ้าคะ”

ลั่วเฉียวฮุ่ยยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกเสียงหวานจอมปลอมของสวี

หลิงม่านก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

สวีหลิงม่านเดินเข้ามาคล้องแขนสามีไว้อย่างสนิทสนม “วันนี้มิใช่ว่าท่านได้รับปากว่าจะไปชิมชาสูตรใหม่ที่ข้าตั้งใจจะชงให้ท่านลองหรอกหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงได้ชักช้านักเล่า อีกอย่างเราต้องไปที่นั่นลืมแล้วหรือ”

ก่อนที่สตรีวัยกลางคนจะแสร้งทำเป็นเพิ่งจะมองเห็นลั่วเฉียวฮุ่ย

“อ้าว ฮุ่ยเออร์ก็อยู่ด้วยหรอกหรือ ไปชิมชากับพวกเราด้วยกันหรือไม่?”

ลั่วเฉียวฮุ่ยเพียงแค่ปรายตามองนางงูพิษนั่นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองบิดาของตนเองอีกครั้ง

เขา...ยังคงจำไม่ได้จริง ๆ สินะ นั่นสิ นางจะไปคาดหวังอะไรได้อีก ในเมื่อตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยจดจำวันเกิดของนางได้เลยสักครั้ง

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากเรือนไปโดยไม่กล่าวคำใดอีก

“ลั่วเฉียวฮุ่ย!!” ทว่ากลับได้ยินเสียงตวาดของผู้เป็นบิดาดังไล่หลังมา

“เหตุใดถึงได้เป็นคนไร้มารยาทเช่นนี้! นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป!แล้วนั่นเจ้าจะไปไหนอีก นี่มันใกล้จะมืดค่ำแล้วนะ!”

แต่นางไม่สนใจแล้ว สองเท้ายังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ไม่หันกลับไปมองคนไร้หัวใจอีก

“คุณหนู...ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ”

เลี่ยงซูเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาหลังจากที่รถม้าได้เคลื่อนตัวออกมาจากจวนตระกูลลั่วได้สักพักแล้ว นางมองเจ้านายของตนเองที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางด้วยความเป็นห่วง

“ท่านยังมีข้าอยู่นะเจ้าคะ เช่นนั้นเราไปหาของอร่อย ๆ กินกันสองคนดีกว่าเจ้าค่ะ ไม่ต้องไปสนใจคนพวกนั้นหรอก”

ลั่วเฉียวฮุ่ยหันมายิ้มให้สาวใช้คนสนิทของตนเอง เป็นรอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า แต่มันก็ยังคงเป็นรอยยิ้มที่ดูงดงามไม่น้อย

“ขอบใจเจ้ามากนะ เลี่ยงซู”

ตัวนางนั้นไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจอะไรมากมายนัก เพียงแค่รู้สึกเศร้าแทนลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิมเท่านั้นเอง

ไม่แปลกใจเลยที่นางจะพยายามเรียกร้องความสนใจจากบิดาด้วยวิธีการที่ผิด ๆ อย่างเอาเป็นเอาตายถึงเพียงนั้น นั่นก็เพราะว่านางถูกเมินเฉยและถูกละเลยมาตลอด แล้วใครมันจะไปทนไหวกัน

ทว่าในขณะที่สองนายบ่าวกำลังจะมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมชื่อดังเพื่อหาของอร่อยปลอบใจกันนั้นเอง เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ได้เรียกนางไว้เสียก่อน

“คุณหนูลั่ว!”